week 1 2016/2

Zaterdag 5 november: Amsterdam-Londen-Las Vegas

Na een goede nacht bij vd Valk vertrokken we met de shuttlebus naar het vliegveld. De koffers waren we zo kwijt en ook de douane ging makkelijk en snel. Nadat Albert shag had aangeschaft gingen we naar de D-pier waar ons vliegtuig naar Londen al klaarstond. Ina en Michel zaten er ook al dus wat gekletst en mooi op tijd naar Londen vertrokken. We kregen een drankje aan boord (gelijk maar weer een whiskey erdoor, tis toch gratis). Op Londen moesten we een paar uur wachten maar ook dat vloog eigenlijk voorbij. En toen was het iets meer als 10 uur zitten. Het blijft een enorme zit, maar we kregen lekker eten en nog meer gratis whiskey en we hebben waarachtig nog even geslapen. Helaas was het vliegtuig zo goed als vol dus geen vrije stoel.

Op Las Vegas aangekomen moesten we door de Emmigrations, helaas waren er maar 2 hokjes open dus dat duurde even wat langer, maar och, anders sta je toch maar op de koffers te wachten.

Toen was het op naar Alamo, die dachten slim te zijn en boden ons een Equinox aan, verder stond er niets. Albert zei dat dat niet ging want we gingen naar “de sneeuw”. Het meisje zei wacht maar even en toverde een mooie Ford Explorer te voorschijn, daar gingen we wel mee akkoord.  Mooie auto, een limited edition, alles leer, warme en koude stoelen, navigatie, sunroof, veel extra opties. Hier lukt het wel mee de komende 3 weken. Ondertussen had ik ook nog snel even naar de pick-ups gekeken maar ook daar geen 4×4 of awd.

Helaas waren we Ina en Michel onderweg al ergens kwijt geraakt dus die hebben we op de app maar een goede reis toegewenst.

Op weg naar het hotel nog maar even een tussenstop gemaakt bij Lee’s discount voor een fles Southern Comfort en cola, hadden we in ieder geval wat te drinken!

Slapen doen we de eerste 2 nachten in de Eastside Cannery, waar we zonder te vragen een suite kregen, een mooie grote kamer op de hoek, aan 2 kanten ramen, een enorme badkamer, helemaal goed dus!

We hebben nog even ons geluk beproefd (weer niets) en een cheeseburger gegeten en om 11 uur ging het lampje uit…

dsc08160 dsc08165

Zondag  6 november: Las Vegas

De eerste ochtend…..meestal ben ik erg vroeg wakker en ga dan maar even internetten, koffie zetten en dan is Albert ook wakker en zitten we om 5 uur wakker te zijn. Vannacht werd ik om 3 uur wakker en heb mezelf gedwongen om te blijven liggen en het is gelukt! Om 6 uur werd ik weer wakker, een acceptabele tijd om op te staan.  Vannacht is hier ook nog eens de wintertijd ingegaan dus eigenlijk was het al 7 uur!

Zoals gewoonlijk ging het eerste ritje naar de Silver Sevens voor een lekker ontbijtje.

dsc08161

Daarna naar de Walmart voor een paar boodschapjes, en naar nog wat winkels allemaal mijlenver van elkaar verwijderd. Ook hebben we nog even vliegtuigen staan kijken, dit doen we elke vakantie wel een keer. Ook hebben we nog even gekeken of we het vliegtuig van Trump zagen, want die was hier voor een toespraak. We konden hem niet vinden…

Het weer is trouwens heerlijk: we zagen 29 graden op de teller.

dsc08169

Vanmiddag hebben we onze spullen opgehaald bij Andrea,  we hebben gezellig bijgekletst en wat afgesproken voor als we weer terug zijn in Las Vegas.

Toen was het weer avond en weer eettijd. Dat hebben we gewoon in de Eastside Cannery gedaan. Daarna nog even een gooi naar de Jackpot gedaan met weinig resultaat.

Vanavond maar vroeg op bed, morgen gaan we naar Moab, een rit van 460 mijl, en eigenlijk willen we proberen om om 6 uur aan de rit te gaan om zo nog even rond te kunnen kijken.

Maandag 7 november: Las Vegas-Moab

ScreenHunter_208 Mar. 04 22.11

Helaas zijn we nog niet helemaal aan de tijd gewend. Gisteravond vielen we erg vroeg in slaap met als resultaat dat we vanochtend erg vroeg wakker waren. We zaten om kwart voor 5 in de auto…..

Omdat het buffet in Mesquite, waar we wilden ontbijten,  pas om 7 uur open ging en wij daar dus al om 6 uur waren, zijn we de supermarkt maar ingedoken voor brood, boter en vleeswaren. Even verderop zat een benzinepomp waar we koffie haalden en we hebben heerlijk ontbeten op een Recreation Area aan de I-15, niet echt een straf.

dsc08172

Toen verder naar het Noorden en op een zeker moment moesten we afslaan naar de I-70, een stuk weg die we nog nooit gereden hadden.  We waren helemaal verrast door de mooie uitzichten onderweg, veel verschillende landschappen en we zijn vaak eens gestopt bij een viewpoint.

Van Nevada naar Arizona verloren we vandaag een uur, we zitten nu in een andere tijdzone, maar ondanks dat we een uur kwijt zijn, waren we toch tegen 2 uur in de buurt van Moab, onze overnachtingsplek. Omdat we dus wat tijd over hadden hebben we Arches NP een bezoekje gebracht en wat Arches bekeken die we nog niet eerder hadden gezien.

Deze diashow vereist JavaScript.

We kwamen ook nog nog een paar Deer tegen, vooral het mannetje zag er erg mooi uit met zijn gewei.

dsc08233

Tegen half 5 waren we er wel klaar mee, we waren toen bijna 12 uur onderweg dus op naar het hotel. Maar goed dat we die gereserveerd hadden want hij is vol. Wie verwacht dat nou op een maandag in November…

Eten deden we  bij de buurman, een goede Mexicaan.

Morgen gaan we naar Faye, een rit van een uur of 6 (incl stops).

Dinsdag 8 november: Moab-Lake City

ScreenHunter_209 Mar. 04 22.12

Na een lekker ontbijtje vertrokken we om 8 uur. Je kan op 2 manieren op de i-70 komen, wij namen de mooie route die een deel langs de Colorado rivier loopt. Je hebt hier hoge rotswanden waar je tussendoor rijdt, ook kom je onderweg Fisher Towers tegen.

dsc08248

Op een zeker moment is het afgelopen met de rode rotsen en kom je in een vlak stuk, hier zagen we een veld vol met wilde kalkoenen, echt enorm veel…

dsc08253

We reden o.a. door Grand Junction en Montrose, onderweg erg veel borden voor Trump, en 1 voor Hillary.

dsc08254

We deden een stop voor een broodje op een mooi plekje aan het Blue Mesa reservoir. Het waaide niet en het water was net een spiegel. Helaas geen Eagles  deze keer.

dsc08257

Hierna sloegen we af naar de CO-149, ook wel de Silver Threat Scenic Byway genoemd. We doen deze weg voor het eerst in dit seizoen en het is heel anders dan in mei/juni.  Alles heeft de kleur bruin, op zich wel mooi, maar toch is het hier mooier in de lente/zomer. We hebben wel geluk: geen sneeuw en zolang de zon schijnt is het best wel lekker.  Onderweg zagen we enorm veel Deer, ze zijn bijna niet te zien met hun schutkleur. Ook stak een nog een Coyote over.

dsc08258

Tegen 2 uur waren we op de camping, waar we een middelgrote cabin hadden gehuurd. Normaal hebben we een kleine, maar met de buitentemperatuur leek een iets grotere ons verstandig.

Faye stond blijkbaar al op de wacht, we hoefden niet te bellen, ze was er vrij snel. We hebben de rest van de middag gezellig zitten kletsen en zijn ’s avonds wezen eten in het enige nog open restaurant van Lake City.  Ook Rene en Belinda gingen mee en we hebben weer een geweldige avond gehad.

dsc08262

Morgen gaan we verder, naar Alamosa, een klein ritje van ongeveer 2,5 uur. Op deze manier hoeven niet vroeg te vertrekken.

Woensdag 9 november: Lake City-Alamosa

ScreenHunter_210 Mar. 04 22.12

Vanochtend toch weer vroeg wakker, een uur of 6. Ik met knallende hoofdpijn, waarschijnlijk door de hoogte. We zijn veel te snel naar de hoogte gegaan, helaas kon dit niet anders, dus ik had er al rekening mee gehouden. Gelukkig gingen we snel weer naar beneden dus het duurt maar een paar uur en ik kon het wat remmen met paracetamol. De koffie stond al netjes klaar in het hokje, dus we hadden een hele thermoskan voor onszelf. Er waren verder geen gasten op de camping. Het had vannacht goed gevroren en ook vanochtend was het behoorlijk fris buiten.

Omdat we nieuwsgierig waren naar de uitkomst van de verkiezingen ging de tv nog even aan, en we zagen dat Trump de winnaar is geworden. Veel van onze vrienden zullen nu dus erg blij zijn. Laten we hopen dat hij zijn beloftes waar gaat maken.

Met Faye hadden we om 9 uur afgesproken en tegen 10 voor 9 was ze er al. Eerst heb ik nog even de reservering voor volgend jaar in orde gemaakt en toen gingen we ontbijten in een van de weinige cafe’s die nog open is. Lake City is ook heel anders als dat wij het kennen, de toeristen zijn weg en de bewoners hebben het stadje weer voor zichzelf. Dit houdt dan wel in dat de meeste winkeltjes dicht zijn, ook is er maar 1 restaurant open. Ik moet zeggen dat het wel heel leuk is om het stadje “leeg” te zien!

dsc08264

Tegen 10 uur was het echt tijd om te vertrekken. De reis ging over de Slumgullion pas (11.530 feet/3510m hoog). Ergens onderweg heb je nog een prachtig uitzicht over Lake San Christobal, dus daar was dan ook de eerste stop al.

dsc08268

Helemaal boven lag er zelfs al sneeuw

dsc08269

Van Faye heb ik een Mascotte gekregen die ons deze reis zal vergezellen

dsc08272

We hadden gehoopt op een Moose of een Elk onderweg, helaas geen succes. Wel kwamen we onderweg in de buurt van Wagonwheel nog wat Mountain Sheep tegen, ook erg bijzonder om zomaar tegen te komen.

dsc08273

Verder zijn we via de Monte Vista National Wildlife Refuge gereden, het ligt in de San Luis Valley en is een van de 3 veilige toevluchtsoorden voor wild, waar de meer als 200 soorten vogels en ander wild eten vinden, kunnen rusten en voortplanten.

The Valley, op een hoogte van 7,800 feet strekt zich uit over 160 km van noord naar zuid en 80 km van oost naar west.  Drie bergketens omgeven de valley: in het oosten de Sangre de Christo, in het westen de San Juan en in het noorden de Saguache. Deze bergketens zorgen voor het water en er is een enorm ondergronds reservoir. Daarom vind je in deze valley rivieren, beekjes en wetlands. Omdat hier veel water is trekt het veel watervogels zoals  wilde eenden, pijlstaarten, talingen, Canadese ganzen, kluten, plevieren, ibissen, zilverreigers en reigers.

In de herfst is er goede kans op kraanvogels en ganzen die op weg zijn naar de Golfkust, maar ook deer en elk die vanuit de bergen naar de valley trekken. Ook komen hier het hele jaar door coyote’s, stekelvarkens en bevers hier voor.

 Helaas maar weinig wild deze keer, alleen een enorme groep Sandhill Cranes die op doorreis zijn naar Texas om te overwinteren.

dsc08280

Ook erg veel roofvogels, we kregen een Northern Harrier mooi op de foto.

dsc08294

Ook had je een mooi zicht op de Great Sanddunes NP, een enorme hoop zand die door de sterke westenwind hierheen wordt gebracht.

dsc08292

Toen waren we wel klaar voor vandaag, we zijn naar de Best Western gegaan om in te checken.

Donderdag 10 november: Alamosa-Las Vegas NM

ScreenHunter_211 Mar. 04 22.13

Vanochtend was het koud…..tijdens het ontbijt hoorden we dat het 18 graden was, dat is dus -11 Celcius)!

De rit van vandaag was niet een hele grote, maar toch wel een mooie. Eerst kwamen we onderweg wat stoomtreinen tegen. De Cumbres en Toltec Scenic Railroad doet mooie treinritjes met de locomotieven. We hebben er even staan kijken en toen maar weer verder.

dsc08303

Verderop tijdens de reis kwamen langs een stel leuke huizen, half ingegraven en met allerlei ronde vormen. Er was een visitor centrum, maar die bleek dicht te zijn. We zijn er dus niet helemaal achter wie daar nou precies woonden maar het zag er behoorlijk alternatief uit. Ik heb even gezocht en het heet Earthship Biotecture, een “groene” manier van leven…

dsc08306

Toen moesten we de Rio Grande Gorge Bridge over,  die over een brede kloof loopt, helemaal beneden zag je de Rio Grande lopen, ook hier maar even gestopt om het allemaal te bekijken.

dsc08308

Verder ging het over een bergpas, alles was erg groen en deed heel erg denken aan de wegen door de Eiffel en Harz. Alleen de begroeiing is net even anders. Overal waarschuwingsborden voor overstekende Elk maar niets gezien.

Tegen een uur of 2 waren we op de KOA camping in Las Vegas NM, het kantoor was dicht tot half 5, maar er lag al een reservering met de opmerking dat de sleutel in de cabin lag. Even gekeken en jawel: de cabin was open en zelfs de kachel stond al aan….heel netjes!

Omdat we vroeg waren en hier ook een Wildlife Refuge zit zijn we daar nog even heen gereden, ook hier Sandhill Cranes. Een was heel mooi aan het dansen. Ook hier weer verschillende roofvogels, eenden, ganzen. De pest is dat ze niet graag op de foto willen. Zodra je stopt vliegen ze weg.

Tegen half 5 waren we terug op de camping, we hadden al vlees gekocht dus we hebben lekker gebbq’t. Het wordt snel donker hier dus tegen de tijd dat het klaar was zaten we te eten onder een mooie sterrenhemel. Na het eten hebben we nog een kampvuurtje opgestookt om gezellig bij te zitten. Albert zag nog iets lopen dus de zaklamp (lees: schijnwerper) aan en daar stond een coyote naar ons te kijken. Hij is vast erg geschrokken en was zo weer weg.

dsc08332

Morgen gaan we naar Amarillo, via een stukje Route 66.

Vrijdag 11 november: Las Vegas-Amarillo

ScreenHunter_212 Mar. 04 22.14

Na weer een prima nacht vertrokken we tegen een uur of half 8 richting ons volgende doel. Die ging over de i-40, maar met een heleboel stopplekken. De oude Route 66 loopt hier namelijk langs de i-40. Sommige stukken kan je nog rijden, anderen zijn volledig verwoest en sommige stukken zijn verdwenen. Omdat we weinig zin hadden om hotsebotsend in de auto te zitten speelden we een beetje vals: we namen gewoon de afslag, bekeken wat we wilden zien en reden weer terug naar de interstate.

Het begon in Santa Rosa: Hier vindt je de Comet II Drive-In. Afgezien van de erg fraaie architectuur van dit gebouw is het de moeite waard om hier te stoppen voor prima mexicaans eten.

dsc08340

Volgende stop: Montoya, begon rond 1901 als een plek waar spoorbaan arbeiders van de Rock Island Railroad konden overnachten tijdens hun werk aan de spoorbaan. In 1908 werd de eerste winkel geopend (G. W. Richardson’s) en toen in 1918 de staat New Mexico de weg begon te verbeteren kwam er ook substantieel meer verkeer. De neergang van de stad begon al midden jaren 20 toen veel (vee)boeren vertrokken vanwege het droge klimaat. In de daarop volgende decennia was er weliswaar veel verkeer en toeristen maar lokale bewoners waren er nauwelijks. In 1956 werd de Interstate 40 geopend, enkele honderden meters zuidelijk van het dorp. Het dorp kreeg weliswaar een eigen afslag maar is toch nooit meer de oude geworden.

Montoya zelf is weer een van die plaatsjes die haast de status ‘Ghosttown’ verdienen. Ik zal jullie de foto’s besparen, het is gewoon erg vervallen en alles staat zo ongeveer op instorten.

Toen kwam Tucumcari: deze plaats word wel omschreven als de plaats met de meeste Route66 stijl gebouwen, over het ontstaan van de naam gaan verschillende verhalen. Een populaire versie is dat de naam voortkomt uit de romance tussen twee indianen, Tocom en Kari. Het is echter aannemelijker dat het komt van het Comanche woord Tukamukaru wat zoiets betekend ‘iemand opwachten’. De berg die naast het plaatsje ligt heet Tucumcari Mountain en was een van de favoriete plekken voor Comanches om de omgeving in de gaten te houden.

Het was in de hoogtijdagen van Route66 een belangrijke stop met enkele duizenden hotelkamers. In 1959 kwamen er gemiddeld ongeveer 8000 auto’s per dag door het plaatsje, nu is dat een fractie daarvan maar het is nog steeds de moeite waard!

We vonden het Blue Swallow Motel, gebouwd in een L-vorm met 14 kamers die veelal een eigen garage hebben. De garages zijn recentelijk aan de binnenkant voorzien van geschilderde scenes.

En weer verder, next stop: Glenrio, het lag altijd op de grens van Texas en New Mexico, midden in de prairie. Het plaatsje begon ooit als station voor de Rock Island Railroad en rond dat station kwamen al gauw bars, restaurants, motels, een dans gelegenheid en benzinestations. Een heel gedeelte van die gebouwen stond officieel in New Mexico maar het werd gemakshalve maar allemaal als op Texaans grondgebied beschouwd. Het treinstation was niet van lange duur. In 1913 kwam het wegverkeer opzetten en rond 1917 kreeg het Glenrio Hotel de eerste automobilisten die langs over het Ozark Trail reden. Rond die tijd was dat nog niet veel meer dan een zandpad, stoffig bij mooi weer maar een modderpad tijdens regenbuien. Veel bochten waren scherpe hoeken omdat het de hekken volgde die mensen om hun terrein bouwden.

In de 30’er jaren Route66 werd door heel Texas heen verbeterd tot een geplaveide 2-baans weg en in Glenrio werden meer gebouwen langs de spoorbaan afgebroken of verhuisd naar Route66. Het plaatsje had verder een vreemde 2-deling. In de Texas kant waren geen bars omdat dat een alcohol vrij gebied was. In de New Mexico kant was geen benzine pomp omdat de belasting op benzine in New Mexico veel hoger was.

In de jaren 50 werden er een paar nieuwe gebouwen neergezet, een diner en een benzinepomp, die nu nog te herkennen zijn vanwege de toentertijd moderne bouwstijl (Art Moderne) met o.a. gebogen vloeiende lijnen aan de overkapping van de benzine pomp.

In 1975 was het definitief afgelopen met Glenrio toen I40 werd geopend. In 2007 werd het in zijn geheel opgenomen in het National Register of Historic Places met onder andere de stuk Route66 en 17 verlaten gebouwen waaronder de Little Juarez Diner, de State Line Bar en het State Line Motel met het dubbele reclame bord met de tekst “Motel, Last in Texas” voor reizigers vanuit het oosten en de tekst “Motel, First in Texas” voor reizigers vanuit het westen.

Op dit moment is er maar weinig meer te zien van alles hierboven beschreven, zelfs het bord last hotel in Texas herken je alleen maar omdat je weet dat dat er moet staan.

dsc08369

En toen waren we in Texas, weer een andere tijdzone. We zitten nu in Central Time, 7 uur verschil met Nederland.

We dachten dat is een mooie  plek voor een kop koffie: Adrian:Zelfs in de hoogtijdagen was Adrian een klein plaatsje met op zijn piek ongeveer 250 inwoners. Het enige wat Adrian de moeite waard maakt is het Midpoint cafe dat ooit geopend werd onder de naam Jesse’s cafe. Adrian ligt namelijk precies in het midden van Route66, net zo ver van Chicago als Los Angeles en daar maakt het MidPoint cafe gebruik van.

Tja……en wat stond er op de deur? Closed! Geen koffie dus, die dronken we verderop in een tankstation. Wel wat foto’s gemaakt natuurlijk, een van de foto’s gemaakt door een jongen die in zijn Camaro wel een stuk Route 66 had gedaan en er nu wel achter was dat zijn auto daar toch echt niet voor gemaakt was. Ook zagen we nog een oud tankstation, dicht natuurlijk, maar wel met de ouderwetse shell-schelp uit mijn jeugd.

Pal naast het Midpoint cafe vind je het Sunflower station, een souvenir shop met achter de toonbank Fran, de dame die model heeft gestaan voor Flo in de film ‘Cars’. Een must stop! Jaja, ook Closed!

En on the road again! Op naar Amarillo. Vlak voor Amarillo ligt de  Cadillac Ranch.  De Cadillac Ranch werd in 1974 door het kunstenaarscollectief ‘Ant Farm’ opgezet in opdracht van Stanley Marsh de 3e, een rijke Texaan.   Zij vonden de Cadillac de beste Amerikaanse auto en om dat vorm te geven namen ze 10 Cadillacs en groeven die met de neus in de grond. De 10 gebruikte Cadillacs zijn verschillende modellen, variërend van een Club Coupe uit 1949 tot een Sedan uit 1963. Nu zouden deze auto’s heel wat geld waard zijn maar in de tijd dat het kunstwerk opgezet werd was dit een aardig alternatief voor de schroothoop.

In Augustus 1997 werd Cadillac Ranch was 2 mijl verhuisd naar de plek waar het nu, iets ten westen van Amarillo. Ga je er op bezoek neem dan een dikke viltstift of spuitbus met verf mee, het is nadrukkelijk toegestaan zelf met graffiti het kunstwerk uit te breiden. Gelukkig lagen er half volle spuitbussen op de grond dus Albert heeft zich even uitgeleefd en onze namen zijn nu vereeuwigd op een van de Cadillacs.

Deze diashow vereist JavaScript.

In plaats van naar de KOA te gaan, vonden we dat we nog wel wat tijd over hadden voor de Palo Duro Canyon SP,  de op een na grootste canyon in de USA, ongeveer 190 km lang en 32 km breed en tot 240 meter diep. Alhoewel de Canyon ongeveer een miljoen jaar geleden werd gevormd, vertellen de wanden van deze Canyon een veel ouder geologisch verhaal: die zijn ongeveer 250 miljoen jaar oud!

Palo Duro Canyon is het thuis van vele soorten wild, zelfs 2 soorten die als bedreigd te boek staan: de Palo Duro mouse en de Texas horned lizard, verder vind je hier wild turkeys, white-tailed and mule deer, coyotes, bobcat, roadrunners en veel soorten slagen en hagedissen.  Ook vind je in het park Longhorns. In de 16e eeuw brachten de Spanjaarden vee mee naar Texas, vele ontsnapten en 200 jaar lang leefden ze in het wild. Vroege migranten vingen de dieren en waardeerden ze om het feit dat ze zeer sterk waren en in staat om te overleven in dit hete klimaat met slecht grasland.

We zijn waarschijnlijk te verwend, de Canyon was wel leuk, maar niet de moeite waard om om te rijden. Het enige dier wat we zagen was 1 Longhorn.

Deze diashow vereist JavaScript.

Toen was het wel tijd om naar de KOA te rijden. We hebben een leuke cabin, met een tv, kunnen we ook nog even naar het nieuws kijken. Albert bracht de slaapzakken naar binnen en ik hoorde een soort gekras. Ik dus in de bomen kijken en me afvragen wat voor vogel dat wel niet was! Komt er een heel klein poesje onder de cabin vandaan, hahaha, we hebben dus een huisdier voor 1 nacht.

We moesten nog eten en het waait hier nogal hard, dus buiten koken is wat lastig. Gelukkig was er een zeer goed oplossing voor dit “probleem”: The Big Texan,  dit restaurant is in 1960 geopend en sindsdien hebben ruim 40.000 mensen geprobeerd de steak van ruim 2 kilo te eten. Red je dat in 1 uur (inclusief de salade, brood en patat) dan is hij gratis! Let wel, niet meer dan 7000 mensen hebben dat in al die jaren gered.

Ook als je ‘normaal’ wilt eten kun je hier prima terecht voor een goede steak, koud bier en een gezellige omgeving. Er zat een man die probeerde om gratis te eten, het is niet gelukt!

dsc08414 dsc08426 dsc08430

Toen maar weer terug naar de cabin, eerst nog even getankt, en daar werd je blij van: iets meer dan 47 dollarcent per liter!dsc08432Morgen gaan we verder, met waarschijnlijk weer wat route 66 uitstapjes.

 

 

9 gedachten over “week 1 2016/2”

  1. In 1 keer naar Moab? Wat een afstand! Maar goed, dat zal geen straf zijn met zo’n auto. Morgen lekker de stoelverwarming aan op weg naar Lake City ..

  2. Wat een geweldige start, Ford Explorer, 29 graden, we zijn jaloers.

    veel plezier.

  3. Leuke cabin! En wat goed dat ze toch de koffie klaarmaken als ze maar 1 cabin bezet hebben.
    Leuk hoor, om toch even een bliksembezoek te brengen aan Faye. En dat je Rene en Belinda ook nog gezien hebt.
    Jammer van de hoofdpijn. Het is voor ons laaglanders toch steeds lastig om snel naar de hoogte te gaan. Gelukkig zakt het weer als je afdaalt.

  4. earthship huizen hebben we ook gezien, er was er één bij van allemaal lege flessen, ha, ha die hebben het flink op een zuipen gezet, wel millieu bewust.
    prachtige kraanvogels, groetjes van Alida en Jan.

  5. Helemaal bijgelezen en genoten van het verhaal van jullie route. Erg leuk al die oude bekende plekjes weer eens te zien van Route66 en dan natuurlijk Big Texas Steakhouse. Wij hebben daar destijds heerlijk gegeten maar niet zo’n grote joekel. Veel plezier verder en groetjes van Marjan

  6. mooie dag, Albert als artist, interessante verhalen, Texas is bij ons lang geleden, groetjes van Alida en Jan.

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

%d bloggers liken dit: