week 2 2016/2

Zaterdag 12 november: Amarillo-Oklahoma City:

ScreenHunter_213 Mar. 04 22.15

We hadden het gisteravond best gezellig in de cabin. Eigenlijk een prima oplossing voor kamperen in de winter!

dsc08435

Vanochtend, toen we wegreden zagen we ook nog iemand waarvan we zeker wisten dat hij niet op Hillary had gestemd.

dsc08436

We vertrokken tegen een uur of 8 en gingen verder met waar we gisteren gebleven waren de route 66!

Als eerste punt van de dag zochten we  de  VW Slug Bug Ranch bij Conway op. Dit is een andere versie van de beroemde Cadillac Ranch maar nu met Volkswagen Kevers die met de neus in de grond staan.  We vonden toch de Cadillac Ranch leuker.

dsc08440

Maar snel weer verder, de volgende stop was Groom. Je vindt hier de Leaning Water Tower: Net ten oosten van Groom staat een scheve watertoren. Een van de poten is korter gemaakt dan de andere in de hoop dat dat een toeristen attractie zou opleveren.  Dat is gelukt, we zijn gestopt voor een foto.

dsc08444

Vervolgens op naar Alanreed, waar een mooi benzinestation moest staan. Helaas niet gevonden, dus maar door naar een bijzondere pauzeplaats:  net buiten Alanreed aan de I-40 is Texas DOT Safety Rest Area opgezet. Dit is niet zomaar een plek om even uit te rusten, het is helemaal in Route66 stijl opgebouwd en alleen daarom al de moeite waard om even te stoppen.  Er zit zelfs een tornadoshelter in het gebouw.

En dan een stuk wat helaas niet te bezoeken is, maar wel leuk om te vertellen: tussen Alanreed en Groom lag de beroemde (beruchte!) Jericho Gap. Een heel stuk Route66 dat erg modderig was en er om bekend stond dat auto’s hier vaak in die modder bleven steken. Het verhaal gaat zelfs dat lokale bewoners extra water op de weg gooiden zodat voorbijgangers wel moesten blijven steken en die bewoners goed geld moesten betalen om zich er uit te laten trekken. Helaas is dit stuk Route66 nu niet meer bereikbaar omdat het op prive grond ligt.

Maar weer op naar de volgende stop: Mc Lean, waar we zochten naar een  compleet gerestaureerd Phillips 66 Station. Dit was het eerste Phillips in Texas, gebouwd in 1929. Weliswaar is het gebouw sinds 1977 gesloten maar het is een prachtige locatie voor een foto!

dsc08458

En op naar het volgende doel: Shamrock.  Iedereen die de film ‘Cars’ heeft gezien zal de U-Drop Inn direct herkennen als Ramone’s werkplaats. Het is gebouwd in 1936 door J. M. Tindall en R. C. Lewis en de kosten van de bouw waren ongeveer $23,000. Het is een prachtig gebouw in Art-Deco stijl en had oorspronkelijk drie doelen. Het eerste was het Tower Conoco Station, een benzine pomp. Het tweede was het U-Drop Inn Cafe, de naam is bedacht door een schooljongen uit de buurt die daarmee een prijs won. De derde was een winkel maar in de praktijk was dat extra ruimte voor het cafe wanneer het daar erg druk was. Het gebouw is recentelijk geheel gerestaureerd (prijs van de restauratie: $1,7 miljoen) en ziet er grotendeels weer uit zoals het was ten tijde van de opening. In de benzinepomp zit nu een bezoekers centrum met daarnaast de lokale chamber of commerce . Wat een prachtig gebouw is dit, helaas was het bezoekerscentrum gesloten.

Deze diashow vereist JavaScript.

En maar weer door naar Clinton, hier staat een beroemd Route66 museum. Het museum is recentelijk helemaal vernieuwd en een bezoek absoluut waard. Bekijk ook even de auto(s) in het grote venster aan de voorkant. Deze auto’s zijn geen eigendom van het museum maar het zijn prive auto’s van mensen die hun auto uitlenen aan het museum. Daardoor weet je eigenlijk ook nooit wat ze nu weer zullen hebben staan.

Deze diashow vereist JavaScript.

Naast het museum staat een prachtig gerestaureerde diner uit de keten van Valentine Diners. Valentine diners waren complete pre-fab gebouwtjes die precies op een treinwagon pasten. Als je een diner bestelde kreeg je die compleet met inrichting, keuken, etc. Zodra hij gearriveerd was hoefde je alleen de elektriciteit en zo aan te sluiten en dan kon je maaltijden bereiden.

En toen ging de reis naar Weatherford voor Lucille’s Roadhouse. Het ontwerp van dit gebouw is gebaseerd op Lucille’s famous gas station in Hydro. Echter, in plaats van een benzinestation is het nu een diner in de jaren-50 stijl.

En natuurlijk zetten we even later Lucille’s Famous Route 66 Gas Station ook op de foto, vanuit de auto, rijdend op de i-40.  Dit benzinestation was eigendom van Lucille Hamonds, ook bekend als ‘the mother of the mother road’.  Ze heeft 50 jaar op deze plek benzine, souvenirs en bier verkocht terwijl ze verhalen vertelde over het leven aan de Route66.

dsc08509

Als laatste hebben we nog een stukje Route 66 wel gereden, want hier kruist de weg de rivier “Canadian”, je komt dan over de Pony Bridge, een brug met 38 bogen.  Helaas mag je hier niet stoppen dus de foto is vanuit het dakje genomen.

dsc08512

Voor zover de Route 66!

We zitten nu op de KOA bij El Reno, weer een leuke cabin aan een meertje. Veel vogeltjes, eekhoorntjes en schildpadden in het water. Nu eerst maar slapen en dan morgen weer een dag!

Zondag 13 november: Oklahoma City-Fort Worth

ScreenHunter_214 Mar. 04 22.16

Vanochtend ontbeten tussen de kwetterende vogels en ruziënde eekhoorns, een genot om naar te kijken.

dsc08539

Tegen half 9 ging  we aan de rit, Albert had geen zin in alleen maar Interstate, dus we namen een stuk Highway. Onderweg kwamen we nog een grappig bordje tegen…

dsc08541

Thuis kijken we vaak naar Gasmonkey:

“I’ve been obsessed with cars since… I was born.” Richard Rawlings had op zijn 14e al een auto en tegen de tijd dat hij van de highschool kwam was hij zeker 20 auto’s verder…Zijn vader had 3 banen, 2 om voor de familie te zorgen en de derde om speeltjes te kopen. Zijn vader was zeer trots op zijn collectie auto’s en gaf dit door aan zijn zoon. Richard werkte altijd, jagend op zijn dromen. Op zijn 21e had hij al veel baantjes gehad, maar hij wilde meer!  Hij begon een advertentie en printfirma  en verkocht dit bedrijf een dikke 4 jaar later en door die  verkoop werd Gas Monkey garage geboren.

Aaron Kaufman werkte in een winkel waar Richard vaak kwam. Hij deed altijd zijn uiterste best om Richard zo goed mogelijk te helpen met dingen die hij zocht. Toen Gas Monkey opende belde Rawlings hem op en vroeg of hij voor hem wilde werken. De uitdaging was simpel: Richard wilde de snelste, meest dure, meest badass hot rod shop die er bestond, met een show op Discovery.  Kaufman dacht dat Richard gek was, maar tekende direct. Acht jaar later is de shop alles wat Richard wilde!

Het succes ligt in een streng business model. Ze kopen geen onderdelen, alleen hele auto’s met niet teveel roest. Richard weet precies wat hij wil betalen. De auto MOET klaar zijn binnen 90 dagen, zonder onderscheid hoe de conditie van de auto is. Dan beginnen ze aan de volgende klus. Als een auto te lang staat, dan wordt hij met verlies gekocht. Richard houdt niet van voorraad!

De rollen zijn duidelijk, Richard is nummer 1 en de baas. Hij wil een bepaald stijl verkopen en zeker stellen dat Gas Monkey Garage blijft groeien.  Kaufman leidt de shop. De dynamiek is belangrijk. Richard is een “oude ziel” voor wat betreft auto’s   zijn stijl bracht hem veel klanten die blind in hem vertrouwen…zijn droomauto? Een Ford Roadster uit 1932—the holy grail of hot rods.”

Om bij Gasmonkey te komen moet je een behoorlijk stuk over de rondweg langs Dallas. Wat een drama! Het was een grote bouwput en allemaal op- en afrijbanen, alles liep over elkaar heen, lekker overzichtelijk. Bovendien zitten daar dan ook tolstukken tussen en daar hebben we geen zin in want we zijn vergeten te vragen hoe dat gaat bij Alamo.  Gelukkig hebben we navigatie in de auto en hebben we de tolbanen uit gezet, dus met een beetje heel goed opletten namen we steeds de goede afslag.

dsc08545

Helaas is het zondag dus de garage was dicht, maar we kunnen nu wel zeggen dat we er geweest zijn!

Deze diashow vereist JavaScript.

Vanaf Gas Monkey zijn we maar weer op de navigatie verder gegaan.  We zagen in de verte nog het stadion van de Dallas Cowboys.

dsc08556

Even verderop kwam Six Flags Texas, maar aangezien we niets hebben met achtbanen hebben we dit maar overgeslagen.

dsc08560

Ondertussen was het ook lekker warm geworden, 22 graden, dus we hebben de rest van de middag lekker buiten gezeten. Nog even boodschapjes gedaan bij de Kroger en weer een klantenkaart rijker.

Albert heeft zoals altijd voor kok gespeeld, en heeft een lekker bordje nasi gemaakt.

dsc08564

Morgen gaan we naar San Angelo, met een stop om vrienden te bezoeken.

Maandag 14 november: Fort Worth-San Angelo

ScreenHunter_215 Mar. 04 22.17

Vannacht heb ik geprobeerd om een glimp op te vangen van de “supermoon”. De eerste keer opgestaan om 3 uur, de tweede keer om 5 uur en na de derde keer om 05:45 ben ik maar wakker gebleven. De voorspelde supermoon was helemaal niet groot, dus ik begon me af te vragen of het bij Dallas gewoon niet goed te zien was….

Tegen een uur of 8 zaten we in de auto, de reis zou ongeveer 4 uur duren. Onderweg zagen we alle vrachtwagens van de Nascar langs komen. Ze waren op weg van Phoenix naar Miami. Leuk tijdverdrijf om ze te herkennen.

Verder hadden we verwacht dat Texas helemaal plat zou zijn, dit viel eigenlijk wel mee:

dsc08608

Toen we in de buurt kwamen van Rowena, het stadje waar Robert en Linda wonen zaten we zomaar tussen de katoenvelden. Een prachtig gezicht. De katoen wordt op dit moment geoogst en in grote pakken klaargezet om opgehaald te worden.

Deze diashow vereist JavaScript.

Mooi op tijd kwamen we aan en we werden getrakteerd op een home made stew met cornbread, erg lekker! Na wat geklets hebben ze ons de omgeving laten zien waar ze wonen. We bezochten o.a. een micro brouwerij, de Horney toad, en een farm waar ze geiten opfokken.

dsc08624

Ook lieten ze ons een dal zien waar de Indianen de Buffels in jaagden zodat ze makkelijker te doden waren. Hier leefden voornamelijk de Comanches.

dsc08626

Onderweg werden we getrakteerd op verschillende soorten wild: herten, een raccoon, een red tailed hawk……

dsc08627

Aan het eind van de rondleiding zijn we gaan eten bij de Mexicaan

dsc08632

En toen weer terug naar het huis. De kinderen wonen nog bij hun thuis en de dochter was al thuis. We zaten nog te kletsen toen de zoon belde dat we even naar buiten moesten om naar de supermoon te kijken. Ik heb geprobeerd om er een goede foto van te maken, maar dit was erg lastig zonder statief. Op de voorgrond zie je de katoenvelden

dsc08635

Tegen een uur of 8 namen we afscheid met de belofte om nog eens weer te komen. De nacht brengen we door in het Windham in San Angelo, eigenlijk best wel een verschil met de cabins die we boeken…

dsc08643

Morgen op bezoek bij de missieposten van San Antonio.

Dinsdag 15 november: San Angelo-San Antonio

ScreenHunter_216 Mar. 04 22.17

Vanochtend na het wat karige ontbijt maar weer de weg op, we maken wel mijlen deze vakantie. Maar…als je wat wit zien dan moet je hier wel mijlen maken.

De reis ging naar San Antonio. Onderweg deden we nog Bandera aan. Dit zou de hoofdstad van de Cowboys zijn…helaas niet heel herkenbaar.

Terwijl de temperatuur lekker opliep reden we naar San Antonio.

dsc08645

We hadden de navigatie ingesteld op de Alamo:  In de vroege 18e eeuw kwamen de Apaches uit het Noorden,  dodelijke ziektes vanuit Mexico en er heerste een enorme droogte. Overleven kon je in de missieposten. Bij het leven in een missiepost hoorde wel dat je je eigen tradities opgaf en Spanjaard werd, een nieuw geloof aannamen trouw beloofde aan een ver weg wonende koning die je nog nooit had gezien.

De Missies van San Antonio zijn een geheel van vijf missieposten en een bijhorende ranch. Ze liggen langs de bedding van de San Antonio River en ten zuiden van het centrum van San Antonio. De bekendste missiepost is San Antonio de Valero, ook gekend als de Mission Alamo, later Fort Alamo.  De vier andere missieposten zijn iets ouder, gebouwd tussen 1716 en 1731, ze liggen ten zuiden van de stad. Aan een van de missies, de San Francisco de la Espada, was een dertig kilometer zuidelijker gelegen ranch verbonden waar Spanjaarden en lokale bewoners samen leefden, baden en vee fokten. De Rancho de las Cabras, waarvan enkel de fundamenten bewaard gebleven zijn en die wordt onderzocht als archeologische site, wordt gezien als de bakermat van de latere Texaanse open vee ranches.

Deze diashow vereist JavaScript.

De Alamo zag er oud uit, van binnen, waar we geen foto’s mochten maken, was er niets spannends. Gewoon een lege ruimte, geen schilderingen. Het complex was wel mooi ingericht met veel uitlegborden.

Er is in San Antonio nog een riverwalk die leuk moet zijn. Wij vonden het echter wat aan de warme kant en zijn naar de KOA gegaan om gewoon lekker in de zon te zitten.

Morgen gaan we onderweg naar South Padre Island eerst nog een “bootje” in Corpus Christi bekijken.

Woensdag 16 november: San Antonio-South Padre Island

ScreenHunter_217 Mar. 04 22.18

En weer wat mijlen erbij, we gaan inmiddels richting de 3000 mijlen, maar dan zie je ook wat!

Vandaag van San Antonio richting South Padre Island, via Corpus Christi om een bootje te bekijken die daar ligt: De USS Lexington:

dsc08678

De huidige USS Lexington is in dienst geweest van 1943 tot 1991. Het vliegdekschip werd gebouwd op de Massachusetts Fore river Shipyard als USS Cabot, maar de ondergang van de eerste USS Lexington in de Koraal zee zorgde dat dit schip werd herdoopt als USS Lexington.

Na de training werd het schip ingezet in de 5e vloot in Pearl Harbor. De 5e vloot was opgericht op 26 april 1944, op dat moment de Centrale Pacific Force. Tijdens de tweede wereldoorlog deed het vliegdekschip mee in praktisch elke militaire operatie in de Pacific en was 21 maanden in gevecht. Haar vliegtuigen vernietigden 372 vijandige vliegtuigen in de lucht en 475 op de grond. Ze bracht 300.000 ton vijandig materiaal tot zinken en beschadigde 600.000 ton. De kanonnen schoten 15 vliegtuigen neer.

Volgens de Japanners is het schip 4x gezonken, maar elke keer kwam ze terug in de gevechten, waardoor z van de  propagandist Tokyo Rose de nickname  “The Blue Ghost” kreeg.

Na de oorlog lag het schip aan de kade van 1947 tot1955. Daarna was ze in dienst bij de 7e vloot bij San Diego. Alhoewel ze niet meedeed in gevechten, was ze wel aanwezig tijdens spanningen in  Formosa, Laos, en Cuba.

In 1962 vaarde ze naar Pensacola, Florida, en begin haar carrière als trainingsschip voor de marine.

Tegenwoordig ligt het schip in Corpus Christi en is een museum.

Je komt binnen op het Main dek, hier stonden vroeger de vliegtuigen

dsc08689

We deden een paar van de self guided tours en daalden af in het schip, van links naar rechts zie je een graffiti werk gemaakt door een matroos, de bedden van de matrozen en de eetzaal.

allemaal drukmetertjes, de X-ray room en de kerkzaal

Het vliegdek en de stuurhut

Wat een enorm schip! Het is maar goed dat er pijlen stonden want anders ben je binnen no time de weg kwijt. Ik denk dat de mensen die erop werkten regelmatig hebben lopen dwalen.

Toen was het tijd om weer verder te gaan, we hadden nog 3 uur rijtijd naar South Padre  Island. Onderweg kwamen we nog een grappig stadje tegen:

dsc08754

Tegen half 4 waren we op de plek van bestemming. Wat ziet het er hier leuk uit! We namen intrek in onze karige cabin van de KOA

Deze diashow vereist JavaScript.

Ik denk dat we het hier wel 2 nachten kunnen uithouden. We worden omringt door Pelikanen die aan het vissen zijn. Ze vliegen boven het water en zoeken naar vis in het water

dsc08768

En als ze dan wat zien dan duiken ze het water in

dsc08767

Verder heb je hier dolfijnenvaarten maar dat is totaal niet nodig. Gewoon op het deck voor je huisje gaan zitten en ze springen overal het water uit.

dsc08771

Verder ibissen, aalschovers, erg veel meeuwen, monarch vlinders en ga zo maar door. Morgen meer plaatjes dus…

En omdat Albert me weer veilig op de bestemming had gebracht en we een keuken hadden heb ik vanavond gekookt: varkenshaas met pepersaus, gebakken aardappeltjes en sla.

dsc08812

Donderdag 17 november: South Padre Island

Na een prima nacht in ons werkelijk luxe verblijf gingen we eerst op pad om het hele eiland even te bekijken. Albert had ook al een paar foto’s staan maken, een van een vissende roofvogel

dsc08817

en natuurlijk de dolfijnen

dsc08827

We reden tot het eind van de weg tussen de zandduinen door

dsc08838

en stopten op de terugweg om even op het strand te kijken

Deze diashow vereist JavaScript.

Toen was het op naar het Bird Center en de Nature Trail die daar loopt. Monarch vlinders, ibissen, lepelaars en een alligator. We zagen nog veel meer, maar je moet een keuze maken….

Deze diashow vereist JavaScript.

Direct naast het Bird Center zit de Sea Turtle opvang, ze vangen hier de Sea Turtles op die gewond of ziek zijn. Sommigen worden teruggezet en anderen missen ledematen of zijn gewend aan mensen geraakt en worden niet meer terug gezet. Ze hebben hier zelfs een schildpad met een prothese. Ze was aangevallen en miste 3 flippers. Ze doet het nu prima met haar prothese.

Deze diashow vereist JavaScript.

Toen zijn we nog even naar het vaste land gereden om boodschappen te halen. De rest van de middag hebben we besteed aan lui op ons deck zitten en een wasje draaien. Het waait stevig maar het is nog steeds een graaf of 28.

Albert zijn lunch:

dsc08929

vrijdag 18 november: South Padre Island-Eagle Pass

ScreenHunter_218 Mar. 04 22.19

Gisteravond ging de zon zo geweldig mooi onder, beetje jammer dat er een scheepswerf stond…

dsc08933

Vanochtend waren we vroeg wakker, het had een beetje geregend, maar nadat Albert de stoeltjes droog had gemaakt hebben we op het deck ontbeten. Het was moeilijk om afscheid te nemen van deze geweldige plek en we komen dan ook zeker ooit terug!

De rit: 5,5 uur, ongeveer 350 mijl door NIKS, niets te zien, alleen maar wegen met bosjes ernaast en mooie opgangen naar Farms die je niet ziet.

dsc08946 dsc08945

Af en toe een checkpoint met heeeeel veel camera’s, ik durf ze niet zo goed op de foto te zetten….

dsc08947 dsc08942

en uitgestorven dorpen, maar wel met een drive thru pin apparaat

dsc08943

en dan de treinen, die staan soms stil. Maar omdat ze zeker wel 120 wagons hebben staan ze dan stil op een heleboel overgangen. Dit gebeurde vandaag dus 2x. We rijden dan dus maar steeds verder, kijkend op de navigatie of er nog een volgende overgang is, en als de trein daar dan ook stilstaat maar weer op naar de volgende, net zolang je er wel over kan! Op de foto hieronder konden we er gelukkig overheen, na een stuk of 6 overgangen…..

dsc08948

En dan kom je eindelijk bij je hotel: het Best Vallue Inn in Eagle Pass. Het begon al goed, er stond een belletje op de incheckbalie dat we moesten drukken als er niemand was. Wij netjes drukken en wachten, nog een keer drukken en nog een keer of 20 drukken…..niemand! Ik dus maar op zoek naar iemand die er werkte. Ik vond een mevrouw die me zou helpen degene te vinden. Toen hij eindelijk kwam mompelde hij dat we vast niet op de bel hadden gedrukt. We kregen een kamer, nummer 113. Albert zijn gevoel was al niet zo goed, maar ik lees altijd de reviews dus ik had nog vertrouwen. Ik loop de kamer in, mooi ruim, maar met allemaal stukjes op de vloerbedekking. We lopen de badkamer in: stoffig! Je kon je naam in de badkuip schrijven en handdoeken met enorme vlekken erin. Toch maar weer terug naar de balie dus!  Mompeldemompel en we kregen een andere kamer, deze was zeker schoon! Kamer 123: ik doe de deur open, het bed was beslapen, het stonk er naar zweet, handdoeken op de grond….oke, weer terug!

De man achter de balie begon ons al vervelend te vinden en zag ons al weer aankomen. Ik heb gezegd dat ik nu de reservering wilde cancelen en dat was geen probleem want hij hoefde niet te leven van ons geld. Wij blij, en hij ook!

Ik heb inmiddels wat reviews neergezet en die zijn slecht! Jammer dat ik geen foto’s heb gemaakt, een les voor de volgende keer.

We hebben een ander hotel opgezocht waar ze wel blij met ons zijn en wij met hun: het Quinta Inn, prima kamers, schoon, en aardig aan de balie, wat wil je nog meer!

Morgen gaan we weer verder, op weg naar Big Bend NP, via Seminole SP.

11 gedachten over “week 2 2016/2”

  1. Wat leuk! Jullie hebben precies die rt66 dingen bezocht die wij ook gedaan hebben. Heerlijk herkenbaar. Marjan

  2. we leren veel over route 66, interessant, leuk hoor overal vrienden.

    Nat in Holland, VEEL PLEZIER van Alida en Jan.

  3. Wat een bekende foto’s van route 66. En wat leuk dat jullie Robert en Linda nu eens thuis hebben gezien, na al die keren in Lake City.

  4. Prachtig die katoenvelden!. Jammer van Bandera. Toen wij er waren was er van alles te doen en beslist een cowboysfeer. Van die supermoon was hier niets te zien, veel te bewolkt maar jullie toch een mooie foto. Groetjes Marjan

  5. Ha,ha, karige cabin, dat is genieten van uit je deur met al dat wild, mooie tocht, inderdaad veel mijlen, lekker weer, hu, hu bij ons regen, liefs van alida en Jan.

  6. vies hotel,,en dat na die prachtige cabin, veel plezier in Big Bend.

    Groetjes van Alida en Jan.

  7. He waar zijn jullie gebleven. Via de Big Bend naar Mexico gevlucht zolang Trump zijn gordijn nog niet af heeft.

    Groetjes Alida en Jan

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

%d bloggers liken dit: