week 1 2014

zaterdag 24 mei

In de loop van de middag zijn we vertrokken richting Belgie, de reis verliep voorspoedig (alleen aan de andere kant stond een file, dat is weer geluk hebben).

Het hotel was even zoeken, de navigatie reageerde wat traag, maar we hebben het gevonden, het is een erg leuk hotel in een voormalig tuchthuis. Vooral de begane grond is erg mooi.

We wisten nog dat we de vorige keer dat we van hier vertrokken heel lekker hadden gegeten bij de Egyptenaar, dus die hebben we deze keer weer opgezocht en wederom hebben we heerlijk gegeten.

SONY DSC

Nu nog 1 nachtje slapen en dan staat morgenvroeg om 08.15 de taxi voor. We hebben al online ingecheckt dus we verwachten dat we aan 2 uur wel genoeg zullen hebben.

Om 11 uur vertrekken we naar Chicago, hebben een overstaptijd van 3 uur en vliegen dan verder naar Las Vegas, waar we om 18.00 uur (pacific time) zullen aankomen.

zondag 25 mei

Na een prima ontbijt stond de taxi naar het vliegveld klaar. Het was erg rustig en we waren er gelukkig snel. Eigenlijk moet je 3 uur van te voren aanwezig zijn, maar ons ontbijt ging pas open om 8 uur en aangezien het zondag was hebben we de gok maar genomen. We hadden al online ingecheckt en het lukte prima. Safety vragen beantwoorden, koffer afgeven, door de douane, shag kopen en de extra controle duurden nog geen uur. We hebben maar even moeten wachten en toen konden we boarden.

De vlucht vertrok 25 minuten te laat, ze hadden nog even een band moeten wisselen dus dat gaf wat vertraging. Dit haalden we weer in en al voor 1 uur waren we op Chicago, Snel op naar de Custums, We hadden ons voorbereid op minimaal een half uur om hier door te komen, maar het ging razendsnel. Ik schat dat we binnen 20 minuten onze koffer al weer hadden afgegeven voor de volgende vlucht!

Met voldoende tijd op de klok op naar de volgende vlucht.
Deze vlucht zat bijna helemaal vol, maar wij hadden toch het geluk dat er niemand op de derde stoel zat, dus wat meer ruimte. Normaal duurt deze vlucht 4 uur, maar blijkbaar hadden we de wind mee en we stonden een uur eerder al op Las Vegas.

Op naar Alamo voor de auto! Wat was ik blij dat we niet bij Dollar gehuurd hadden, daar stond me toch een rij! Nu konden we bij een self-kiosk gewoon onze overeenkomst printen en een auto uit gaan zoeken. Er stonden niet erg veel auto’s, we hebben natuurlijk ook wel wat eisen: 4wd of awd, high clearance, een reservewiel, genoeg ruimte voor de spullen….het is een Hyundai Santa Fe Sport geworden.

Binnen een minuut of 5 waren we op de Strip, parkeren bij Excalibur was wat lastig. Het is erg druk omdat het Memorial-Day weekend is. Inchecken voor de kamer ging wel weer snel en in ruil voor een sleutelhanger met klompjes hebben we een gratis upgrade naar een view-room. Het uitzicht is erg mooi, vooral als het donker is.

Deze diashow vereist JavaScript.

We hebben nog even gegokt en wat gegeten en zijn toen maar gaan slapen. Omdat je de hele tijd in het daglicht blijft wordt je niet echt moe, maar kom je in een rare waas. We hebben gewoon 22 uur daglicht gehad, Dit was ook onze eerste keer landen op Vegas in daglicht.

SONY DSC

Om 3 uur, midden in de nacht, ben ik wakker geworden, kan niet meer slapen. Dus er maar uit en dit verhaaltje typen. Albert is inmiddels ook wakker en verteld net hoe mooi Amerika is: we zouden nu ook gewoon alvast boodschappen kunnen gaan doen want de Walmart is altijd open.

Vandaag gaan we boodschappen doen, naar de Outlet voor wat kleding en ons even melden bij Clay, de tatoeëerder, waar Albert al een afspraak heeft staan voor 20 juni. Als we nog tijd overhebben dan misschien het zwembad ook nog even bezoeken want het wordt hier een graad of 103 Fahrenheit.

maandag 26 mei

Gisteravond tegen 9 uur lagen we op bed en vielen vrij snel in slaap.
Helaas was ik om 3 uur al klaar wakker, heb wat naar buiten gekeken en heb toen de computer maar aangezet. Daardoor werd Albert ook wakker. Hij merkte nog op dat we eigenlijk best heel vroeg naar de Walmart konden want die is toch altijd open.Zo gezegd, zo gedaan: om 6 uur liepen we al in de Walmart. De slaapzakken die we zochten waren er niet, dus later naar een andere Walmart en daar waren ze wel! Ook de 99c shop en de Dollar Tree hebben we bezocht en zo onze boodschappenlijst afgewerkt.Toen door naar de Outlet, want daar was extra korting omdat het vandaag Memorial dag was. Ik heb een hele dure Lee spijkerbroek gescoord (7 dollar) en een paar nieuwe instappers. De oude ga ik hier laten, die hebben me erg geplaagd tijdens de heenreis. Ik heb overal blaren op beide voeten. Ik ga gewoon terug op slippertjes, denk ik nu.

Albert heeft Hilfiger nog even wat rijker gemaakt en ik ben nog geslaagd bij Guess. Heerlijk om in de Outlet te winkelen, de prijzen van nepspul, maar het is wel echt! En er is airco, dus een heerlijk temperatuurtje in tegenstelling tot buiten, waar het ongeveer 40 graden is!

Tegen 3 uur waren we terug en hebben alvast een deel van de auto ingericht. Alles uitgepakt en een plekje gegeven. Morgen de koffers er bij in en dan kunnen we vertrekken naar Phoenix, waar het een graad of 42 is. We gaan dus alleen de binnentent opzetten hebben we al besloten.

Verder zijn we nog even naar het zwembad geweest, proberen om in de schaduw bruin te worden.

Vanavond een klein stukje strip gedaan, maar het is zo warm dat dit geen lolletje is, dus we zijn naar een foodcourt gelopen en hebben taco’s gegeten en als toetje een strawberry shortcake ijsje van de DQ. Ze hebben de maat mini, en die was groot genoeg. Bij ons zou dat toch zeker een medium ijsje zijn. Wel erg lekker, mmmmm

SONY DSC

Morgen begint de reis dus echt, ik ga de airco vast missen…….

dinsdag 27 mei

Weer was ik om 3 uur wakker. Toch maar blijven liggen en nog wat geslapen, je moet toch zo snel mogelijk wennen aan het tijdsverschil.

Tegen half 6 dan toch maar opgestaan. We hebben gisteren een dompelaar gekocht en konden nu een kop koffie zetten op de kamer, heerlijk!

Spulletjes opgeruimd en uitgecheckt. We hadden alle koffers bij ons dus Albert heeft de auto gehaald terwijl ik aan de voorkant wachtte met de spullen. Je loopt je een ongeluk in die hotels, dus dit was een goede oplossing.

We zijn gaan ontbijten in de Silver Sevens (voormalig Terribles), als je een spelerskaart hebt dan ontbijt je daar met zijn tweeën voor 10.50. Het is maar een klein buffet, maar het was genoeg en goed! Ook krijg je genoeg vocht: enorme mokken koffie en erg grote glazen jus.

Op weg naar Phoenix. Het is een mooie rit, prachtige cactussen onderweg, sommigen in bloei. Helaas is het me nog niet gelukt om dit op de foto te zetten, waar je kan parkeren, daar staan ze niet. Maar morgen lukt het vast wel langs de Apache Trail.

Het is nogal warm, het hoogste wat we hebben gezien was 111 graden Fahrenheit. Gelukkig is de luchtvochtigheid erg laag, het is wel heet, maar niet benauwd.

De weg door Phoenix heen was erg druk en het was niet eens spitsuur. Erg veel banen naast elkaar, op de drukste punten waren het 6 banen.

Ook viel ons op dat ze zich hier niet echt aan de snelheid houden. Het was in ieder geval goed opletten.

We gingen kamperen in het Lost Dutchman State Park en wisten al dat hier weinig schaduw zou zijn, dus we hebben een Walmart opgezocht en gekeken hoe we schaduw zouden kunnen maken. We hebben dus maar een Tarp gekocht en als het nodig is maken we die vast aan de auto om schaduw te creëren, zeg maar creatief met dekkleden.

Deze diashow vereist JavaScript.

En ook de eerste keer boodschappen gedaan, er is een winkel die we tot nu nog niet hadden gezien: de Fry’s Food en Drugs. We gingen voor de Food, Drugs doen we maar even niet. Ook maar even een klantenkaart gescoord, want dan heb je klantenkorting en je spaart voor korting op benzine.

Aangekomen op de camping bleek dat we toch een klein beetje schaduw hadden van een Mesquite-boom. Het was erg warm dus we hebben lekker onze stoeltjes in de schaduw gezet en hebben eerst gewacht op een betere temperatuur voordat we de tent gingen opzetten. Het uitzicht hier is prachtig, de camping zelf is erg rustig. Er zijn gewoon niet zoveel idioten die met deze temperatuur gaan kamperen in een tent.

SONY DSC

Tegen 7 uur hebben we gegeten, de zon ging al onder. Na het eten moest toch de tent op en we moesten ons nog haasten om de boel voor het donker op de plek te hebben. We hebben alleen de binnentent opgezet, anders wordt het te warm om in te slapen.

Morgen gaan we naar Tucson, via de Apache Trail.

Vandaag gereden: 350 mijl.

woensdag 28 mei

Vanochtend werd het om 5 uur licht en aangezien we alleen de binnentent gebruiken werden we dus ook wakker. De temperatuur was aangenaam en dat vonden de dieren om ons heen ook. Verschillende soorten vogels liepen rond met hun jongen, konijntjes, hagedisjes…erg leuk om te zien!

Deze diashow vereist JavaScript.

Om 7 uur reden we het park uit voor een cactus dag.

Eerst de Apache Trail: De Apache Trail is ruim 40 mijl lang en loopt dwars door het ruige landschap van de Superstition Mountains in Arizona.

Ongeveer de helft van de Apache Trail is geasfalteerd, de andere helft heeft een wegoppervlak van gravel. De trail heeft haar naam te danken aan het feit dat de Apache Indianen gebruik maakten van deze route.

Deze diashow vereist JavaScript.

Langs de weg liggen drie grote meren die zijn ontstaan nadat in de Salt River diverse dammen werden gebouwd. In 1904 werd begonnen met de bouw van de Theodore Roosevelt Dam, en de huidige Apache Trail is aangelegd om de benodigde materialen te kunnen vervoeren. Op 25 augustus 1905 was het de eerste keer dat een auto van de weg gebruik maakte.

Mooie uitzichten, onderweg zag ik nog een gier die met de vleugeltjes wijd aan het zonnen was. Toen we terugreden deed hij snel zijn vleugels dicht. Verder erg imposante saguaro’s en bloeiende agave’s.

We hebben nog even bij de dam gekeken, het water staat erg laag.

In Globe de Mc Donalds opgezocht voor koffie, een cookie en internet. Ook een bag of ice voor 99 cent kwam ons goed uit. Onze zak was gesmolten.

Toen door naar Tucson naar het Saguaro NP (west): In Saguaro National Park vind je de gigantische veelarmige Saguaro-cactus, het symbool van de staat Arizona.. Behalve de Saguaro komen in het park ook veel andere woestijnplanten en dieren voor.

Deze diashow vereist JavaScript.

De Saguaro is de grootste en een van de langzaamst groeiende van alle cactussoorten. De eerste vertakkingen komen pas op een leeftijd van rond de 75 jaar, hij kan wel 40 ‘armen’ krijgen. De volle lengte (tot 15 meter hoog) bereikt hij als hij ongeveer 150 jaar oud is.

De Saguaro groeit voornamelijk in een van de warmste en droogste gebieden van Amerika. De planten en dieren die hier leven, hebben zich aan deze omstandigheden aangepast. Volwassen planten wegen tot 8 ton, vooral omdat ze ontzettend veel water kunnen vasthouden.

Het wortelstelsel van een Saguaro spreidt zich tot 30 meter uit, en ligt maar 5 centimeter onder de oppervlakte. Na een regenbui kan de cactus zoveel water opzuigen, dat hij er twee jaar op kan teren. In mei en juni staan de Saguaro’s in bloei, vele tientallen witte bloemen, die ’s nachts opengaan en die enkele uren na zonsopgang verwelken. Dit duurt ongeveer vier weken. De bestuiving vindt plaats door veel vliegende dieren aan. In juli komen er rode vruchten aan de cactussen, hier maken de indianen jam, siroop en wijn van. De Saguaro biedt onderdak aan insecten, vogels, zoogdieren en reptielen. Spechten en uilen maken gaten in de stam om hun nest te bouwen.

Het park bestaat uit twee gebieden, die ongeveer 36 mijl van elkaar verwijderd liggen

De temperatuur was weer heerlijk, 106 graden F. We hebben dus een kleine trail gelopen, gewoon omdat het erg mooi is, maar te warm om dit midden op de dag te doen.

Toen naar de camping. De campings hier zitten nu in het laagseizoen, er zijn niet veel kampeerders. De balie was dicht en buiten op de deur hing een enveloppe met onze gegevens. Tentplekje 3. Wij erheen, geen schaduw! Dus de maintenance-man opgezocht en gevraagd of er misschien een plekje was met schaduw. We staan nu op de groep-plek, onder de bomen, met een overdekte picknickplek en 2 banken van 3 meter. Hier kunnen we het dus wel 2 dagen volhouden.

SONY DSC

Boodschappen hebben we al gedaan en we zitten nu lekker in de schaduw. We zijn al toegeschreeuwd door een Cooper’s Hawk, die ook gelijk maar op de foto moest.

SONY DSC

Ook de eerste kolibrie staat al op de foto, helaas een vrouwtje, dus zonder de mooie kleuren in de hals. En er vliegen hier bommenwerpers over, er zit vast een basis in de buurt.

SONY DSC

Aan de weg naar de camping staan ook weer mooie cactussen in bloei en de barrel cactussen hier zitten vol met fruit.

SONY DSC

Morgen vliegtuigjes en kruisraketten kijken.

Vandaag gereden 240 mijl

donderdag 29 mei

Gisteravond, toen ik naar de WC liep, kwam ik in een open stukje en toen bedacht de Hawk dat hij me wel even kon verrassen met een duikvlucht. Gelukkig liep dit goed af. Op de terugweg heb ik maar een ander paadje genomen.

SONY DSC

Vanochtend weer vroeg op en tegen 7 uur reden we Saguaro NP East binnen. Ik wilde nog even kijken of we een Gila monster konden vinden. We hebben er een gevonden, maar die lag dood op de weg. Verder een schildpad, veel vogels en groundsquirls gezien.

Op naar Titan Missile Museum: hier zie je de laatste overblijfselen van de “Koude Oorlog” tussen de Verenigde Staten en voormalig Rusland. Officieel heette dit complex 571-7 en je ziet hier een opgestelde Titan II raket. Het is de laatste nog intact zijnde van alle 54 lanceerinrichtingen die actief waren tussen 1963 tot 1987.
De Titan II kon in 58 seconden gelanceerd worden vanuit zijn ondergrondse silo, hij had een 9 ton zware nucleaire kernkop, en een bereik van meer dan 10000 kilometer, te bereiken in ongeveer 30 minuten.
Nergens ter wereld kan je een intercontinentale ballistische raket zien in zijn operationele omgeving. Dit unieke museum geeft bezoekers een bijzondere kijk op de technologie die gebruikt werd door Amerika tijdens de koude oorlog. Wat eens een van de meest geheime plekken was is nu een historische plek met een nieuwe missie: de bezoekers laten kennismaken met de geschiedenis van de Koude Oorlog

We waren net op tijd voor een guided-tour. Indrukwekkend allemaal, vooral als je bedenkt wat er was gebeurd als zo’n raket was afgevuurd.

Deze diashow vereist JavaScript.

Omdat de Mission San Xavier del Bac dichtbij was direct maar doorgereden. Het is een oude Spaans katholieke missiepost. De post is ook bekend als de “place where the water appears,” omdat hier vroeger natuurlijke bronnen waren.

SONY DSC

De missie werd opgericht in 1692 door de jezuïet Padre Eusebio Francisco Kino, oprichter van de Spaanse missieposten in de Sonoran Desert. De originele missiekerk doorstond veel aanvallen van de Apaches maar werd verwoest in 1770. Charles III van Spanje verbande alle Jezuïeten van Spaans grondgebied in Amerika omdat hij ze niet vertrouwde en vanaf dat moment werd de missiepost geleid door de meer betrouwbare Franciscaners. Het huidige gebouw werd gebouwd onder leiding van de Franciscaanse Fathers Juan Bautista Velderrain en Juan Bautista Llorenz van 1783 tot 1797. In tegenstelling tot de andere Spaanse missieposten in Arizona wordt deze post nog steeds actief beheerd door Franciscaner.
Aan de buitenkant heeft de post een Moors design, elegant en simpel.

SONY DSC

Bezoekers die door de massieve deuren binnenkomen zijn meestal verbaasd door het interieur: de vele kleuren van de schilderijen, houtsnijwerk, fresco’s en beelden in een mix van nieuw Spaans en native Amerikaanse motieven, ook is het interieur rijkelijk gedecoreerd met ornamenten.
Tegenwoordig is de Missie dagelijks open voor publiek, behalve als er diensten gehouden worden. Grote renovatieprojecten hebben de missie hersteld in de oude glorie. Zelfs de muren aan de buitenkant zijn hersteld op de oude manier: leem met pulp van de prickley pear cactus, wat wel voor hogere onderhoudskosten zorgt maar authentiek is.

Deze diashow vereist JavaScript.

Het is vandaag bewolkt, dat scheelt ook gelijk een stuk in de temperatuur, een graad of 30, bijna koud, haha. Ook vielen er wat regendrupjes. Wel een klein beetje verontrustend was dat we alleen de binnentent hadden opgezet en die is niet waterdicht. We hebben het erop aan laten komen en hadden bedacht dat de tent wel weer zou drogen en de slaapzakken kunnen vast wel in de droger.

Op naar het volgende doel: de Pima Air en Space Museum: het is een van de grootste luchtvaart museums ter wereld. In het museum zie je een collectie van meer dan 300 vliegtuigen van over de hele wereld, ook zijn er veel zeldzame en one-of a kind onderdelen te bekijken. Je wandelt hier tussen de giganten van de luchtvaart geschiedenis, Onder de vliegtuigen zijn o.a. de B-29 Superfortress, de SR-71 Blackbird, een de zeldzame World War II duitse V-1 “buzz bomb.”
De collectie omvat ook President John F. Kennedy’s Air Force One, en het presidentiële vliegtuig gebruikt door de presidenten Nixon en Johnson. Er zijn 5 hangars open voor publiek.

Deze diashow vereist JavaScript.

Ook maakten we een tour over het terrein van de Aerospace Maintenance and Regeneration Group (AMARG), ook bekend als de “Boneyard,” een plek waar uitgerangeerde vliegtuigen worden geparkeerd in de woestijn.
Ik heb nog nooit zoveel vliegtuigen bij elkaar gezien. Hier worden alle militaire vliegtuigen gestald, sommigen tijdelijk, anderen om te worden gerecycled. Er staan momenteel 4000 vliegtuigen. De duurste is een mislukte omgebouwde Boeing 747 met laserwapens, kosten 6 miljard dollar!

Deze diashow vereist JavaScript.

Na dit bezoek waren we klaar voor vandaag, dus terug naar onze tent. Die bleek droog te zijn en de slaapzakken ook. De zon is net weer doorgebroken dus de temperatuur loopt toch nog weer iets op.

SONY DSC

Morgen naar New Mexico, City of Rocks.

Vandaag gereden: 97 mijl

vrijdag 30 mei

De havikken werden steeds brutaler. Gisteravond, toen Albert even was douchen, streken ze samen op een paar meter van me af neer op een boomstronk en maakten dreigende geluiden. Ik ben toch maar opgestaan en was in de auto al iets aan het opzoeken waarmee ik ze uit de lucht zou kunnen meppen.. maar toen kwam Albert terug en vlogen ze weg. Blijkbaar zijn 2 mensen net iets teveel!

We zaten om 7 uur in de auto, eerst naar Tombstone, een oud western stadje met een interessant kerkhof: de Boothill Grave Yard: de begraafplaats voor de eerste pioniers van de stad. Het is geopend in 1878 en in gebruik geweest tot 1884, toen er een nieuwe begraafplaats in gebruik werd genomen. Jarenlang sprak men over de oude begraafplaats, het werd niet onderhouden en was weer een deel van de natuur geworden.

SONY DSC

Veel later werd het voor een deel in ere hersteld door geïnteresseerde bewoners van deze stad. Jaren van research en hard werken zijn vooraf gegaan aan de staat waarin het nu verkeerd.
De Boothill Graveyard is een overblijfsel van de roerige mijnjaren rond 1880. Begraven zijn “outlaws” en hun slachtoffers, zelfmoordenaars, opgehangenen, zowel legaal als illegaal, maar ook de hardwerkende bewoners.
Leuk om er rond te lopen, op ongeveer de helft van de graven staat wie er ligt, en hoe ze aan hun eind zijn gekomen.

Deze diashow vereist JavaScript.

Na dit bezoek hebben we nog even in het stadje zelf gekeken, het viel ons een beetje tegen. Het is wel een western stadje, maar we hebben al veel mooiere gezien.

Toen maar weer aan de rit. Een behoorlijk stuk was “boring”, maar dat hebben we wel vaker als we op een interstate rijden. Gelukkig doen we dit niet al te veel, maar soms moet het wel.

Omdat we nog wat tijd over hadden bedacht Albert dat we dan het Gila Cliff Dweilers Park konden bezoeken. Totaal onvoorbereid en niet in staat om op internet te gaan zijn we die kant opgereden. Het zou maar 40 mijl zijn dus die tijd hadden we wel, dachten we. Totdat er gelukkig een bord stond dat het 2 uur rijden was. Het was op dat moment half 3 , dus dat gingen we niet redden.

Eerst maar wat boodschappen gehaald, en toen naar de City of Rocks, onze overnachtingsplaats.

De City of Rocks: een exotische collectie van vulkanische kunst, gevormd door een grote explosie ongeveer 35 miljoen jaar geleden. Je ziet hier door weer en wind gevormde pastelkleurige rotsformaties die maar op 7 plekken in de wereld voorkomen.
Al eeuwenlang wordt deze plek gebruikt om te overnachten. Tussen de rotsen worden nog steeds overblijfselen gevonden van de Indianen (pijlpunten, pottenscherven enz) en de Spanjaarden hebben hier kruizen in de rotsen gekerfd.

SONY DSC

Wat kan je hier zoal zien? Hihi, ik heb zo’n idee dat mensen ons voor gek gaan verklaren, maar even een opsomming: Western Diamondback, Prairie Rattlesnake, Mohave Rattlesnake, Hognose Snake en Bull Snake, tarantula’s , schorpioenen, veel soorten lizards en nog veel meer beestjes waar je niet bang voor hoeft te zijn.

Binnen een half uur had ik al 2 slangen gevonden, de namen moet ik nog opzoeken. We zijn nu onderweg en ik zit in de auto te typen, dus geen internet. De laatste was in ieder geval een ratelslang. Albert vond dat ik bij de eerste slang te dichtbij was met fotograferen dus bij de 2e ben ik iets verder weg gaan staan. Hij ratelde niet, dus blijkbaar was dat de goede afstand!

Deze diashow vereist JavaScript.

Ook erg mooie lizards, als ze zich opblazen zie je de prachtige kleuren, dus als je dichtbij komt dan doen ze dat.

Deze diashow vereist JavaScript.

Helaas stonden er tussen de rotsen van het plekje naast ons een hele grote familie, die volgens mij een wedstrijd deden wie het hardst kon praten, dus waarschijnlijk hebben ze alle slangen verjaagd.

Op ons plekje, op een rots zat een nestje van 3 raven, bijna klaar om uit te vliegen, een geweldig gezicht!

Deze diashow vereist JavaScript.

Dan de sterrenhemel: er is geen omgevingslicht, en dan zie je meer sterren. Ik heb nog nooit in mijn leven zoveel sterren gezien. Het stond helemaal vol! Ik heb geprobeerd om het op de foto te krijgen, maar het is maar voor een deel gelukt.

En Albert is weer eens door een stoel gegaan, dus we gaan morgen naar de Walmart om hem om te ruilen. Ik ben erg nieuwsgierig hoe lang ons luchtbed blijft leven deze keer

SONY DSC

Morgen naar White Sands.

Vandaag gereden: 360 mijl

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

%d bloggers liken dit: