week 2 2014/2

Maandag 1 december: op reis

We hadden gisteravond de koffers al ingepakt, verbazingwekkend hoe snel die dingen vol zijn. Ze waren nog niet half vol toe we aankwamen. Blijkbaar hebben we dus goed ingeslagen…Uitgecheckt en voor de laatste keer dit jaar naar de Silver Sevens, de enige keer dat we nog gaan ontbijten in Las Vegas is bij de Aria, gratis op puntjes van My Vegas.

Het was lekker rustig onderweg en we reden door de Mohave Desert richting onze bestemming. De weg was erg slecht, wat een gaten! En…zomers is dit stuk mooier dan in de winter…
We zijn gestopt bij Kelso, een paar oude gebouwen, o.a. een postkantoor en een oude jail. Plaspauze, sigaretje en weer verder.

Op naar Joshua Tree NP: al vele malen op de planning maar steeds weer geschrapt wegens tijdgebrek.
Joshua Tree NP: In dit park vind je drie ecosystemen. In de oostelijke helft van het park is de Colorado Desert, een dor, laaggelegen gebied die overheerst wordt door overvloedig aanwezige creosotestruik. De westelijke helft ligt in de hoger gelegen Mohave Desert, koeler en vochtiger. Het derde ecosysteem bevat vijf oases van waaierpalmen, die in het park verspreid liggen. Dit zijn de weinige plaatsen waar water dicht aan de oppervlakte komt. Het park is ingesteld ter bescherming van de Joshua Tree. Dat is geen boom maar een grote plant, behorende tot de familie van de Yucca’s. De grillig gevormde Joshua Tree is een van de meest karakteristieke planten in de Mohave Desert. De grootste exemplaren zijn ongeveer 12 meter hoog, en naar schatting ongeveer 900 jaar oud. De Joshua Tree vormt een erg belangrijke schakel in het ecosysteem van de woestijn: talrijke vogels, zoogdieren, insecten en hagedissen vinden onderdak in deze plant. Vroeger zijn hier ongeveer 300 verschillende mijnen operationeel geweest. Op diverse plaatsen kan je hiervan nog overblijfselen zien.
Het park heeft ons verrast! Erg mooi! We deden op aanraden van Alida de trail bij de White Tank, waar ook een Arch te zien is, erg leuke wandeling. Vroeger stond hier water in de tanks voor het vee. Nu staat alles droog.

Vervolgens op naar de Hidden Valley, een dal omringt door rotsen, met een eigen ecosysteem. Hier verstopten de veedieven zich vroeger, er waren genoeg verstopplekken tussen deze rotsen. De Valley zag eruit als een erg mooie rotstuin met verschillende planten.
SONY DSC
We hadden nog een trail willen doen, maar het was inmiddels 15.15 uur en aangezien die trail 2,5 km lang is en het hier om half 5 donker is hebben we die laten overgaan. We zijn dus maar naar ons hotel in Yucca Valley gereden.
SONY DSC
Onderweg zagen we nog een great roadrunner, in 10 amerika-vakanties was dit de 2e keer dat ik er 1 zag, dus die is uitgebreid op de foto gekomen, prachtige vogel die erg hard kan rennen. Deze had honger dus bleef mooi in onze buurt en het stukje donut ging er goed in.

Deze diashow vereist JavaScript.

Naast het hotel zit een Sizzlers, dus dat konden we lopend doen. Eerst maar een borrel genomen, het is tenslotte vakantie. De anderhalve literfles vodka, waarvan ik dacht dat het veel te veel was, is al over de helft leeg, hihi.
De Sizzlers heeft een “bijzonder” concept: bij binnenkomst bestel je wat je wilt. Albert nam een combo met sirloin, shrimp en ribs, ik een combo van 2 met sirloin en chicken, dan vragen ze je of je van het saladebuffet gebruik wilt maken. In dat saladebuffet zit ook soep en nagerecht. Daar hadden we wel zin dus doe maar. Ook de drankjes bestel je direct. Dan mag je betalen en je krijgt dan een dienblad met alle benodigde bakjes en borden mee. Vervolgens zoek je je tafeltje uit. We begonnen netjes met soep uit het buffet in het soepbakje, en maakten toen zelf onze salade. Ondertussen kwam de serveerster langs en die zorgde voor het hoofdgerecht. Tijdens het eten zagen we weer eens iets wat volgens ons echt Amerikaans is. Bijna iedereen gebruikte het soepbakje voor het nagerecht, zal wel komen omdat die groter is, past dus meer in! Het eten was in 1 woord heerlijk en na een klein toetje liepen we terug naar ons hotel.
SONY DSC
Weer een mooie dag voorbij…..
Morgen naar Kingman via Lake Havasu City.

 

Dinsdag 2 december: schoenen en ezels

Na een heerlijk nachtje slapen waren we om kwart voor 7 klaar voor het ontbijt: het viel nog mee: geroosterd brood en wafels, coffee & juice, maar we konden er weer tegen!
Eerst maar weer eens op naar de Walmart, waar we om half 8 al liepen. Onze laatste boodschap vonden we hier gelukkig wel!
Aan de rit, van Yucca Valley naar Lake Havasu City. Een vrij lange rit (134 mijl) door een toch wel mooi landschap, weinig auto’s onderweg, geen benzinepompen dus eerst maar even getankt bij de laatste pomp, de prijs was 2.87 per gallon, niet verkeerd dus.
SONY DSC
Onderweg kwamen we een afgebrand gebouw tegen met een hek eromheen die volhing met schoenen. Dat moest op de foto dus even gedraaid en een pauze ingelast.
SONY DSC
In de buurt van Lake Havasu City stonden erg mooie huizen, ook veel RV parken met mooie uitzichten op het water. Geen verkeerde plek om te wonen.
Lake Havasu City staat bekend om zijn London Bridge: De brug werd in 1968 van de stad Londen gekocht voor US $2.5 miljoen. De stenen werden genummerd en toen verscheept naar Lake Havasu City en daar weer opgebouwd voor US $7 miljoen. De brug werd heropend op 5 oktober 1971. Aan een kant van de brug is een bezoekers centrum in Engelse stijl. Wel jammer is dat er hotels omheen staan waardoor je de brug niet mooi op de foto krijgt.
SONY DSC
Na dit bezoek op naar Oatman, hier waren we al eerder geweest, het is een oud mijnstadje in de bergen, waar nog wilde ezels rondlopen. Dit zijn de nakomelingen van de ezels die in de mijnen werkten en losgelaten werden toen de mijnen sloten. Zodra ze zien dat je met wortels loopt wordt je belaagd. Een paar ezels wilden ook een winkel in, de eigenaresse deed haar uiterste best om ze weg te jagen, maar ze waren niet erg onder de indruk, haha.
SONY DSC
In de buurt van Oatman zagen we allerlei boompjes met kerstversiering, best wel gezellig.
SONY DSC
Via de Sitgraves pas reden we door naar Kingman, waar we een mooie kamer hebben in de Best Western.
SONY DSC
Ondertussen is het een beetje gaan regenen, dat is wat jammer voor de foto’s, er hangt wat nevel. Verder is de temperatuur nog steeds prima, we lopen rond in t-shirts.
Tegenover het hotel zit een goede mexicaan, dat hebben we deze vakantie ook nog niet gedaan, en dan kan Albert ook gewoon een borrel drinken dus de keuze was snel gemaakt.

Morgen gaan we hier in de buurt wat rondkijken en slapen dan in Laughlin.

 

Woensdag 3 december: in de wolken

Gisteravond regende het al, en vanmorgen toen we opstonden regende het nog steeds.

We hebben uitgebreid ontbeten, er was een soort warm en koud buffet. Lekker een wafel gebakken en brood geroosterd, Albert had roerei en worstjes en een toetje na. We konden er eerst weer tegen.

Omdat je met regen niet zoveel mogelijkheden hebt, hebben we het powerhouse bezocht, hier was een route 66 tentoonstelling. Er was nog een Mohave museum, maar 1 tentoonstelling was wel genoeg…..dus maar aan de rit.
SONY DSC
De rit naar Laughlin was maar een klein uurtje, waarvan we de helft van de tijd in de wolken reden, dus helaas geen mooi uitzicht. Wel leuk dat je gewoon het einde van een wolk kon zien, lichtere en donkere strepen in de lucht. Ook zag je op sommige plekken laaghangende bewolking, dan niets en dan de volgende laag een stuk erboven. Dit zie je bij ons eigenlijk nooit. Waarschijnlijk is dat omdat je hier verder kan kijken.
SONY DSC
Aangekomen in Laughlin was het nog te vroeg om in te checken en we verloren ook nog een uur tijdsverschil, dus hier maar naar de Outlet geweest en wat rondgelopen en onze favoriet de Boot Barn bezocht, hier hebben ze erg mooie cowboylaarzen en jullie raden het misschien al……ik ben nu op stap met een cowboy! .
SONY DSC
Met nog steeds teveel tijd over hebben we maar een rondje gemaakt langs de Colorado rivier, onderweg nog even getankt (2.659 per gallon). De benzine is erg goedkoop dus een paar extra mijlen maken niet zoveel uit.
SONY DSC
Nog even naar de Safeway geweest voor een fles Southern Comfort en wat pinda’s, want de Vodka is bijna op. Amerikanen hebben best wel leuke humor, de kassière zei tegen Albert your peanuts have good company, haha

Van Laughlin, Nevada reden we naar Bullhead City, Arizona, naar Needles Californie, en toen weer terug naar Laughlin, Nevada. Dus 3 staten in een uur. Mooie huizen onderweg maar ook erg slechte wegen. In ieder geval kwamen we zo de tijd wel door en hadden we nog wat te zien.

Het was 2 uur dus we vonden dat we nu wel konden gaan inchecken in de Harrah’s en dat kon. Ik had een kamer gereserveerd in de North Tower met riverview, maar we kregen een (duurdere) kamer in de Central Tower, met full riverview, prima deal!

Gegeten hebben we in het buffetrestaurant, erg goed voor Laughlinse begrippen. Ook liepen er niet zoveel bijzondere mensen als in de andere casino’s hier. Er viel wel eentje op, die heb ik toch maar even op de foto gezet, kon het niet laten, hihi
SONY DSC
Morgen gaan we terug naar “huis”: Las Vegas, voor de laatste 2 nachtjes van onze vakantie.

 

donderdag 4 december: MIST

Toen we vanmorgen opstonden en uit het raam keken zagen we dat het nog steeds wat mistig was. Ook op de tv werd al gewaarschuwd voor mist.

Lekker ontbeten en op weg.

Als je van Laughlin naar Las Vegas rijdt via de 95, dan kom je langs de ghosttown Nelson. Het heette in 1775 Eldorado. Het kreeg zijn naam van de Spanjaarden die hier goud vonden in het gebied dat nu Eldorado Canyon heet. Ongeveer in 1875 namen de mijnbouwers de streek over en ontgonnen de beruchte Teachatticup mijn. Onenigheid over het eigendom, beheer en werkkwesties maakten dat moorden hier aan de orde van de dag waren. Ondanks de beruchte naam van de mijn produceerde deze voor miljoenen aan goud, zilver, koper en lood.
De mijnen zijn te bereiken via Nelson, dat ongeveer 25 mijl van Las Vegas ligt. De mijnen waren open van 1858 tot 1945. Veel mijnwerkers hier waren deserteurs van de Civil War. Nelson was een van de eerste gebieden in Nevada waar goud werd gevonden.
In de hoogtetijden had het stadje de reputatie dat het leven hier erg ruig was en dat er geen wetten waren. Deserteurs van zowel de Union als de Confederation leefden hier in de hoop dat ze hier niet gezocht werden omdat het op een erg geïsoleerde plek lag.
Het stadje kreeg later de naam Nelson, naar Charles Nelson, een kampleider die samen met 4 anderen in zijn huis is vermoord door afvallige indianen.
Er is nog goud in de mijn aanwezig, maar ontginnen is duurder dan de prijs die het op zal brengen. Tegenwoordig verdiend men geld aan rondleidingen en ook als je hier wilt fotograferen moet je daarvoor betalen, het is echter het geld wel waard!
De weg erheen was best wel spannend, op een zeker moment hadden we nog maar een meter of 10 zicht, dus maar rustig aan gedaan.
SONY DSC
Na te hebben betaald en nadat we een papier tekenden dat ze niet verantwoordelijk waren voor ongelukken, mochten we vrij rondlopen en foto’s maken. Omdat alles in de mist lag was het een beetje “spooky”.

Deze diashow vereist JavaScript.

Ook werden we gewaarschuwd dat we niet te dicht bij de cholla cactussen moesten komen, de stukjes breken af en hebben een soort weerhaakjes. Die zijn zo sterk dat je een tang nodig hebt om ze weer van je af te krijgen.
SONY DSC
Er waren 2 mannen aan het werk en ze vertelden dat de mist heel bijzonder was, misschien 1 dag per 5 jaar hebben ze eens mist, dus ze vonden het heel bijzonder en maakten zelf ook foto’s.
De mevrouw in de winkel vertelde dat ze in de zomer last hebben van ratelslangen. Ze proberen ze te vangen en ergens anders weer uit te zetten. Lukt niet niet, dan schieten ze ze dood, slagen de kop eraf en vriezen ze in. We mochten de ingevroren slangen ook even zien…
SONY DSC
Na een dik uur hadden we alles wel gezien en gingen weer terug door de mist, op de 95 was het zicht eerst wel weer goed, we gingen naar Boulder voor een kop koffie bij de Coffee Cup, ons aangeraden door mensen die we dit jaar op vakantie tegenkwamen. Hier is een reality show opgenomen, dus dat wilden we wel even zien. Al zoekend belandden we weer in dichte mist, maar we hebben het wel gevonden. Ook de dames achter de counter waren helemaal opgewonden door de mist. Blijkbaar is dit toch wel heel bijzonder…. De koffie was lekker, de hotdog ook.
SONY DSC
Daarna op naar Las Vegas. Eerst zijn we even langs de tattoo shop gereden omdat we Clay (de tattoeerder) niet konden bereiken. In juni hadden we onze tent bij hem achtergelaten. Dennis, zijn collega zei dat hij kwijt was geraakt in het bos op zoek naar Bigfoot……LOL. Het echte verhaal is dat hij ontslagen is na een akkefietje en dat ze ook niet weten waar hij is gebleven. Dat wordt dus een nieuwe tent aanschaffen…. En…volgend jaar gaat Dennis de tattoo van Albert afmaken, het lukte vandaag en morgen niet meer.
Op naar NewYorkNewYork, waar we de laatste 2 nachten een “gratis” kamer hebben geboekt. De aardige mevrouw aan de balie werd helemaal blij van de sleutelhanger met klompjes eraan, dus toen kon ik de standaard vraag stellen: a room, as high as possible, smoking, with stripview…. Dat lukte prima, stripview was een upgrade, maar dat was geen probleem na de klompjes. We zitten op de 31e verdieping, mooie kamer met een prachtig uitzicht! (199 dollar per nacht).
SONY DSC
Morgenavond gaan we naar Zumanity van Cirque du Soleil, ook “gratis” en die kaartjes hebben we ook al opgehaald. (115 dollar pp).
Via My Vegas hebben we ook nog 1 Aria buffetdiner (70 dollar) en een Aria onbijtbuffet en een MGM dinerbuffet, dus we blijven weer mooi doorspelen voor volgend jaar.
Na ons dinerbuffet zijn we nog even doorgelopen naar de Bellagio, om te zien of de kersttuin al af is, hij ging vandaag om 17.00 uur open. Waarschijnlijk was er iets niet mooi genoeg want ze waren nog een stukje aan het overdoen, maar het ziet er prachtig uit.

Deze diashow vereist JavaScript.

Morgen laatste dag Las Vegas, weinig plannen, we zien wel wat we nog gaan doen.

vrijdag 5 december: de laatste dag alweer

Vanochtend waren we weer eens vroeg wakker, ik werd gebeld en was vergeten om het geluid uit te zetten.

Rustig aan gedaan, met een kop koffie op bed tv gekeken. Toen met de auto naar de Aria voor ons ontbijtje.

Daarna naar de Target voor een zakje M&M’s, naar de smoke shop voor wat sigaretten en naar de Liquor Store voor nog een fles Southern Comfort (zit ook niets in die flessen).

Met tijd over zijn we nog even naar Freemontstreet gereden en hebben daar even rondgelopen. Op de terugweg getankt want de auto moet volgetankt worden ingeleverd.

En terug naar de hotelkamer, de koffers zijn inmiddels zo goed als ingepakt en we hebben lekker naar buiten zitten kijken genieten van het uitzicht.
Ik heb ook nog een foto van NYNY gemaakt, we zitten in de rechtertoren.
SONY DSC
Verder nog even met Sil en zwarte piet op Skype gezeten en ze ons uitzicht en kamer laten zien, gezellig!

Toen was het tijd om ons buffet in de MGM te gaan verzilveren, erg lekker weer, hierbij een foto van het desert, hihi
SONY DSC
Zo meteen gaan we naar Zumanity en dan slapen want morgen om 09.30 uur vliegen we weer naar huis!

 

Zaterdag 6 december: de terugreis

Zaterdag was het vroeg opstaan, om 5 uur ging de wekker.
De laatste dingetjes in de koffers gestopt en tegen 6 uur verlieten we NYNY.

We hadden al even gekeken welke restaurants er op weg naar Alamo lagen en welke er al open waren. De Ihop was gewoon 24 uur per dag open dus daar hebben we ontbeten.

Toen de auto ingeleverd en met de shuttle naar het vliegveld.

Inchecken was een makkie, het gewicht van de koffers was ook prima, 48 en 49 Lbs.

De vlucht naar Chicago vertrok op tijd en na 3 uur en 17 minuten landden we alweer.

Omdat we genoeg tijd hadden besloten we om even een frisse neus te gaan halen. Het was inderdaad fris buiten dus we zijn al vrij snel weer naar binnen gegaan. We moesten dus weer door de controle’s heen. Op Las Vegas hoefde niets uit de koffers, de jas hoefde niet uit en zelfs mijn zonnebril mocht ik gewoon op mijn hoofd houden. Dat was in Chicago wel even anders! Ouderwetse controle! Laptops uit de koffers en per laptop een bakje. Jassen uit, riemen af, sjaaltje af, schoenen uit en ga zo maar door…. we hebben 7 bakjes gebruikt, de koffers en mijn tas niet in een bakje dus we hadden 10 voorwerpen op een rij, haha

We hadden tijd genoeg dus zo kom je de tijd ook wel door.

Onderweg naar de Gate ook nog maar even een pizza opgegeten en toen duurde het niet lang meer voordat we mochten boarden. We vertrokken op tijd en er stond een behoorlijke tailwind, wat de vliegduur mooi inkortte, in 7 uur en 10 minuten stonden we weer op Nederlandse bodem.

En dan sta je weer op Schiphol, en je denkt elke keer weer: waarom gaat alles veel sneller in Amerika? We landen op de verste baan, dus eerst nog een dikke 10 minuten sightseeing op het vliegveld. Dan sta je bij de Gate, maar daar staat nog een ander vliegtuig, dus 15 minuten wachten totdat de Gate vrij is…..Omdat we wisten dat de koffers ook altijd erg lang duren zijn we eerst maar even gaan roken en toen pas door de douane. Vervolgens rustig naar de bagageband gelopen en daar alsnog zeker een kwartier staan wachten voordat de eerste koffers kwamen. Al met al waren we om 9.00 uur geland, maar liepen we om 10.10 uur pas de aankomsthal uit. Gelukkig kwam de ibis-bus snel en waren we 10 minuten later bij ons autootje.

Gelukkig hadden we wat visite, dus we zijn niet ingekakt. Hopen dat de jetlag niet al te erg is, maar dat zien we morgen wel weer. De koffers zijn al uitgepakt en de was doen we morgen.

Iedereen bedankt voor de leuke reacties, wij hebben een geslaagde vakantie gehad! We hebben voor ons doen lang in Las Vegas gezeten en hebben het toch nog voor elkaar gekregen om in 10 dagen 1106 mijl te rijden.

Tot over 5,5 maand!

Albert en Lyan

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

%d bloggers liken dit: