week 4 2014

zaterdag 14 juni

Gisteravond zijn we praktisch weg gewaaid en vannacht ging dat lekker door. We hebben prima geslapen, het was lekker rustig.
Vanochtend, toen we wakker werden, hadden we het zand tussen de kiezen, blijft leuk, kamperen!
SONY DSC

Er was nog net genoeg koffie, en verder hebben we tosti’s gemaakt.
Op weg maar weer. De eerste stop ging naar Losee Canyon: Vlakbij Bryce Canyon National Park liggen gelijksoortige gebieden, zoals Red Rock Canyon en Losee Canyon. Red Rock Canyon is vrij bekend, vooral omdat de aanrijroute naar Bryce Canyon dwars door dit park heen loopt. Losse Canyon ligt dicht bij Red Rock Canyon en is nog vrij onbekend bij het grote publiek. In Losee Canyon zijn diverse wandelpaden aangelegd, de meest populaire daarvan is de 0,7 mijl lange Arches Trail.
Deze trail gaat via de bodem van de canyon, de heuvels in. Je ziet hier rode hoodoos en andere zandsteenformaties. Na 160 meter begint een loop-trail van een halve mijl lang, je klimt omhoog en komt op die manier dichter bij de rotsformaties. De klim is wat steil. Onderweg zie je Losee Arch, een natuurlijke boog met een wijdte van 8 meter. Ook erg mooi is een groep van diverse kleinere arches op een rij.

Het was er lekker rustig en we hebben mooie foto’s kunnen maken.

Deze diashow vereist JavaScript.

Daarna op naar Cedar Breaks: Cedar Breaks National Monument lijkt sterk op een miniatuur van Bryce Canyon. Door de aanwezigheid van ijzeroxide, die zorgt voor de rode, oranje en gele kleuren, en de aanwezigheid van magnesiumoxide, die zorgt voor de paarse kleuren, kreeg het van de indianen de naam cirkel van gekleurde rotsen. Cedar Breaks ligt op 3000 meter hoogte en lijkt op een Colosseum. Miljoenen jaren geleden, lag hier Lake Claron, de aarde werd omhoog gedrukt en de erosie deed de rest. In de diepte (610 m lager) zie je spitse rotsen, kolommen van steen, bogen en canyon. De De erosie is nog steeds gaande en per 5 jaar verdwijnt er 50mm.

Deze diashow vereist JavaScript.

De bristlecone pine, een van werelds oudste bomen groeit ook in deze omgeving. De oudste in dit park is ongeveer 1600 jaar oud.

Het monument ligt 23 mijl ten oosten van Cedar City en is open van eind mei tot midden oktober. De rest van het jaar ligt hier erg veel sneeuw, gemiddeld 4,5 meter. Wegens de hoogte is het hier zelfs in de zomer koel, 15,5 tot 21 graden C. Tijdens ons bezoek was de verwachtte maximum temperatuur 10 graden. Trui aan dus!

Mooi, maar behoorlijk koud en het waaide er ook nog behoorlijk.

Daarna maar op weg naar Kanab, onze overnachtingsplek. Onderweg nog duitse broodjes gescoord bij een Backerei.

We hebben vandaag een prachtige route gereden, veel bossen, mooie contrasten van groen en rood.

In Kanab hebben we eerst de tent maar even schoongemaakt met een nat washandje, zelf binnen lag zand.

Morgen blijven we hier, we vertrekken erg vroeg om de Wave te gaan doen. Het plan is om daar nog in het donker heen te rijden, zodat we direct starten zodra er licht is. We hebben inmiddels Gatorade en energybars gehaald. Straks de rugtassen maar even inpakken, dan zijn we klaar voor de hike!

Mochten we tijd over hebben morgen, dan willen we Animal Sanctuary ook nog gaan bezoeken.

Vandaag gereden: 153 mijl

zondag 15 juni

We hebben hele stille buren op de camping, of zoals we in Groningen wel zeggen, een dooie bourel…. In ieder geval willen ze hier wel heel zeker zijn van het feit dat ze niet meer opstaan, want tegen 9 uur gaan de sprinklers aan en die blijven de hele nacht aan. Mocht er 1 zijn die het overleefd heeft dan verdrinkt hij of zij wel.

SONY DSC

Vanochtend vroeg op! Om half 5 ging de wekker. Koffie gedronken en op weg naar de House Rock Valley Road, waar het vertrekpunt voor de Wave ligt. We vertrokken in het donker, zonsopgang zou zijn om 06.10. Helaas vond een konijntje het nodig om voor onze auto over te steken, dat is niet goed gegaan… De coyote die hetzelfde deed even later, zagen we gelukkig wel.

Tegen 06.30 waren we op de parkeerplaats. Een deel van de permit in de auto gelegd, ontbeten, water en Gatorade in de rugtassen gedaan en iets na 7 uur gingen we dan aan de wandeling beginnen. 3 meisjes uit San Diego sloten zich bij ons aan. We hadden de route al in de GPS staan, er was iemand van het Amerika Forum zo goed geweest om deze route met anderen te delen en wij waren daar erg blij mee.

Eerst het trailregister getekend en toen de Wash in, op naar de Wave:

SONY DSC

In het uiterste noorden van Arizona ligt een zeer uitzonderlijk gevormd rots landschap met de naam “The Wave” . Je ziet hier een versteende golf van Navajo Sandstone, met rode, roze en gele kleuren afkomstig van mineralen en oxidanten die hier via het grondwater in de steenlagen zijn doorgedrongen.

The Wave is maar klein, iets minder dan een halve hectare groot. Het is een onderdeel van de Coyote Buttes North. Het is een zeer kwetsbaar stukje natuur en daarom heeft de BLM (de beheerder) bepaald dat dit gebied per dag door slechts 20 mensen mag worden bezocht. De permit wonnen we in de loterij, waaraan je moet meedoen als je dit gebied wilt bezoeken.

De afstand vanaf de parkeerplaats tot aan de Wave is 3 mijl (4,8 km), door een landschap zonder schaduwplekken, en vrij zwaar door de hitte. Je moet dan ook minimaal 4 liter water per persoon meenemen om het veilig te houden. Er is geen pad, je moet zelf je weg zoeken.

Deze diashow vereist JavaScript.

De wash viel wel mee, maar zodra je hieruit moet, kom je direct al bij een vrij stijl pad met stenen, daarna kom je van alles tegen, diep zand, zowel omhoog als omlaag, slickrock, omhoog gaat wel, maar naar beneden is een ramp, brainrocks, bijna niets is horizontaal.

Tegen 09.00 uur waren we dan bij de Wave en ik moet zeggen: het is echt prachtig. Helaas lag 1 deel in de schaduw en de andere kant in de zon, maar het is er echt prachtig.

Deze diashow vereist JavaScript.

Toen moesten we weer terug. De heenreis viel qua temperatuur wel mee, bij de start was het zelfs nog koud. Tegen kwart voor 10 dus absoluut niet meer. Met de brandende zon op ons hoofd zijn we de uitdaging maar weer aan gegaan en tegen 11.20 waren we terug bij de auto. Onderweg kwamen we nog mensen tegen die toen pas begonnen. Ik zou het niet meer gedaan hebben om die tijd.

Deze diashow vereist JavaScript.

We hadden in totaal 8,5 liter water en gatorade bij ons, niet alles is opgegaan. Ook nog wat energybars, die waren wel op.

SONY DSC

Het was een zware tocht, maar gelukkig was het maar een graad of 30 en niet zoals verwacht 40, ik weet niet of het me dan gelukt was.

SONY DSC

Terug op de camping hebben we even gedoucht en vooral ik ben een beetje op voor vandaag.

We hebben nog gekeken bij de Animal Sanctuary die hier zit maar hadden geen zin in een tour van anderhalf uur.

Deze diashow vereist JavaScript.

Zo naar de Mexicaan, er zit hier een goede. Je kan geen eten maken, want het waait met windstoten van 80 km per uur en dat red zelfs ons kookstelletje niet!

Morgen naar de Kolob Canyon (achterkant van Zion)

Vandaag gereden 100 mijl

maandag 16 juni

Vanochtend tegen 8 uur reden we van de camping af. We hebben er een mooie route van gemaakt door via Zion NP te rijden. Het was al aardig druk. We hebben gelijk maar bedacht dat we de volgende keer de hike door de Narrows willen maken.

Via Springdale reden we naar de weg naar de Kolob Terraces. Ook erg mooi, veel groen en overblijfselen van een vulkaan uitbarsting, veel gestolt lava dus. Op sommige plekken lijkt het trouwens net alsof de aarde net is omgeploegd. Hier lagen bergen van zwarte stenen.

Deze diashow vereist JavaScript.

Ik heb voor het eerst een roadrunner gezien! Hij was al weer weg voordat ik mijn fototoestel kon pakken….

Onderweg hebben we wat gegeten bij de Mc Donald en toen we nog even buiten stonden, voelden we de wind alweer opkomen. Na een paar dagen alles vast te moeten houden omdat het wegwaait, daar waren we er een beetje zat van. We hebben dus besloten om niet meer te kamperen en gewoon een nacht extra in Mesquite geboekt. Het grappige is dat dat maar 4 dollar duurder is dan kamperen dus dan is de keuze nog sneller gemaakt.

We hadden in het begin van de vakantie een dekzeil gekocht bij de Walmart voor het geval we een camping kregen waar we geen schaduw hadden. Deze lag nog ongebruikt achter in de auto, dus de bon even opgezocht en het dekzeil weer teruggebracht bij de Walmart in Hurricane. We hebben daar ook nog even rondgelopen en zagen verschillende leden van de zware tak van de mormonen (LDS-ers) rondlopen. De vrouwen zijn gekleed in blauwe lange jurken en hebben hun haar in een soort speciale vlecht. Helaas geen foto’s.

In Mesquite aangekomen kwamen we erachter dat vandaag voor ons 25 uur duurt. De klok mocht weer een uurtje terug zodat we weer 9 uur verschil met Nederland hebben.

We zijn eerst langs een Thrift-store gereden, waar we de slaapzakken en het luchtbed hebben afgegeven. De rest van de spullen wordt doorgegeven aan iemand van het Amerika-forum, zo gaat er niets verloren!

Ook moesten we nog wassen, dat wilden we doen op de laatste camping, maar die hadden we dus al gehad, hihi. Dus in Mesquite op zoek naar een Laundromat en die hebben we gevonden. Een erg grote ruimte vol met wasmachine’s en drogers. Veel Amerikanen hebben geen wasmachine thuis dus die zitten allemaal in de Laundromat. Ik vindt het een verspilling van de tijd. Je zit meer dan een uur in de buurt van je was te wachten totdat het klaar is.

Wij hebben de tijd gebruikt om de koelbox op te ruimen en wat dingen weg te gooien en ik heb het eerste stuk van dit verhaal geschreven, de rest moet dan straks in het hotel.

SONY DSC

We zijn nu in het hotel, gelukkig hebben ze sinds dit jaar ook gratis internet. Normaal gaan we naar de Mc Donalds die hiernaast zit.

We hebben een kamer op de begane grond. Dat scheelt een stuk want alles ligt nog ongeorganiseerd door de auto heen. Ik heb alles naar binnen gesleept terwijl Albert tv ligt te kijken. Alles wat overgenomen wordt zit nu netjes terug in de box, de stoeltjes terug in hun hoesjes n alleen de brander moet nog leeg en de tent moet netjes ingepakt worden. Zelfs de koffers zijn al weer netjes ingepakt zodat we ze in het Aria niet mee hoeven te slepen naar de kamer. We kunnen alles zo pakken. Pas in het laatste hotel gaat alles dan weer mee om goed ingepakt te worden.

Het weer hier: een graad of 38 en een heleboel wind. Ik ben erg blij dat vanavond mijn eten gewoon op mijn boord blijft liggen zonder dat ik het vast moet houden.

Het zwembad ligt op 5 meter afstand dus daar gaan we nog even gebruik van maken.

SONY DSC

Morgen naar Snow Canyon.

Vandaag gereden: 170 mijl

dinsdag 17 juni

Vannacht heerlijk geslapen, niet meer een tent die steeds tegen je hoofd aan waait en een lekker temperatuurtje door de airco. Neemt niet weg dat ik kamperen toch nog steeds leuker vindt dan een hotelkamer. In een hotel ga je op je kamer, doet de tv aan en bent afgesloten van de buitenwereld, als je kampeert dan blijf je buiten, spreekt leuke mensen, ziet meer, eigenlijk vermaak je je prima. Behalve als het maar blijft waaien, dus….

Vanochtend had ik wel een vreemd probleem: ik heb 2 vochtcollecties in mijn ooghoeken. Geen idee wat het is, heb al gegoogeld, de naam is periorbitaal oedeem. Wat je eraan kan doen weet ik niet, ook niet hoe het is ontstaan. Omdat ik verder nergens last van heb wacht ik maar af tot het over gaat. Voor nu alleen maar een beetje koelen met ijswater.

Vandaag zijn we naar Snow Canyon geweest: 180 miljoen jaar geleden was een groot deel van wat nu Utah is bedolven onder een dikke laag zand. Door het enorme gewicht werden de onderste lagen samengedrukt en de rotslagen die daardoor gevormd werd heen nu Navajo Sandstone. Het heeft een hele lichte kleur, vooral witte en oranje tinten. Water, vorst en wind hebben canyons uitgeslepen in de rotslagen, een van die canyons is nu bekend als Snow Canyon State Park. Tot twee keer toe is lava door deze canyon gestroomd; de eerste keer was 2,5 miljoen jaar geleden, de tweede keer 10.000 jaar geleden. Je treft in het park op diverse plaatsen hele donkere basaltlagen aan. De naam van het park heeft niets met sneeuw te maken maar is vernoemd naar de 19e eeuwse pioniers Lorenzo en Erastus Snow.
Het park is maar 30 km² groot en heeft twee toegangen, een in het noorden en een in het zuiden. De parkweg die beide toegangen met elkaar verbindt, is 7 mijl lang.

Deze diashow vereist JavaScript.

Leuk parkje, lang niet zo mooi als de Valley of Fire, maar leuk om te doen. Je kan ook door een lavalaag lopen die onder de grond verder stroomde terwijl de bovenlaag al gestolt was. Ook was er een hele kleine slotcanyon, Jenny’s Canyon, meer een scheur tussen 2 rotsen. Geen mooie kleuren, want er valt weinig licht in.

De toegangsweg vanuit St. George loopt door prachtige villawijken, allemaal afgeschermd met buitenmuren en een portier bij de ingang. Het zag er zeer verzorgd uit! Zelfs de rotonde die we tegenkwamen was werkelijk prachtig!

In St. George hadden we gisteren een Kohl’s gezien, ik heb daar wel eens leuke kleren gezien en omdat er toch tijd over was hebben we daar nog even gekeken. We zijn met lege handen weer buiten gekomen.

Ook in Mesquite hebben we nog een rondje gereden om eens te zien hoe het er nou eigenlijk uitziet en dat viel ook niet tegen. De drankvoorraad moest ook nog even aangevuld en we hebben voor thuis een fles Moonshine gekocht. Omdat dat niet allemaal in een plastic flesje past hebben we er maar een beetje uitgedronken. Dat viel niet tegen!

De middag hebben we doorgebracht met zwembadliggen. De wind was weer goed aanwezig, maar dat maakt niet uit met deze temperaturen.

Verder hebben we weer lekker gegeten in het buffetrestaurant. Voor 30 dollar met zijn 2en zoveel eten als je maar wilt, en vandaag was er New York Steak en Filet Mignon, heerlijk mals! Het was ook erg druk, veel drukker dan gisteren.

Morgen gaan we Jan en Alida treffen en samen naar de Valley of Fire. Daarna snel naar Las Vegas want we moeten onze kaarten voor KA voor 3 uur ophalen. Helaas was de ticketbalie de eerste dag dat we in Vegas waren gesloten, anders hadden we ze toen al gehaald.

Vandaag gereden: 100 mijl

woensdag 18 juni

Wederom lekker ontbeten. Vervolgens de koffers terug in de auto gezet en op weg naar onze afspraak met Alida en Jan in Overton.

Daar aangekomen had Alida ons al gemaild, maar we hadden geen mail meer gekeken. Jan hoest al een paar nachten dus ze wilden het vandaag even rustig aan doen. We hebben gezellig bij hen in het hotel zitten bijkletsen over onze belevenissen, erg gezellig!

Toen was het tijd om verder te gaan. We hebben de Valley of Fire toch even een bliksembezoekje gebracht, het blijft een erg mooi parkje!

Dat was dan ook echt ons laatste stukje natuur.

Vanaf nu storten we ons weer in de totale gekte van Las Vegas.
Eerst moesten we naar het MGM om onze kaartjes op te halen voor KA. De kaartjes, waarde 143 dollar per stuk hebben we gratis met ons spelletje….Het was een stukje lopen, maar dat hebben we er wel voor over.

SONY DSC

Toen op naar de Aria voor onze 2 nachten gratis slapen ter waarde van 215 dollar per nacht….Met een beetje kletsen en een paar klompjes kregen we een upgrade naar en City View Room. Bij de MGM hadden we al enorme wachtrijen gezien voor de incheckbalie dus we hielden ons hart vast. Bij de Aria viel het heel erg mee gelukkig.

SONY DSC

We wilden wel graag een roken kamer en dat is gelukt. Niet erg hoog, de 11e verdieping, maar wel met een mooi uitzicht.

Je merkt ook echt dat dit hotel meer sterren heeft, het is net even iets netter, niet zo schreeuwend als sommige hotels hier. Alleen zou ik hier nooit gaan slapen voor dat geld. Maar het is wel leuk op deze manier. De badkamer heeft een bad en een douche, de wc heeft netjes een deurtje, alles bedien je met een soort i-pad, we hebben badjassen…..ook alle kleuren zijn veel rustiger….we gaan er gewoon lekker van genieten de komende 2 nachten!

SONY DSC

We hadden nog 3 in te wisselen rewards van het spelletje, dus dat hebben we eerst maar even gedaan. Een dinerbuffet voor 2 bij de Aria, een ontbijt voor 2 ook Aria en een diner bij het Bellagio.

Deze diashow vereist JavaScript.

Alles staat inmiddels op de spelerskaarten en vanavond hebben we gedineerd bij de Aria. In 1 woord: heerlijk!

De kaartjes voor KA waren voor de show van 09.30 dus tegen een uur of 7 waren we uitgegeten en zijn rustig richting MGM gewandeld. De M&M winkel nog even bezocht voor wat bestellingen maar niet gevonden wat we zochten. Ook op zoek naar een sleutelhanger, maar ook dat gaat moeilijk worden.

De show van KA was erg mooi, we hebben genoten. Toch blijft O, die we vorig jaar zagen, favoriet! Volgend jaar gaan we voor Zarkana. Er gebeurd zoveel dat je niet weet waar je moet kijken.

SONY DSC

Na de show zijn we terug gelopen en hebben nog even een gokje gewaagd, niets gewonnen.

Nu zitten we te genieten van het uitzicht en gaan zo maar op bed, het is 1 uur.

Morgen naar de Outlet, tatooshop en het reuzenrad bekijken die dit jaar is open gegaan.

Vandaag gereden: 80 mijl (het totaal is nu over de 4000 mijl)

donderdag 19 juni

Gisteravond was het wat laat geworden, een uur of half 2, dus vanochtend waren we wat later wakker.

Tegen half 10 ontbeten in de Aria, ook dit was erg lekker.

Daarna richting de Outlet, om wat laatste dingetjes te kopen. Ik ben verwend, heb nieuwe knopjes met diamanten gekregen voor mijn verjaardag. Van een van mijn oorbellen was ik in Kanab de zekering verloren en vandaag merkte ik dat het knopje ook kwijt was geraakt. Ik had hem in mijn portemonnee gedaan, maar nu is hij onvindbaar. Ik heb een paar nieuwe gekregen…..

Na de Outlet zijn we langs Clay gereden, om zeker te zijn dat Albert zijn afspraak voor morgen goed is doorgekomen. Alles in orde, om 12 uur gaat hij weer op de pijnbank.

Vervolgens naar de Walmart, M&M’s zoeken die daar dus niet waren en toen terug naar de Aria.

De middag hebben we lekker doorgebracht in het zwembad.

 

Toen we uit het zwembad kwamen, was onze kamer nog niet schoongemaakt, ik heb dus maar even de housekeeping gebeld, toen we vanavond terug kwamen was alles weer netjes.

Vanavond hadden we nog een gratis dinerbuffet voor 2 in het Bellagio. Het buffet viel ons wat tegen, het leek meer op een vreetschuur! De keuze was ook niet geweldig. Erg veel vis, en dat is jammer als je niet van vis houdt. Maar Albert, die wel vis eet, vond het Aria ook beter, dus het lag niet aan mij. In de Aria is het net even wat gevarieerder en je zit daar ook leuker en rustiger, in het Bellagio was het net een slagveld. We hebben wel lekker gegeten en de kwaliteit was ook goed, maar ik zou eerder de Aria aanraden!

Deze diashow vereist JavaScript.

Na het diner zijn we nog even gaan kijken naar de Highroller, de nieuwste attractie van Las Vegas. Een reuzerad, hoger dan die in Londen. Het ziet er mooi uit, een hele straat met winkels en bars en aan het eind daarvan de highroller.

Ook Bills Gambling Hall is er niet meer, dat is nu de Cromwell, wel jammer, want dat was het enige Casino die nog heel veel lampjes had.

Deze diashow vereist JavaScript.

We zijn weer teruggelopen naar ons hotel, we hadden de nodige lichaamsbeweging wel weer gehad. Je loopt wat af hier. Gelukkig heb ik inmiddels nieuwe schoenen die goed lopen. De oude had ik weg gegooid omdat ik werkelijk aan alle kanten blaren had opgelopen toen we hier kwamen en op slippers kom je niet zo ver.

Morgen is onze laatste volle dag, we gaan verkassen van hotel. Ons volgende hotel ligt dicht bij de Outlet en de Outback, waar we ook nog willen eten.

Vandaag gereden: 15 mijl

vrijdag 20 juni

Onze laatste dag!

Vanochtend, na weer een geweldige nacht slapen, ontbeten in Silver Sevens.

Toen moesten we wat tijd vullen, want we zaten tussen 2 hotels in. We zijn dus naar het vliegveld gereden en hebben vliegtuigjes gekeken.
Ook nog naar de Target geweest voor witte M&M’s, bedankt voor de tip Annie!

Na het vliegtuigjes kijken even een lekkere iced coffee gehaald bij de Mac en toen op naar Albert zijn date. Die duurde 3 uurtjes dus ik ben nog even naar de Walgreens gelopen voor wat nootjes enzo voor de terugreis.

Albert is weer helemaal tevreden met het resultaat en we mochten onze tent achterlaten bij Clay, de tatoeëerder. Hij bewaart hem een jaartje voor ons.

SONY DSC

Toen ingecheckt in het Crestwood Inn en de auto helemaal leeg gemaakt. Maar goed dat dit niet in de Aria hoefde, we moesten 3x lopen voordat we alles op de kamer hadden.

SONY DSC

Alles weer uit de koffers gehaald en verdeeld, zodat ze niet te zwaar zijn. Maar een geluk dat de tent hier blijft want we zitten weer flink aan het gewicht, er kan niets meer bij!

Als afscheidsdiner hadden we bedacht te gaan eten bij de Outback en het was weer overheerlijk!

Op de terugweg nog even langs Hilfiger geweest, een lekker vest gekocht voor de kou die we vanaf zondag weer mogen meebeleven.

Het was hier vandaag 113 graden in de auto. Ik hoop dat alle M&M’s het hebben overleefd want die lagen in de auto, nu liggen ze af te koelen in de koelkast.

SONY DSC

Morgenvroeg willen we nog naar Cars & Coffee, oude en nieuwe auto’s bekijken en dan auto inleveren en om 13.30 vertrekken we dan via Washington naar Brussel, waar ons mini autootje op ons staat te wachten.

Het laatste verslag komt dan vanaf huis.

zaterdag 21 juni

Vrijdagavond zijn de kampeerspullen opgehaald door een stel die ging rondreizen dus de auto was helemaal leeg.

Zaterdagochtend was ik al vroeg op, tegen half 6. Albert lag nog te slapen dus ik ben maar even gaan internetten.

Tegen 7 uur waren we er klaar voor, koffers terug in de auto en op weg naar Cars & Cofee. Dit is een wekelijkse bijeenkomst van eigenaren van snelle auto’s, oude auto’s, hotrods, lowriders en ga zo maar door. Alles wat maar een beetje bijzonder is kan je hier tegenkomen. Het duurt van 7 to 10.

We hebben hier een dik uur doorgebracht, en het was weer erg leuk! We hadden nog een gesprekje met een man die naast een oldtimer zat. De auto bleek van zijn vader te zijn geweest, hij was uit 1929, toen nieuw gekocht voor 1500 dollar. Een heel bedrag in die tijd, je kon voor dat geld toen een huis kopen! De auto was nooit gerestaureerd, alleen gereviseerd. Nu zou de waarde ongeveer 150.000 dollar zijn. Maar hij was niet te koop, hij was voor zoonlief. De man legde nog uit dat auto’s in het droge klimaat van de woestijn weinig te lijden hadden. Hij woonde nu in de buurt van San Francisco en dat was andere koek. Hij moest heel erg oppassen dat de zoute lucht de auto niet zou aantasten.

Na ons bezoek moesten we nog ontbijten dus maar naar de Danny’s. Ik had een vreemde combinatie: een spiegelei en french toast met aardbeien en glazuur. Wel lekker maar een rare combinatie.

Toen nog langs de Subway voor een broodje voor de eerste vlucht.
De auto inleveren was zo klaar en de shuttlebus naar het vliegveld stond al klaar, ook inchecken was een makkie, het was niet druk op Mc Carran.
Toen was het wachten op vertrek.

SONY DSC

We vertrokken op tijd en de vlucht verliep prima, bijna geen turbulentie.

Deze diashow vereist JavaScript.

Op Washington hadden we anderhalf uur overstaptijd, dus we zijn nog even wezen roken. Toen in de people mover naar een andere pier. Daar aangekomen was het boarden al begonnen dus we konden zo doorlopen.
Brussels Airways heeft net iets minder beenruimte dan United, maar het was goed te doen. De maaltijdkeuze: vis of lam….Ik lust geen vis, dus werd het lam. Op zich een lekkere maaltijd. De schermpjes zijn wel een stuk beter dan die van United en ook de stewards zijn wat jonger dan die van United, maar dat kan al snel, haha. Bij United zijn die vluchten meestal 60plus vluchten…

Ook deze reis verliep voorspoedig.

Maar toen….we stonden aan de pier, moesten we wachten totdat er iemand kwam om de slurf aan te sluiten. Vervolgens hadden we een file in de slurf want de deur zat dicht! De steward heeft hem zelf opengedaan, en dat werd hem niet in dank afgenomen door het vliegveld personeel. Toen stonden we bij de band nog een uur te wachten omdat de bagage vertraging had.

Gelukkig stond de taxi er wel, dus we waren binnen 15 minuten weer bij de auto.

De auto was erg vies en we zagen een deukje aan de zijkant…..leuk!
Om 17.00 uur waren we thuis waar met soep en eten op ons gewacht werd, erg gezellig.

We zijn op een vrij normale tijd op bed gegaan en hebben goed geslapen.

Op maandag hebben we de auto gewassen en zijn langs een schadebedrijf gereden voor het deukje. De man keek en zag nog wat deukjes. Nu blijkt dat er op 7 juni een hele zware hagelbui is geweest in Belgie en daar heeft onze auto dus ingestaan. Het zijn allemaal deukjes, de verzekering is inmiddels gebeld…..

We hebben een prachtige vakantie gehad, weer veel mooie dingen gezien, met als hoogtepunten de King of Wings en The Wave.

In totaal hebben we 4086 mijl gereden, 7 nachten in een hotel geslapen, 4 nachten in een cabin en 16 nachten gekampeerd.

Iedereen bedankt voor de reacties.

Lyan & Albert

%d bloggers liken dit: