week 3 2016

Zondag 5 juni: Douglas-Custer

Vanochtend werden we wakker door de regen, dus we zijn nog maar even blijven liggen tot het over was. Na de gebruikelijke rituelen vertrokken we tegen half 9 van de campground.

Onderweg kwamen we weer eens een enorme trein met meer dan 100 wagons erachter tegen

DSC06874

Aangekomen in South Dakota zagen we de welkom signalen alDSC06875

Het was een mooie reis, mooie vergezichten over glooiende heuvels, heel erg groen en erg veel pronghorns. Helaas geen foto’s, het raam is te vies om er nog door te fotograferen en helaas heeft onze tank geen open dakje.

We zijn eerst naar de camping gereden en hebben de tent opgezet, dan kon hij drogen. We hebben een mooi plekje in een bos.

DSC06904

Daarna zijn we naar Custer gereden om boodschappen (eten) te halen en hebben even rondgelopen. Ook hier weer veel oude gebouwen van net voor 1900.

DSC06883

Op elke straathoek staat een prachtig beschilderde bizon

Hierna zijn we doorgereden naar het Crazy Horse Memorial,  de grootste sculptuur ooit door mensen gemaakt. Het beeld stelt de belangrijke indianenleider Crazy Horse voor, zittend op een paard. Op dit moment is alleen het gezicht van Crazy Horse helemaal klaar, aan zijn torso, zijn armen en het paard wordt nog volop gewerkt.

Het project is een antwoord van de Native Americans op de nabijgelegen sculptuur Mount Rushmore. Terwijl Mount Rushmore voor een belangrijk deel betaald is door de overheid, wordt de bouw van Crazy Horse Memorial geheel bekostigd door middel van giften en entreegelden. Vanwege de omvang en de beperkte financiële middelen is de bouw van Crazy Horse Memorial een bijzonder tijdrovend project; de werkzaamheden zijn gestart in 1948 en het zal naar verwachting nog vele tientallen jaren duren voordat het beeld af is.

Crazy Horse behoorde tot de Oglala stam van de Lakota indianen. Tijdens de tweede helft van jaren ’50 en het begin van de jaren ’60 was hij betrokken bij vele gevechten tegen hun vijanden, onder wie de Crow, Shoshone, Pawnee, Blackfeet en Arikara Indians. Hij bouwde in die jaren een grote reputatie op als onverschrokken strijder. In 1876 moesten alle Lakota indianen zich vestigen in  reservaten. De indianen kwamen hiertegen massaal in opstand. De belangrijkste indianenleiders waren Sitting Bull, Gall en Crazy Horse. Samen brachten zij de vijand diverse gevoelige nederlagen toe,  uiteindelijk waren het de kou en de honger die er toe leidden dat Crazy Horse en zijn mannen zich op 5 mei 1877 moesten overgeven. Hij werd overgebracht naar het reservaat, waar hij scherp door de autoriteiten in de gaten werd gehouden. In september 1877 verliet Crazy Horse het reservaat zonder toestemming, omdat hij zijn zieke vrouw naar haar ouders wilde brengen. Hij werd gearresteerd, en tijdens een worsteling die na zijn arrestatie ontstond werd hij met een bajonet in de rug gestoken. Crazy Horse overleed op 5 of 6 september 1877; de plaats van zijn dood wordt nu elk jaar op 6 september bezocht door leden van de Oglala Sioux. Hij wordt door hen beschouwd als een dapper strijder die zich in bijzondere mate heeft ingezet voor het behoud van de tradities en de waarden van de Lakota leefwijze.

DSC06897

We blijven hier 3 nachten en gaan van hieruit wat dingen bekijken.

Maandag 6 juni: Custer

Gisteravond hadden we een kampvuurtje en ik vond het tijd voor smores:

Vanochtend was het eerste doel Badlands NP:

De Lakota Indianen noemden dit gebied “mako sica”, en de Franse pioniers gaven het de naam “les mauvaises terres à traverser”,  beiden betekenen slecht land (bad lands). De grootste blikvanger is The Wall, een smalle, grillig gevormde, 100 km lange rotsketen, die parallel loopt aan de White River. De rotsen zijn opgebouwd uit verschillend gekleurde horizontale lagen,  de onderste lagen ongeveer 70 miljoen jaar oud, de bovenste lagen ongeveer 30 miljoen jaar oud. De bizarre vormen van de rotsen zijn voornamelijk veroorzaakt door watererosie. Dit proces duurt gaat nog steeds door en over zo’n 500.000 jaar zullen ze volledig zijn weggesleten.

Aan weerszijden van The Wall is een uitgestrekt, glooiend prairielandschap, waar meer dan 50 verschillende grassoorten voorkomen. Deze begroeiing is typisch voor gebieden die te droog zijn voor bomen, maar te nat voor woestijnen. Een mixed-grass prairie bevat zowel lange als korte grassoorten, en een rijke variatie aan andere planten,  ideaal voor prairiedogs, pronghorn, bizons, coyotes en mountainsheep.

We kwamen binnen via de westelijke ingang, een gebied dat het minst bezocht wordt. Lekker rustig, een gravelweg. Vlak voor een bocht lag even iets teveel gravel, waardoor we nu weten dat onze tank toch wel erg raar kan doen…..gelukkig bleven we wel op de weg!

We zagen bizons, grounddogs, mooie vogels en als kadootje een uiltje.

Deze diashow vereist JavaScript.

Badlands NP is een mooi park, de badlands zijn niet zo spectaculair als die in New Mexico, maar het groene gedeelte maakt veel goed. Ook lagen er nog verschillende bighornsheep met jongen

We verlieten het park via Wall: Het inwonertal schommelt al jaren rond de 800 personen. Wall wordt gekenmerkt als een “Tourist trap” hoewel je er zeker eens geweest moet zijn als je  in de buurt bent.De Wall Drug Store, is een toeristische attractie gelegen in de stad Wall. Het is een winkelcentrum bestaande uit een drogisterij, een cadeauwinkel, restaurants en diverse andere winkels. In tegenstelling tot een traditioneel winkelcentrum, opereren alle winkels op Wall Drug onder een enkele entiteit in plaats van individuele winkels. De New York Times beschrijft Wall Drug als “een uitgestrekte toeristische attractie van internationale faam dat zo’n twee miljoen bezoekers per jaar naar een afgelegen dorp trekt”

Deze diashow vereist JavaScript.

Een echte toerist trap, alles ook behoorlijk aan de prijs, maar je moet hier geweest zijn.

Op de terugweg lieten we nog even iets leuks passeren zodat we een foto konden maken.

DSC06984

Er was nog tijd over, dus ook maar Mount Rushmore van het lijstje afgestreept:

Mount Rushmore National Memorial is een Amerikaans nationaal monument, gelegen in de Black Hills. Het toont 18 meter hoge, uit graniet gehakte portretten van vier Amerikaanse presidenten.  Het monument herdenkt de geboorte, groei en ontwikkeling van de Verenigde Staten.

Het idee om sculpturen te maken in de rotsen van South Dakota is afkomstig van de historicus Jonah LeRoy “Doane” Robinson. Om het toerisme te bevorderen wilde hij de gezichten van bekende mensen zoals Buffalo Bill, Chief Red Cloud en de ontdekkingsreizigers Lewis & Clark uithouwen in de granieten rotspilaren die bekend staan als The Needles, maar de gecontracteerde beeldhouwer Gutzon Borglum kwam met het plan om de hoofden en torso’s van vier presidenten uit te houwen op een andere locatie: een rots die bestaat uit zeer hard graniet, en daardoor maar nauwelijks door erosie wordt aangetast, en die bovendien ook nog op de juiste manier in het zonlicht staat.

De werkzaamheden startten op 4 oktober 1927. Borglum werkte ruim dertien jaar aan het project gewerkt, tot aan zijn dood in maart 1941. De hoofden van de presidenten waren toen bijna gereed. Het project werd daarna voortgezet door zijn zoon Lincoln, die echter door geldgebrek het beeldhouwwerk niet heeft kunnen afmaken op de manier die zijn vader voor ogen had. De geplande torso’s zijn er nooit gekomen, Lincoln heeft zich moeten beperken tot het detailwerk aan de gezichten. Op 31 oktober 1941 werd hieraan de laatste hand gelegd.

Van links naar rechts zie je de gezichten van George Washington, Thomas Jefferson, Theodore Roosevelt en Abraham Lincoln. Deze vier presidenten stonden, in de visie van Borglum, symbool voor de eerste 150 jaar van de Amerikaanse geschiedenis.

George Washington (1732-1799) was de eerste president en vertegenwoordigt de geboorte van de Verenigde Staten.

Thomas Jefferson (1743-1826) was de derde president. Een van de belangrijkste gebeurtenissen tijdens zijn presidentschap was de aankoop van ruim 2 miljoen km² land dat op dat moment aan Frankrijk toebehoorde; het grondgebied van de Verenigde Staten verdubbelde hierdoor. Hij staat symbool voor de groei van het land.

Abraham Lincoln (1809-1865) was de 16e president. Hij kreeg te maken met de Amerikaanse Burgeroorlog. Lincoln vertegenwoordigt het behoud van de natie.

Theodore Roosevelt (1858-1919), de 26e president van het land, leverde een belangrijke politieke bijdrage aan de bouw van het Panama-kanaal. Hij staat daarom symbool voor de ontwikkeling van de Verenigde Staten.

Er viel tijdens de creatie van het monument geen enkele dode, destijds een unicum voor zo’n grootschalig project.

Deze diashow vereist JavaScript.

Heel mooi gemaakt allemaal, we wilden dit altijd al graag een keer zien dus dat is nu ook gelukt.

Dit zie je dan aan de achterkant als je terug rijdt:

DSC07016

Zelfs Bill Clinton heeft hier zijn eigen rotsje in de buurt! ( van internet geplukt, ik kon de plek helaas niet vinden).

clinton

Als laatste deden we vlak voordat we op de camping waren een van de tunnels. 3,2 m breed en 2,5 m hoog. Morgen gaan we een smallere doen.

DSC07019

Ook morgen blijven we nog hier, we gaan dan Custer doen.

Dinsdag 7 juni: Custer

Allereerst iedereen heel erg bedankt voor de felicitaties, alhoewel ik vandaag mijn verjaardag niet vier, voelde ik me wel jarig!

Vandaag stond Custer SP op het programma:

Custer State Park is een van de grootste staatsparken van Amerika. Het park heeft een oppervlakte van 287 km². Het is vooral populair vanwege de recreatieve mogelijkheden, zoals mooie routes en wildlife kijken. Het Park is genoemd naar de bekende generaal George Custer, die in deze streek menig robbertje met de lokale Indianen uitvocht.

Wat wildlife betreft: je vindt hier meer dan 1300 bizons, prairiehonden, wilde ezels, berggeiten, dikhoornschapen, herten, elanden, coyote’s,  mountainlion en bobcats.

Eerst reden we even langs een farm met longhorn koeien, waarschijnlijk gaan we die in November wat meer zien, maar ik wilde ze nu toch even op de foto zetten.

DSC07029

Toen op naar Custer SP, eerst deden we de Needles Highway, genoemd naar de vele granieten rotsformaties die lijken op naalden.

Op deze highway kom je 2 tunnels tegen, de kleinste is 2,5m breed en 3.7m hoog. Vlak daarvoor vind je de Needles Eye:

DSC07033

Het was gelukkig niet druk, want de wegen zijn erg smal en in de tunnel past maar 1 auto. Je moet dus goed kijken of er wat aankomt.

De Needles Eye Tunnel:

DSC07040

We zijn diverse malen gestopt, het was zo mooi daar…..

Deze diashow vereist JavaScript.

Toen kwam de volgende tunnel, de Iron Creek Tunnel, iets groter dan de eerste die we deden:

DSC07053

Vervolgens zijn we nog even gestopt bij het visitorcentrum, waar mama en papa gans hun jongen leerden hoe ze voedsel van de bodem moesten halen

DSC07055

De weg ging verder via de  Wildlife Loop Road. We zagen maar weinig wild. Hier en daar een verdwaalde bison

DSC07056

Een pronghorn

DSC07057

Wilde ezelsDSC07059

en natuurlijk weer prairie dogs

DSC07066

Het was een mooie rit, alles mooi groen, blauw luchtje, lekkere temperaturen….wat wil je nog meer!

Morgen trekken we weer westwaarts, naar Devils Tower.

Woensdag 8 juni: Custer-Devils Tower

Ik was de hele tijd al op een leuk vogeltje aan het loeren die heel grappig aan een boom ging hangen en dan op de schors klopte, waarschijnlijk kwamen er dan beestjes tevoorschijn en die at hij dan op. Volgens Albert heet dit vogeltje een south dakota tree animal eater. Vanochtend lukte me het op er een op de foto te krijgen.

DSC07073

We reden niet al te laat van de camping en hebben onderweg even in Sturgis gekeken: Sturgis is een stadje in South Dakota en is de zetel van Meade County. Het doorgaans slaperige stadje is jaarlijks in de eerste volle week van augustus het toneel van de SturgisMotorcycle Rally. Het inwonertal van het stadje is 6600,  tijdens de Sturgis Motorcycle Rally waren er in 2015 739.000 motorgekken.

Het was nu een “suf” stadje met een paar grote saloons en wat motorzaken.

DSC07078

Toen op naar Devils Tower,   het eerste Nationale Monument van Amerika, in 1906 benoemd door President Theodore Roosevelt. Het is een gigantische monoliet van 264 meter hoog  en de omtrek is ongeveer 1.600 meter.

Over het ontstaan van de rots zijn verschillende theorieën, de meest waarschijnlijke is dat zich 60 miljoen jaar geleden gesmolten magma onder het aardoppervlak bevond, dat uiteindelijk is gestold en ineengedrukt, daarbij is de rotslaag gespleten zijn kolommen. In de loop van miljoenen jaren is de rots, als gevolg van erosie, aan de oppervlakte gekomen en nadat ook de omliggende lagen zijn weg geërodeerd is alleen de vrijstaande rots overgebleven. Je kan aan het puin en gebroken kolommen aan de voet zien dat Devils Tower ooit groter is geweest.

Geen wetenschappelijke verklaring maar wel veel romantischer zijn de legendes van de Plains Indians, onder anderen die van de Kiowa:

Op een dag waren zeven kleine meisjes  en een broer aan het spelen. De broer veranderde tijdens het spelen in een beer. De zusjes schrokken en vluchtten. Ze kwamen bij een grote boom die tegen hen zei dat ze omhoog moesten klimmen. Terwijl de meisjes dat deden, begon de boom tot hoog in de lucht te groeien. De beer heeft dan met zijn klauwen enorme krassen in de rots gemaakt. De zeven meisjes werden in de hemel opgenomen en zijn nu te vinden in een sterrenformatie in het heelal, de Pleiaden.

Het gebied hier is voor een kleine 20 stammen heilige grond.

Een leuk detail: Devils Tower speelde een belangrijke rol in de film Close Encounters of the Third Kind (1977) van regisseur Steven Spielberg.

Deze diashow vereist JavaScript.

De indianen binden kleding en een soort van kralen aan bomen, het is verboden om hier aan te komen.

DSC07101

We staan op de KOA vlak voor de ingang, een mooie plek met een prachtig uitzicht, alleen is het verder een afrader! Geen warm water in de douches en vieze toiletgebouwen. Gisteren was er helemaal geen water en stroom, dus we hebben nog geluk….Ook erg slecht internet, dus weinig foto’s.  En morgen maar weer douchen want ik hou niet van koud water.

Morgen een lange rit, we rijden dan naar Cody.

Donderdag 9 juni: Devils Tower-Cody

Gisteren, op de KOA bij Devils Tower had ik al besloten om me maar even te wassen, maar het werd nog erger: vanaf een uur of 7 was er helemaal geen water meer! We hadden nog wel wat water bij ons dus tandenpoetsen met een flesje water. De halve camping bleef gewoon naar het toilet gaan dus ik laat het aan iedereen zijn voorstelling over hoe dat er vanochtend uitzag/rook. Ik ben helemaal niet meer naar binnen gegaan!

’s avonds huppelde er nog wel een grappige eekhoorn over de camping, hij ging gewoon poseren.

DSC07131

Even verderop hadden we buren met zo’n stadsbuscamper met wel heel veel gemakken. Achter een klepje aan de buitenkant zat ook gewoon een tv en de heer des campers lag er in een stoel voor naar te kijken

DSC07134

Toen het donker was en er best veel sterren stonden heb ik de camera nog maar even weer gepakt om jullie een indruk te geven van het aantal sterren hier

Deze diashow vereist JavaScript.

Vanochtend vroeg wakker, en net zoals de halve camping maakten we dat we wegkwamen, de camping is waarschijnlijk nog nooit zo vroeg halfleeg geweest.

Onderweg zagen we een leuk geel vogeltje

DSC07148

En via Bighorn

DSC07150

DSC07155

waar de wildflowers prachtig bloeiden

DSC07161

reden we naar de KOA in Cody. Eerst gedoucht en de was gedaan en toen boodschappen en ik heb van Albert voor mijn verjaardag een paar cowboylaarzen en een prachtig tas met een consealed Weaponvak en bijpassende portemonnee gekregen.

Terug op de camping zagen we nog iets leuks. Blijkbaar denkt men hier dat je de tent niet echt hoeft vast te zetten, die touwtjes doen ze er voor de grap aan. Als het dan waait, dan krijg je dit:

DSC07166

Morgen door Yellowstone heen naar West Yellowstone.

Vrijdag 10 juni: Cody-West Yellowstone

Gisteravond nog wat tips gegeven aan een echtpaar uit Litouwen, ze gingen 2 dagen Yellowstone doen vanuit  Cody. Op zich jammer want je verliest best wel wat tijd op die manier.

Vanochtend zijn we via de Chief Joseph Highway naar Yellowstone gereden.

Wyoming Highway 296 is ook bekend als de Chief Joseph Scenic Highway. De weg volgt de route waarlangs Chief Joseph in 1877 zijn Nez Perce Indianen leidde vanuit Yellowstone naar Montana, tijdens hun poging om te ontsnappen aan de US Cavalerie.

De 74 km lange weg loopt door een prachtig gebied met mooie uitzichten Op 8 september 1877 leidde Chief Joseph zijn Nez Perce Indianen door de Dead Indian Gulch, een nauwe canyon met zeer hoge wanden,  zo nauw dat er geen 2 paarden naast elkaar konden lopen. Op deze manier ontsnapten ze aan het leger van Sturgis.

Toen Sturgis besefte wat er was gebeurd waren de indianen al 50 mijl verderop. De Nez Perce werden pas een maand later verslagen in de Battle of Bear Paw.

DSC07172

Vlak na de ingang van Yellowstone hebben we even staan kijken bij een Osprey nest.

DSC07185

Vrij snel daarna zagen we veel auto’s langs de kant en dat kan maar 1 ding betekenen: beren! Helaas konden we niet stoppen en heb ik wat foto’s uit de auto gemaakt: een grizzly moeder, haar 2 jongen waren in een boom aan het spelen

Deze diashow vereist JavaScript.

Toen op naar Mammoth Hotsprings, hier liepen Elk met jongen en wat domme toeristen die er nog net niet op gingen zitten. Het was enorm druk maar we konden parkeren dus wat foto’s gemaakt.

We zijn niet lang gebleven, veel te druk!

Verderop wilden we nog naar de Artists Paintpots, maar hier kon je helemaal niet meer parkeren, zelfs de toegangsweg werd geblokkeerd door geparkeerde auto’s. We hebben het dus maar laten overgaan, we zijn hier gelukkig al eens geweest.

Dan maar een korte stop bij de Beryl Spring, fotootje en weer door.

DSC07221

De weg naar de Norris Geyser was afgesloten, hier is eerder deze week een jongeman uit Oregon van de Boardwalk afgegaan, uitgegleden en in de geyser gevallen. Hij heeft het niet overleefd en als je de verhalen leest dan is het water zo zuur dat ze niets van hem hebben terug gevonden.

Toen waren we bij de afslag naar West Yellowstone en die hebben we ook maar genomen. Er is geen doorkomen aan als het zo druk is. Waarschijnlijk is het nog rustig en komt de drukte nog maar wij vonden het nu al te druk.

Onderweg liepen nog wel wat bisons.

DSC07230

In West Yellowstone hebben we een bezoek gebracht aan de Grizzly & Wolf Discovery Center, een non profit organisatie die wat wolven, grizzly’s, en roofvogels opvangt. Deze dieren kunnen niet meer in het wild leven en zo wordt hun de dood bespaard. Tevens geven ze voorlichting hoe je kan voorkomen dat beren en grizzly’s zo gevaarlijk worden dat ze niet meer in het wild kunnen blijven, en meestal moeten worden afgemaakt.

Een leuk bezoek, de dieren zien er tevreden uit. Ik heb nu eindelijk gezien hoe groot de roofvogels zijn en dat viel me niet tegen!

Deze diashow vereist JavaScript.

Een beer mag testen of de bearproof containers dat ook echt zijn. Niet allemaal doorstaan ze de test.

DSC07305

Na dit bezoek boodschappen gedaan en naar de KOA West Yellowstone. Ook hier is het erg druk en er is geen plek meer vrij, volledig volgeboekt!

DSC07306

Morgen gaan we naar Jackson, via de westkant van Yellowstone.

Zaterdag 11 juni: West Yellowstone-Jackson Hole

Gisteravond was het gewoon te druk op de camping en waarschijnlijk probeerde iedereen om op internet te komen. Dan kan je foto’s uploaden wel vergeten! Ondanks de externe antenne waarmee ik vaak wonderen verricht, lukte het deze keer echt niet. Vroeger deden we voor een beter ontvangst nog wel eens een stuk aluminiumfolie aan de antenne, ook dat hielp niet en Albert vond het zeer grappig.

DSC07308

Vanochtend na het ontbijt vertrokken we richting de Tetons, niet door Yellowstone heen, maar er via de westkant omheen. Hier bezochten we de Upper en Lower Mesa Falls. Vooral de Upper was erg mooi met wandelpaden en uitkijkpunten.

DSC07319

Prachtige wildflowers, wegvluchtende yellow belied marmotten, en erg mooie vergezichten. Je rijdt een stukje Idaho en hier zijn het allemaal velden met gewassen en op de achtergrond zie je dan de Tetons. Helaas geen blauwe luchten vandaag maar bewolking.

DSC07357

We moesten een bergpas over en toen waren we in Jackson. Helaas was onze cabin nog niet schoon, dus we moesten wachten. Wel kreeg ik alvast de Wifi code, zodat ik de foto’s van gisteren kon uploaden. Toen ik daarmee klaar was was onze cabin ook schoon.

We hadden een beetje haast want we moesten de achterbank nog leegmaken. We hadden met Annie en Rob afgesproken om samen uit eten te gaan in Jackson. Zij rijden in een vrij grote camper en die kan je niet makkelijk parkeren, dus we zouden elkaar om 4 uur ontmoeten op de parkeerplaats van de Albertsons. Zij lieten de camper daar dan staan en reden met ons mee. We hebben eerst even gezellig in de camper zitten kletsen en zijn toen op zoek gegaan naar een restaurantje waar we lekker hebben gegeten en bijgekletst.

DSC07366

De volgende ontmoeting staat ook al vast: op Black Friday om 7 uur ’s morgens in de Silver Sevens in Las Vegas.

Morgen blijven we hier en gaan op zoek naar wild in Grand Teton NP.

5 gedachten over “week 3 2016”

  1. En voordat je het weet zijn jullie alweer begonnen aan week 3.
    Lyan morgen van harte gefeliciteerd met je verjaardag, ook voor Albert, en ook namens pap en mam.
    Geniet er nog maar van de resterende weken, tot gauw in “Schipborg”
    Dikke kus
    Renske

  2. Zo, ik moest even bijlezen vanaf 1 juni. We zijn een paar dagen weg geweest en we moesten de camping af om bereik te krijgen met de telefoon. En laten we nou net de meeste tijd heerlijk in de zon voor de camper hebben gezeten. ;-)
    Jullie hebben in die tijd weer een beste afstand afgelegd. Wat fijn dat je een cabin kon krijgen op de KOA van Buena Vista. Dat is toch wel prettig als het gaat hozen. En dan nu al weer in Custer. Ik vind dat zo’n heerlijke omgeving. Geniet ervan!
    Ik ga weer elke dag meelezen.

  3. Wat is het druk in Yellowstone! En dat al zo vroeg in het seizoen. Ik kan me voorstellen dat jullie daarvan balen. Hopelijk gaat het vandaag beter.
    Gr, Elly

  4. Wat jammer dat het al zo druk was in Yellowstone dat je moeite had om overal bij te komen.
    Gezellig dat je Rob en Annie weer bent tegengekomen. Dat wordt al een leuke traditie.

  5. Dear friends.

    Hap, snap alles gelezen wat een gedoe in Yellowstone en jullie geen water op de camping, de lucht komt uit de pc, grapje, wat een drukte overal, mooie foto’s van de vogels.
    Wij in Green river, vanmiddag een bui en dus achter de pc, ook hebben we onze auto moeten ruilen, eerst dachten we een grote spin op mijn ruit, maar het bleek een crack te zijn, gelukkig bleef de ruit heel tijdens het rijden, wat een gedoe bij Alamo, na veel bellen, wij up en down naar Grand Junction, jammer nu een veel kleinere, Nisan, 4×4 rogue.
    400 mile op de teller, maar we waren verwend.

    Liefs van Alida en Jan, Green river, de zon komt er weer door.

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

%d bloggers liken dit: