week 3 2014

zaterdag 7 juni

Allereerst iedereen bedankt voor de felicitaties!

Wat informatie over Lake City: Lake City is een in 1870 opgerichte mijnstad. Dit pittoreske stadje is omgeven door verschillende bergen met pieken van 14000 ft (4300m) Het stadje zelf ligt op een hoogte van 8671ft (2643m).

Terwijl het stadje wereldwijd bekend staat als de hoofdstad van de snow mobilers, is het hier in de zomer een komen en gaan van toeristen. Met als belangrijkste doelen vissen op forel en genieten van de prachtige vergezichten.

In dit gebied was mijnbouw en er is voor meer dan 10 miljoen dollar aan zilver, goud, koper, lood en zink uit de mijnen gehaald. In die tijd waren er meer dan 5000 inwoners, tegenwoordig iets meer dan 350.

De historie van Lake City wijkt iets af van een “normale” mijnstad. Ondanks dat er toen geen wetgeving was, had men hier geen last van criminele activiteiten zoals gokken, schietgevechten of moorden. De reden hiervoor was dat hier een hogere klasse mijnbouwers neer was gestreken.

Veel bekende ‘outlaws’ zoals Jesse James, Billy the Kid, Poker Face Alice, Bat Masterson, and Soapy Smith zijn hier wel doorgetrokken, maar nooit gebleven. Het ziet er naar uit dat men hier net iets strenger was dan in andere mijnsteden, waardoor het nooit gelukt is om een grote beroving op touw te zetten.

Tegenwoordig vindt je hier een van de hoogste concentraties van oude gebouwen, er staan in het Historic District nog meer dan 200 gebouwen uit de ‘mijn’ tijd, begin 19e eeuw.

Vanochtend hebben we Faye opgepikt en zijn naar de Bakery gegaan voor een overheerlijk ontbijt. Dit is een van de weinige plekken hier waar we lekker broodjes kunnen kopen.

We hebben een tripje gemaakt door de bergen, hebben wat meren en basins bekeken. Wij waren er al eerder geweest, Conny nog niet, maar het is elke keer weer genieten van de uitzichten! Verderop in de hoge bergen leek het alsof het daar sneeuwde, er lag nog veel sneeuw op de toppen. Conny gaat morgen de Alpine-Loop doen, helaas is er nog 1 pas dicht omdat er gewoon teveel sneeuw ligt.

SONY DSC

Gisteravond legde de buurman uit waar hij een moose had gezien, dus wij zijn daar vandaag ook maar even langs gereden. Op de heenweg niets, maar op de terugweg zag ik opeens iets bruins tussen de bosjes, en jawel: 2 moose! Onderweg ook nog een paar yellow bellied marmots gezien, helaas geen foto’s, ook groundsquirls, en deer. Zelfs in het stadje lopen de Deer te grazen in de tuinen.

SONY DSC

Verder hebben we gecacht, Conny heeft haar hoogste cache gevonden (op 3200 meter).

En we hebben wat winkeltjes bezocht en panden bekeken.

Tegen 6 uur zijn we naar Faye gegaan voor een tentoonstelling van artwork gemaakt door plaatselijke bewoners. Erg leuk en veel mensen kenden ons nog van onze vorige bezoeken hier.

Om 7 uur zouden we met Faye uit eten gaan in een plaatselijk restaurant. Precies om 7 uur liepen we daar naar binnen en daar zaten Bob en Linda uit Texas. Ze zijn hier altijd in de zomer en Bob was onze gids tijdens de Alpine Loop en een jaar daarvoor in een zilvermijn. We zien Bob en Linda elk jaar en gaan er de laatste jaren wel een biertje drinken. Ook Belinda en Rene, een Zwitsers stel die hier al 14 jaar woont, en waar we ook wel eens mee kletsen zaten er. En toen begonnen ze Happy Birthday te zingen en ik kreeg verjaardagskaarten.

SONY DSC

Faye bleek een Birthday party voor me te hebben georganiseerd. Ik ben nog nooit zo verbaasd geweest. Ook Albert wist van niets, Conny was al wel ingelicht. Ik wilde vanmiddag mijn verhaal al online zetten maar daar heeft ze me vanaf gepraat, dat kon vanavond wel, haha.

We hebben heerlijk gegeten en toen kwam de volgende verrassing: een birthdaycake met kaarsjes!

Deze diashow vereist JavaScript.

Ik heb iedereen bedankt, het was een geweldige ervaring!

Vandaag gereden: 75 mijl

Morgen nemen we afscheid van Conny en rijden wij naar Moab

zondag 8 juni

Vanochtend hebben we afscheid genomen van Conny. Zij ging vandaag de Alpine Loop doen, tenminste, het stuk wat begaanbaar is. Niet alle passen zijn al open, er ligt erg veel sneeuw dit jaar.

Nadat Conny om 8 uur was vertrokken, zijn we terug gegaan naar de cabin en hebben alle koffers weer terug in de auto gezet. Gisteren moest de achterbank leeg, zodat we met zijn allen in 1 auto pasten.

We hebben afscheid genomen van Floyd, de campingbaas en zijn naar de Bakery gereden, waar we om 9 uur met Faye hadden afgesproken. We hebben gezellig ontbeten en de laatste details voor Faye haar reis naar Nederland besproken.

Tegen 10 uur zaten we in de auto, op weg naar ons volgende doel: Moab: Moab is een plaats in de Amerikaanse staat Utah. Het stadje is van belang voor het toerisme naar de nabijgelegen woestijnachtige natuurgebieden Arches en Canyonlands. Daarnaast is Moab ook een populaire uitvalsbasis voor rafting op de Colorado en tochten met de 4×4 of mountainbike, waarbij de Slickrock Trail waarschijnlijk de bekendste tocht is. In het verleden was het stadje bekend als Uranium City vanwege de uraniummijnen. Ook vanadium, mangaan en kalium werden er gevonden. Deze industrie is echter geheel ingestort.
Vanwege de pittoreske rotsformaties en het majestueuze landschap in de omgeving van Moab werden er veel films opgenomen, vooral westerns, als eerste Wagonmaster van John Ford (1949). Enkele andere voorbeelden: Once Upon a Time in the West (1968), Indiana Jones and the Last Crusade (1988), Thelma and Louise (1990) en Mission: Impossible II (2000).

SONY DSC

Voor vandaag was de voorspelling Isolated Thunderstorms. Meestal betekend dat dat er kans is op een bui ergens, maar nooit op de plek waar jij zit. In dit geval ging dat niet helemaal op. We hebben regen en behoorlijk wat wind gehad. Ook was de lucht af en toe gewoon zwart. Overal om ons heen zagen we de regen uit de wolken vallen. Ook de hogere bergen lagen volledig in de wolken. We kregen al medelijden met Conny, die daar ergens rondgereden werd.

Eigenlijk zijn we gewend om deze route te rijden met een stralend blauwe hemel, dat was deze keer anders. Dat hield ons niet tegen om toch de mooie route lang de Fisher Tower te nemen. De Colorado stroomt hier ook langs en die was erg vol en wild!

Aangekomen in Moab zijn we direct naar de camping gereden, we staan op Canyonlands RV Park, ik had gevraagd om plek G15, maar dat konden ze niet garanderen. Gelukkig kregen we hem wel. De plek is overdekt en zo heb je geen last van wind en ook niet van regen, dus de buitentent kan weer in de auto blijven.

SONY DSC

De vorige keer dat we hier waren was de camping helemaal vol, gelukkig is dat nu niet zo. We moeten echt wennen om weer in een toeristische plek te overnachten, het was zo heerlijk stil in Lake City en dat is nu weer over.

We hebben de bbq weer aangestoken, nadat we vlees en salade en overheerlijk brood hadden gehaald bij de City Market hier. Ook de yoghurt met aardbeien waren weer overheerlijk.

Vandaag gereden: 260 mijl

Morgen gaan we de Shafertrail doen.

maandag 9 juni

Ondanks de drukte hier toch goed geslapen. Helaas had ik niemand meer om nog mee te kletsen .

Vanochtend wilden we de Shafertrail gaan doen, eerst zijn we naar Dead Horse State Park geweest: volgens de legende was dit gebied in de 18e eeuw gebruikt als een “corral”voor wilde mustangs. De cowboys omringden de kudde’s en jaagden hen over de ongeveer 30 meter wijde landtong en sloten deze af met boomtakken. Sommige van deze paarden bleven achter in het waterloze gebied, waardoor ze door dorst omkwamen, in het zicht van de 650 meter lager stromende Colorado rivier. De naam Dead Horse Point is gebleven.

SONY DSC

Toen wilden we de Shafertrail gaan doen. We vraagden bij de Ranger of dat mogelijk was met onze auto, we hebben de auto genomen met de hoogste clearance, maar helaas is niet niet echt hoog. De ranger wist het niet echt zeker, we moesten zelf maar even een stukje gaan rijden en dan zelf beslissen. We zijn dus een stukje gaan rijden, tot aan het stuk waar het stijl naar beneden ging.

Deze diashow vereist JavaScript.

Er reden alleen maar huurjeeps. Er kwam een naar boven en we hebben aan de chauffeur gevraagd hoe de toestand van de weg was. Hij raadde het af met onze auto, je had echt high clearance nodig anders reed je de auto zeker kapot. Een huurjeep hebben we nog even overwogen, dit ging ongeveer 300 dollar kosten. Maar om nou zoveel geld uit te geven voor een dirtroad met haarspeldbochten en dan door een dal rijden…….we hebben het over laten gaan en zijn terug gereden.

In plaats daarvan hebben we Canyonlands voor de 2e keer bezocht: Gedurende miljoenen jaren hebben de Green River en de Colorado River zich een weg gebaand door het rots landschap in Utah. Hierdoor is een van de meest ruige gebieden in de Verenigde Staten ontstaan, een bijna ondoordringbaar doolhof van kloven met talloze natuurlijke bogen, bruggen en de meest grillige rotsformaties. Door de rivieren wordt het park in drie stukken verdeeld, die elk een eigen karakter hebben. Het drukst bezochte gedeelte is het hoog gelegen Island in the Sky District, vanwaar je spectaculaire uitzichten hebt over de omgeving. Het gedeelte dat The Needles wordt genoemd, wordt gedomineerd door kleurrijke rotsformaties. Het zeer afgelegen The Maze is het meest ruige deel van het park, en wordt alleen door zeer ervaren backpackers bezocht.
We bezochten et Island in de Sky deel, fenomenale uitzichten!!!

Deze diashow vereist JavaScript.

Ook hebben we een bezoek gebracht aan de Mesa Arch, een arch met erachter een prachtig uitzicht. Albert heeft er nog even op gestaan.

Deze diashow vereist JavaScript.

Achteraf zag ik dat een groot deel van deze Arch gewoon los staat, maar goed dat ik dit niet wist toen hij erop stapte.

Verder hebben we de Potash Road nog bekeken, erg hoge rots wanden, met petroglyps in de wanden.

SONY DSC

Ondanks dat de Shafertrail niet haalbaar met deze auto, hebben we toch weer een geslaagde dag gehad.

SONY DSC

Helaas is onze converter overleden, dus vanaf nu wordt het wat lastiger om alle apparaten vol stroom te houden. Ik zat net op een plekje met stroom, maar helaas zijn er gasten gearriveerd, dus ik ga morgen wel weer kijken of ik ergens alles geladen kan krijgen.

Deze diashow vereist JavaScript.

Morgen blijven we ook hier, onbekend wat we gaan doen, dat beslissen we morgen wel.

Vandaag gereden: 145 mijl

dinsdag 10 juni

Vanochtend hebben we het rustig aan gedaan. Ondanks de helemaal volle camping was het vannacht toch vrij rustig.

Tegen 9 uur verlieten we de camping, eerst naar de kapper, Albert wilde zijn hoofd even weer wat kaler. Ze ging pas open om 10 uur, dus eerst maar iets bezocht in de omgeving van Moab: de zoektocht naar Olympic Torch Hodoo, ook bekend onder de naam Elvis Hammer. Hiervoor moesten we door de Sand Flats Recreation Area, waar ook de Lions Back en de Baby Lions Back liggen. Dit zijn rotsformaties die lijken op het achtereinde van een leeuw. De Lions Back is behoorlijk hoog en ik kan me niet voorstellen dat met hier met een SUV op en vooral af durft te rijden. Helaas konden we dit schouwspel niet zien, want de Lions Back is gesloten…..blijkbaar toch te gevaarlijk, zoals te zien op Youtube. De lagere Baby Lions Back is nog wel open, maar minder spectaculair.

Deze diashow vereist JavaScript.

Omdat we alleen de Salt Flats Recreation Area zouden passeren, hoefden we geen entree te betalen. Mochten we toch gebruik maken van de faciliteiten, dan moesten we terug om te betalen. We zijn er doorheen gereden op zoek naar de Olympic Torch: een 20 meter hoge rots, die alleen maar bezocht wordt door bergbeklimmers . We hadden de beschrijving en denken dat we hem hebben gevonden. Konden hem alleen niet bereiken omdat je behoorlijk moest afdalen en ook weer terug omhoog moet. Het was wel een erg mooi dirtroad ritje. Onderweg nog een bijna witte Osprey zien opstijgen. Helaas geen foto.

Na dit uitstapje maar weer terug naar Moab, naar de kapper. Dit keer is het gelukt.

Toen op naar een vrij weinig bezocht deel van Canyonlands NP: The Needles. Dit deel ligt in het Zuidoosten van Canyonlands en heeft deze naam gekregen wegens de kleurrijke “naalden” van Cedar Mesa Zandsteen die je hier vindt.

Het was een behoorlijke rit, 116 km in 1 richting, maar het was de moeite waard! Een erg rustig park, bijna geen bezoekers, en de stilte…….heerlijk!
Op de terugweg zijn we nog gestopt bij Newspaper Rock, een stuk rots helemaal vol met rotstekeningen. Er is niet bekend of dit nou een soort boek is, of berichten, dus je mag je fantasie zelf gebruiken.

Onderweg namen we een lunchpauze, smeerden een broodje en gingen op een picknickbankje zitten. Vrijwel direct kregen we bezoek: 2 raven die ook wel een stukje brood lustten. De een ging op het afdakje zitten en keek naar beneden of er al iets kwam. Ze zijn best wel imposant, maar ze waren wel bang voor ons, dus dichterbij dan 1 meter is het niet geworden. Ik heb ze natuurlijk wel een stukje gegeven, wat eigenlijk niet mag.

SONY DSC

Ook in dit park stonden weer verschillende cactussen in bloei, Albert zei gisteren al die zijn de bollenvelden van het Zuidwesten.

Het is behoorlijk warm vandaag, ergens in de buurt van de 35 graden, dus we zijn weer teruggegaan naar Moab, hebben extra drinken ingeslagen voor de komende dagen, want we weten niet wat we nog tegenkomen voordat we naar Kanab gaan. Ook de liquirstore werd bezocht want in Utah verkopen de supermarkten geen drank, en laat nou net ons flesje vodka opgegaan zijn gisteren.

Het is nu half 6, de bbq staat weer aan, we eten beef op een stokje met potatosalad, hamsalad en brood. En natuurlijk een lowfat toetje…..

Vandaag gereden: 190 mijl

Morgen naar Torrey

woensdag 11 juni

Gisteravond gingen we om 8 uur nog even koffie halen bij het benzinestation voor de camping en toen kwamen we in een erg leuk gesprek met mensen uit Las Vegas. We hebben 2 uur lang zitten kletsen over van alles en nog wat. Dus tegen 10 uur terug bij de tent en nog een borreltje genomen. Gelukkig hadden we weer verse voorraad.

Vanochtend vroeg opgestaan omdat de lucht toch wel heel donker was, en we de tent niet nat wilden krijgen. Alles is droog in de auto gekomen.
De rit ging via Green River naar Hanksville, waar we het BLM kantoor bezochten om erachter te komen of de weg naar de Mars Society bereikbaar was met onze auto. Dit was geen probleem dus we wilden wel eens zien hoe Mars eruit ziet:

Sommige mensen denken dat het meestal kale en rode rots landschap noordwest van Hanksville gelijkenissen vertoont met de planeet Mars.

Deze diashow vereist JavaScript.

De Mars Society heeft in dit gebied in 2002 een Mars Desert Research Station gebouwd. Sinds die tijd vinden hier langdurige geologische en biologische onderzoeken plaats. Er zijn 4 gesimuleerde Mars leefomgevingen in de wereld, allen gebouwd door de Mars Society. Astronauten en onderzoeksteam leven hier 2 weken in een 2 verdiepingen hoge cylinder. Ze dragen ruimtepakken en hebben een walkietalkie bij zich als ze de “Hab” verlaten.

Het was even zoeken naar de goede toegangsweg, maar we hebben het gevonden. Helaas zagen we geen mensen rondlopen, er stonden wel auto’s.

SONY DSC

Verderop wordt nog gegraven naar Dinosaurus botten, maar dit hebben we overgeslagen. We zijn vorig jaar al naar een opgraving geweest.
De omgeving was interessant, erg veel mooie kleuren.

Toen verder naar Capitol Reef NP. We hebben dit park al eerder bezocht, toen vonden we er niets aan. Deze keer reden we de route andersom, en dit beviel beter.

SONY DSC

Het langgerekte Capitol Reef National Park bestaat uit twee delen. In het noorden ligt Cathedral Valley, een woestijnlandschap met daarin hoog uitstekende zandstenen rotsen die door hun vorm aan kathedralen doen denken. Het voornaamste geologische fenomeen in het zuiden is de Waterpocket Fold, een rechte, 160 kilometer lange plooi in de aardkorst. De immense wanden van deze plooi bestaan uit rotslagen die zijn gevormd tijdens verschillende geologische tijdperken. Die wanden zijn door krachten in de aardkorst helemaal schuin gedrukt, waardoor de verschillende rotslagen zichtbaar zijn geworden. Midden tussen de kale rotsen vind je ook nog een prachtig begroeid gebied rondom de Fremont River. Mormoonse kolonisten hebben hier vroeger een nederzetting gesticht, waar zij gewassen teelden en boomgaarden aanlegden. Veel van de wegen zijn onverhard en verkeren soms in slechte conditie.
De hele dag rijden we al door donkere regenwolken, maar het ging steeds goed. Wel hadden we last van kleine vliegjes en bij een stop kroop er een in mijn oor. Zoemen dat het beestje deed…..Dus gestopt, wattenstaafje gepakt en eruit gehaald.

We hadden gereserveerd op Wonderland RV Park in Torrey, een mooie camping, grasplekken voor tenten, en 2 vervelende ganzen krijg je er gratis bij, haha. De man aan de balie waarschuwde hier al voor en we moesten ze maar wegjagen als we er last van kregen. Op de bbq mocht ook, ze waren niet zijn eigendom.

SONY DSC

Er tegenover zit een informatiecentrum en die hebben we een bezocht om te zien of de Cathedral Valley Loop haalbaar is…..niet dus! Het heeft geregend en de wegen zijn onbegaanbaar. De klei is nat geworden en het duurt wel een tijdje voordat dat weer kan met een gewone SUV. We hebben wel andere tips van het meisje achter de balie gekregen die we wel kunnen doen, dus dat zijn dan de plannen voor morgen.

SONY DSC

We hebben alvast eten en brood gehaald voor morgen en zitten op dit moment onder de overkapte picknickplaats op de camping, want het waait en regent. De isolated thunderstorms hebben ons bereikt. De tent staat voor het eerst helemaal op, dus ook de buitentent.

Morgen blijven we hier in de omgeving, er is genoeg te zien/doen.

Vandaag gereden: 170 mijl

donderdag 12 juni

Zo druk als het op de camping in Moab was, zo rustig is het hier in Torrey. Omringd door koeien, paarden en 2 lastige ganzen hebben we weer goed geslapen. Het was een beetje koud, graad of 8 vannacht, maar ik had een fleece dekentje van 99 cent bij me en die heeft goed geholpen!

SONY DSC

We waren gisteren al in het Visitor Centre geweest voor wat tips, want de Cathedral Valley Loop is niet te berijden ivm regen de afgelopen dagen.

SONY DSC

Ze raadde ons aan om in ieder geval de hike naar de Hickman Bridge te doen. Dus tegen half 9 in de auto op weg naar de parkeerplaats. Daar aangekomen was het inmiddels zo warm dat de trui al weer uit kon en we begonnen aan de hike. Het eerste stukje is een aardige klim, verder viel het wel mee. We werden weer vergezeld door die geweldige vliegjes van gisteren die erg graag in je oren kruipen.

Hickman Bridge is een natuurlijke brug in het Capitol Reef National Park. Hij is 40 m lang en 37 m hoog. De brug is genoemd naar Joseph Hickman (1887-1925), schoolhoofd in Bicknell en wetgever van de staat Utah. Hij ijverde voor bescherming van de streek wat later resulteerde in de creatie van Capitol Reef.

Deze diashow vereist JavaScript.

De brug is gevormd via laterale erosie door een meanderende rivier en bestaat uit gesteente van de Kayentaformatie. De lager gelegen sedimenten zijn zachter en roder van kleur en werden weggespoeld tijdens nattere tijden. Dat leidde tot een doorbraak in het gesteente en de vorming van de brug.

Deze 3,2 km lange trail is trouwens meer dan een jaar dicht geweest van maart 2012 tot december 2013. Honderden tonnen rots zijn in maart 2013 op de trail gevallen waardoor deze was afgesloten. In dat jaar zijn verschillende voorzorgsmaatregelen genomen, de trail is verlegd en op de eerste 150 meter mag je niet stoppen.

Na onze wandeling hebben we de scenic drive gedaan door het park.

SONY DSC

De eerste keer dat we hier doorheen reden vonden we dit een tegenvallend park. Nu we hier wat langer zijn vinden we het toch wel erg mooi. Mooie kleuren, veel bloemen staan in bloei en veel rotsen met gaten erin. Het is een erg ruig park, en je ziet overal stenen die naar beneden zijn gevallen.
Op de terugweg uit het park zijn we nog bij Gooseneck wezen kijken. Hier loopt de rivier als een soort ganzennek door de Canyon.

Toen was het etenstijd en we zijn naar de Subway gegaan, tegenover de camping. Met een heerlijke Flatizza en een footlong Sweet Union Chicken Teriyaki in de maag konden we weer verder.

We hebben het achterland een beetje verkend. Dat ziet er heel anders uit dan Capitol Reef, terwijl het er bijna aan vast zit. We zagen veel weidegrond waar iets op verbouwd werd, veel vee en verderop zijn we naar een aantal waterbasins geweest. Ik viel bijna in slaap, en ik weet dat ik daar last van krijg als we hoog zitten, dus maar even op de GPS gekeken en jawel, boven de 2600 meter.

Helaas geen beer, zou wel leuk zijn geweest. Maar wel een vos die met zijn prooi door een weiland liep en heel nieuwsgierig naar ons stond te kijken toen we stopten. Ook nog een Deer onderweg.

Toen maar weer terug naar de camping, we hebben nog steeds Isolated Thunderstorms en af en toe zie je 1 bliksem de grond in slaan. Verder is het eigenlijk droog, en niet erg warm. Een graad of 28, goed te doen dus.

Morgen gaan we naar Kodachrome State Park. We weten nog niet precies wat we onderweg op de 12 gaan bekijken. Dat ligt aan de toestand van de wegen.

Vandaag gereden: 130 mijl

vrijdag 13 juni

Midden in de nacht begon het flink te waaien. Onze tent zit echter goed vast en ons vorig exemplaar heeft al meerdere keren in een storm gestaan, dus ik maakte me geen zorgen.

We wilden vroeg opstaan dus tegen 6 uur toch maar uit bed. Toen bleek dat onze buren al anderhalf uur wakker waren. Ze hadden een hele grote Amerikaanse bungalowtent met veel gaas, die vast zat met een paar knullige harinkjes. Het gevaarte was anderhalf uur daarvoor al ingestort. Ze hadden hem weer opgezet, maar durfden er niet meer in te gaan slapen. Ze vroeg naar de weersvoorspelling en die zag er niet te best uit. Harde wind! 30-50 Mph.

Wij hebben ons tentje ingepakt en zaten tegen 7 uur in de auto. De 12 op! Prachtige uitzichten, weinig wild, alleen een kudde Deer.

We zijn hier en daar gestopt, het was echter te heiig voor mooie foto’s en het waaide erg hard.

SONY DSC

We wilden kijken of Spooky en Peek-a-boo voor onze auto haalbaar was, maar hebben dit plan maar laten varen wegens de bodemvrijheid die nodig zou zijn. In plaats daarvan zijn we naar Devils Garden geweest: een erg mooi plekje in de Grand Staircase Escalante National Monument (GSENM). Het gebied is maar klein, maar ook heerlijk rustig. Je loopt hier tussen vele reuze zandsteenfiguren op grote sokkels. Ook zagen we nog een Arch, ik heb hem van 2 kanten gefotografeerd, durfde er alleen niet onder te gaan staan.

Deze diashow vereist JavaScript.

De Hole in the Rock Road was trouwens goed bereidbaar, alleen behoorlijk washboarded.

Toen weer verder op de 12. We hebben onderweg naar brood gezocht, maar niet echt gevonden. We zijn in Tropic beland waar we een stokbrood, aardappelsalade en biefstuk vonden, we hadden nog worstjes van gisteren dus dat wordt de maaltijd.

Brood voor morgenvroeg hebben we niet gevonden, maar we hebben altijd een fabrieksbrood bij ons waarmee we tosti’s kunnen maken, dat wordt dus het ontbijt.

Na de inkopen naar het BLM kantoor om informatie in te winnen voor de plannen van morgen. We waren van plan om via de Skutumpah Road naar Willis Creek te rijden. Alsof de duivel ermee speelt: onhaalbaar! Vanaf deze kant moet je een hoge zandheuvel op en er ligt heel erg veel zand. De kans dat je vast komt te zitten is vrij groot. De Cottonwood Canyonroad is wel berijdbaar, alleen in het midden zanderige stukken. De plannen moeten dus weer worden bijgesteld. We hebben nog wel even zelf gekeken naar die heuvel en dat zag er erg zanderig uit.

Omdat de Cottonwood Canyonroad wel bereidbaar was, zijn we naar de Grossvenor Arch gereden, die stond ook al een tijdje op het lijstje. Ik had geen beschrijving bij me en dacht dat het op 7 mijl van Kodachrome lag, Het bleek 17 mijl te zijn. De weg was inderdaad goed te rijden, wel washboarded en we moesten door een plas water heen.

SONY DSC

Een mooie Arch met een dubbele boog, erg hoog en breed. De kleuren waren ook prachtig!

Na dit bezoekje terug naar Kodachrome, waar we gaan overnachten. De campground is helemaal vol, gelukkig hadden we al tijden geleden gereserveerd. We hebben dit park al eerder bezocht, en dat was maar goed, want de wind is met ons meegereisd. Geen wandeling gemaakt dus.
Tijdens het eten koken veroorzaakte de wind ook behoorlijk wat problemen, alles vloog weer eens door de lucht. Ook tijdens het eten hadden we de nodige windstoten, je moest alles vasthouden anders was het weg. Worst met een beetje zand is trouwens ook best lekker weten we nu! En toen we een kop koffie wilden zetten vloog het filtertje van tafel. We hebben dus ieder maar een half kopje gehad, want de koffie is bijna op. Morgen maar even nieuwe halen.

SONY DSC

De nieuwe plannen voor morgen: vanaf hier naar Cedar Breaks, misschien Losee Canyon meepakken en dan naar Kanab.

Vandaag gereden: 165 mijl (waarvan 45 mijl dirtroad)

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

%d bloggers liken dit: