week 2 2014

zaterdag 31 mei

Vanochtend toen we wakker werden, was 1 van de raven uit het nest op de rots erboven gehuppeld, die ging dus vandaag vliegen. Helaas hebben we de eerste vlucht niet gezien.

Ik heb nog even wat rondgelopen, maar helaas geen slangen meer gevonden, ook geen schorpioen. Alleen een quail en een haas.
Eerst op naar de Walmart om de stoel om te ruilen. Dit was geen enkel probleem en binnen 10 minuten stonden we weer buiten met stoel nummer 2.

Voordat we bij White Sands NM aankwamen gestopt bij een Mc Donalds om het verhaal van gisteren er op te zetten. Dit lukte vrij snel onder het genot van een Iced Caramel Mocca en een cookie.

White Sands National Monument: als je de naam ziet, verwacht je zand, maar deze duinen bestaan uit puur Gypsum (gipskristallen). Met een oppervlakte van 710 km² is dit het grootste Gypsumveld ter wereld. Het duinenveld ligt geheel in de Tularosa Basin. In de omliggende gebergten komt veel gypsum voor, gedurende miljoenen jaren is er veel gypsum door regen- en smeltwater opgelost en meegevoerd naar dit laag gelegen basin. Van daaruit kon er geen verdere afvloeiing van het water plaatsvinden. De hete zon en droge wind zorgden er voor dat het water verdampte en de mineralen bleven achter en kristalliseerden, zodat uiteindelijk alleen het pure, witte Gypsum overbleef.
De harde wind, vrijwel altijd vanuit het zuidwesten, verplaatste de gipskristallen naar het noordoosten. Daar hebben zich dus de duinen gevormd, waaraan het park haar bekendheid te danken heeft. Het duinenveld verandert ook nu nog steeds, de meest actieve duinen kunnen per jaar ongeveer een meter in noordoostelijke richting opschuiven.

SONY DSC

We wilden een paar mooie foto’s en Albert bedacht dat het leuk was om bovenop een duin te gaan staan. De temperatuur was 37 graden, dus ik dacht dat dat best een opgave zou zijn. Dit viel heel erg mee, want de ondergrond is vrij hard, wat je niet zou verwachten. Dus we hebben beide de duin beklommen.

SONY DSC

Ook hebben ze hier witte lizards, door de jaren heen hebben de beestjes hun kleur aangepast aan de omgeving. Terwijl ik op zoek was naar de witte versie, kwam ik ook nog een blauwe soort tegen. Enorm moeilijk op de foto te krijgen want ze rennen vreselijk hard en gaan steeds ergens achter zitten.

SONY DSC

Aangezien er nog tijd over was zijn we doorgereden naar Three Rivers Petroglyph, een verzameling vulkanisch gesteente waar meer dan 21000 petroglyphs te zien zijn, ongeveer 600 jaar oud, gemaakt door de door de Jornada Mogollon. Leuk om te doen, wel wat inspannend omdat het zo warm (heet) was in de brandende zon. We hadden beiden een flesje water, het laatste beetje was gewoon warm. Het zijn andere petroglyphs dan die we gewend zijn, dus dit was echt iets nieuws.

Deze diashow vereist JavaScript.

Op weg naar de camping nog even gestopt bij een pistache-farm, we weten nu hoe ze groeien. Lage boompjes met rode nootjes eraan.

SONY DSC

We hebben niets gekocht, vonden ze erg duur. Ook zijn we nog even langs de Walmart gegaan om eten voor vanavond te kopen: voor Albert wordt het kip en ik heb een mosterd-aardappel salade, broodje erbij, toetje na en we zijn weer tevreden!

Ook de camping van vandaag is weer in een State Park, het Oliver Lee Memorial State Park. Erg afgelegen, prachtig uitzicht en de waarschuwing van vandaag is pas op voor Mountain Lions…..Dat zou toch echt prachtig zijn als we er een zouden zien!

SONY DSC

Grappig trouwens, dit is onze 4e camping en overal is de balie dicht, tot nu hebben we niemand gezien die onze reservering kwam bekijken.

Morgen naar de Carlsbad Caverns, ik kan me nu al op de temperatuur daarbinnen verheugen.

SONY DSC

Vandaag gereden: 235 mijl

zondag 1 juni

Helaas geen Mountain Lion vannacht, gewoon lekker geslapen in een iets te warme tent.

De reis van vandaag ging over een bergpas. Een deel was weer “boring”, maar het deel over de bergpas was wel heel mooi en het was daarboven heerlijk koel!

Na de pas kwam weer een stuk erg droog en geel gebied, weinig te zien.
Onderweg hadden we bedacht dat we toch maar naar de KOA zouden gaan, want daar is een zwembad. We zijn weer gestopt bij een Mac Donalds voor een kop koffie en een cookie en om het verhaal van gisteren erop te krijgen. We hebben toen ook gelijk gekeken of er nog plek was op de KOA en die was er! Omdat we er toch langs kwamen hebben we niet online gereserveerd maar ter plekke.

SONY DSC

Toen we verzekerd waren van een plekje zijn we doorgereden naar de Carlsbad Caverns: dit is een van de meest uitgestrekte en mooiste grottenstelsels met druipsteenformaties ter wereld, inmiddels zijn er meer dan 100 verschillende grotten in kaart gebracht, een daarvan heet The Big Room, de grootste ondergrondse ruimte ter wereld. In de grotten zijn een aantal trails aangelegd, je kan op deze manier een deel van het grottenstelsel bezoeken.

250 miljoen jaar geleden werd het Permian Basin gevuld met water. Op de bodem daarvan is een 400 mijl lang hoefijzervormig rif ontstaan, dat bestond uit zeeschelpen en uit algen- en sponzenfossielen. Het rif is 3 miljoen jaar geleden door onderaardse krachten omhoog getild, en daardoor ontstonden barsten waardoor het oppervlaktewater naar binnen kon sijpelen. Tegelijkertijd zijn gassen die zich onder het rif verzameld hadden, door de barsten omhoog gekomen. Het zure regenwater en de gassen hebben het kalksteen opgelost, er zijn daardoor talloze kamers en gangen in het omhoog gedrukte rif ontstaan.
Daarna hebben zich langzaam de wonderlijk mooie druipsteenformaties gevormd: stalagmieten, ontstaan doordat miljoenen druppels op dezelfde plaats naar beneden zijn gevallen, stalactieten, gevormd door druppels die aan het plafond blijven hangen. Op plaatsen waar stalagmieten en stalactieten elkaar ontmoetten, zijn imposante zuilen ontstaan. Op de bodem zie je op diverse plaatsen lange dunne kalksteenmuurtjes rondom onderaardse waterpoelen.
Cave pearls zijn kalksteenformaties gevormd rondom een klein object in de grot, een korrel zand bijvoorbeeld. Verder komen in Carlsbad Caverns nog allerlei vaak zeer zeldzame druipsteenformaties voor.

Het park ligt in het noordelijke gedeelte van de Guadalupe Mountains. Bovengronds bestaat het landschap uit een ruig, heuvelachtig terrein met woestijnachtige vegetatie.

SONY DSC

Als je de cave binnengaat via de natuurlijke ingang kom je langs de Bat Cave, waar naar schatting zo’n 400.000 Mexicaanse free-tail vleermuizen leven. ’s Avonds verlaten de vleermuizen de grot massaal, en dat levert een spectaculair schouwspel op dat in totaal wel een half uur kan aanhouden. De vleermuizen draaien daarbij allemaal tegen de richting van de klok in.De terugkeer ’s ochtends heel vroeg, ziet er weer heel anders uit, maar is net zo indrukwekkend. Je ziet de vleermuizen dan vanuit allerlei richtingen aan komen vliegen; ze keren terug in de grot middels een duikvlucht waarbij snelheden tot over de 40 km per uur worden bereikt.

De Batflight begon pas om 19.30 en van de camping is het 50 minuten rijden, dat zou dus betekenen dat we een deel van de rit in het donker moeten rijden en daar hadden we geen zin in. De wegen hier zijn dan erg donker en er kan wild op de weg lopen. Bovendien mag je niet fotograferen. We hebben dit deel dus maar overgeslagen en zijn lekker in het zwembad gaan liggen. De temperatuur was 41 graden Celsius

We zijn via de natuurlijk ingang naar beneden gelopen, dat was een beste wandeling, maar wel een erg mooie. De bigroom is echt big! Het was erg mooi, weer heel anders dan de grotten van Postojna.

Deze diashow vereist JavaScript.

Na de Caverns zijn we nog naar Rattlesnake Springs gereden, een kleine, apart gelegen unit van het park, waar al sinds mensenheugenis een natuurlijke waterbron ontspringt. De bron is in gebruik geweest bij Indianen, soldaten, reizigers en de vroegere pioniers. Oorspronkelijk was het een moerasgebied, maar door de menselijke invloeden is het veranderd, het is nu een prachtige groene oase te midden van het woestijnlandschap. In het gebied komen veel reptielen, kleine zoogdieren en vlinders voor. Tevens is het een van de beste plaatsen in heel New Mexico om vogels te kijken; er komen hier allerlei vogelsoorten voor die in de omliggende plaatsen vrij zeldzaam zijn.

We hebben 1 vlinder gezien, en 1 rood vogeltje, verder was er weinig te fotograferen. De temperatuur werkte ook niet echt mee.

Morgen gaan we via Roswel (waar een collega al jaren over zeurt) naar Bernaililo. Vanaf daar gaan we een paar dagen samen met Conny een paar gebieden ontdekken.

Vandaag gereden: 248 mijl

maandag 2 juni

Gistermiddag lekker in het zwembad gezeten, kletsen met een stel Nederlanders die een wegbrengcamper hadden en van Chicago naar Denver moesten. Ook nog wat gekletst met mensen uit Florida die er stonden met een enorme camper (model stadsbus) met een net zo grote aanhanger met als inhoud een auto, een motor en een trike. We hebben even gegluurd, prachtige trike! Foto maken wilde helaas niet.
We waren heerlijk afgekoeld en hebben gegeten en nog een tijdje lekker in het donker gezeten. De sterren stonden er weer, alleen niet zoveel als voorgaande nachten.Lekker slapen, dachten we. Dat lukte tot een uur of half 4. Toen zat Albert opeens rechtop te schreeuwen dat het regende. Ik, slaapdronken, regen? Ja, regen! En toen zei hij er achteraan, dat kan helemaal niet want ik zie de sterren…..Ik snapte er niets van, voelde aan de tent…droog! Dus ik ging weer liggen en wilde verder slapen. Albert helemaal boos: het zijn de sprinklers. Ik dacht ja, prima, laat me maar slapen want ik voel nergens water. Albert dus wel, maar dat had ik niet door. Hij kruipt dus helemaal bloot de tent uit en ik dacht oh, dan moet ik ook maar opstaan, want er zal wel iets aan de hand zijn. Broek aan, shirt aan en eruit, zo met de voeten het water in. De sprinklerinstallatie op ons plekje was dus niet uitgezet. Maar ja, waar zit de knop? Gelukkig kwam toen de buurman, wakker geworden door ons tumult, eraan en hij vroeg hebben jullie licht? Mijn zonnezaklantaarn hadden we bij de Caverns in de zon laten liggen en die had net even wat teveel zon gehad (je kon er een eitje op bakken) dus die was net overleden. Maar er was nog een ander lampje en de man zette voor ons de schakelaar om, wenste ons succes en liep terug naar zijn tent. Zegt Albert: ik sta in mijn blote kont…geen idee of die man dat ook heeft gezien maar achteraf lig ik er nog om in een deuk!Vervolgens slaapzakken de tent uitgehaald…NAT, Albert zijn kussen: NAT, luchtbed: DRIJFNAT…alles over de palen gegooid en toen met een handdoek de tent in…er stonden gewoon plassen water in. Alles dus maar gedweild en eerst op een stoeltje gaan zitten.

Na een half uurtje was de tent wel weer droog, dus ik bedacht dat we best wel op een handdoek zouden kunnen gaan slapen, de kussen waren bijna droog. Dus de tent maar weer in en op een handdoekje slapen, dat is dus hard! Even later begon het wat te waaien en ik kreeg het koud. Dus toch maar weer de slaapzakken gepakt en zo zijn we de rest van de nacht doorgekomen.

Tegen 6 uur opgestaan, de boel ingepakt, afscheid genomen van onze lachende buren en op weg naar Roswel.

SONY DSC

Roswel: de mythe van de gelande aliens: ik verwachtte een luk dorpje gewijd aan de aliens. Niets van dat: gewoon een middelgrote stad met bijna geen verwijzing naar aliens. Af een toe een groen poppetje, maar meer ook niet. Gewoon teleurstellend.

De weg erheen was vreselijk saai, een uur rijden door een kaal en dor landschap. Zelfs een Boeing 747 zou hier zonder schade kunnen landen. De weg na Roswel was nog erger, anderhalf uur rijden met een snelheid van 70 mijl, niets te zien, praktisch recht. Slaapverwekkend.

Deze diashow vereist JavaScript.

Bij het eerste tankstation, 105 mijl na Roswel dus, zijn we gestopt voor een koffiepauze en om weer wakker te worden.

In de buurt van Albuquerque hebben we nog een stuk van de route 66 gedaan. Ook dit viel ons erg tegen. We verwachtten eigenlijk iets soortgelijks van wat je tussen Seligman en Kingman ziet, maar dit was gewoon een weg die naast de Interstate liep.

Op weg naar Bernaililo hebben we een stukje van de Turquoise Trail gereden en zijn via een bergpas naar de camping gereden. Mooie uitzichten en prachtige huizen in adobe stijl.

SONY DSC

 

Aangekomen op de camping, en gewacht op Conny, die na 3 kwartier ook aankwam. Eerst even bij gekletst en toen boodschappen gedaan.

We hebben voor het eerst de bbq gebruikt, hij voldoet prima!
Morgen naar Santa Fe via de Turquoise trail.

SONY DSC

Vandaag gereden: 250 mijl

dinsdag 3 juni

Het was gisteravond gezellig dus we lagen voor ons doen laat op bed. Conny werd vandaag 50 en ik had slingers meegenomen, maar helaas was ze vanochtend net iets eerder wakker dan ons.

Ik heb ze dus wel opgehangen aan de cabin en ze blijven de hele dag hangen!

Vandaag zijn we naar Santa Fe geweest. Weer de leuke weg door de bergen en dan vervolgens de Turquoise trail, die helemaal tot Santa Fe loopt.

Onderweg 1 leuk ouder dorpje (madrid) gezien, voor de rest waren het allemaal prachtige huizen in adobe stijl.

Santa Fe: In 1610 werd een Spaanse stad opgericht, nu bekend als Santa Fe, de hoofdstad van New Mexico. De originele naam is La Villa Real de la Santa Fe de San Francisco de Assisi. Het was bewoond door Indianen, Mexicanen en Spanjaarden, en kreeg hierdoor een rijk, gevarieerd en kleurrijk uiterlijk.

Deze diashow vereist JavaScript.

Aan het eind van de “Old Santa Fe Trail “ staat de Loretto Chapel. In deze Gotische kapel staat de Miraculous Staircase soms ook de St. Joseph’s Staircase genoemd. Deze trap maakt twee 360 graden bochten en heeft geen zichtbare ondersteuning en is gebouwd zonder lijm of spijkers.

Deze diashow vereist JavaScript.

Rond 1850 werd op deze plek een school opgericht door nonnen en in 1873 begon met met het bouwen van de Loretto Chapel.
Zoals de legende verteld werd de Loretto Chapel in 1878 afgebouwd, maar er was geen manier om het 6,5 meter hogere koor te bereiken. Er werden verschillende timmermannen gevraagd maar ze kwamen allemaal met een oplossing: een ladder. Dit omdat de kerk te klein was voor een trap.

Toen hebben de nonnen een gebed gericht aan St. Joseph, de beschermheilige van de kapel. Op de negende en laatste dag van het gebed kwam er een man de kapel binnen met een ezel en timmergerei. Hij zocht naar werk. Maanden later stond er een elegant draaiende trap en de man verdween zonder betaling of afscheid. Er werd gezocht naar de timmerman maar er is nooit een spoor van hem gevonden. Toen trok men de conclusie dat het St. Joseph zelf was geweest die was gekomen na het gebed van de nonnen.

De timmerman, wie het ook is geweest, heeft een prachtige constructie neergezet. Het ontwerp was vernieuwend voor die tijd en zelfs vandaag nog erg perplex.

De chapel was snel gevonden en de trap ziet er inderdaad erg mooi uit.

In Santa Fe hebben ze een trouwens echt centrum, heel bijzonder voor dit deel van de wereld. We hebben een rondje gelopen, er zijn hele leuke winkeltjes, met waarschijnlijk nog leukere prijzen. We hebben lekker op een terrasje gezeten en hebben wat gedronken.

Toen maar weer terug naar de camping en maar weer boodschappen gehaald voor vandaag. Achterin Conny’s auto was het net een drankenhandel en dat drinken we allemaal binnen een 2-3 dagen op.

SONY DSC

Morgen gaan we richting Bloomfield, onderweg gaan we de Ah-shi-sle-pah en de Valley of Dreams bekijken.

Vandaag gereden: 0 mijl (Conny heeft gereden)

@Jorrit: we hebben geen alienburger gehad, die vindt je daar ook niet, daarvoor moet je naar Rachel, Nevada.

woensdag 4 juni

Gisteravond hadden we nogal luidruchtige buren. Ook het taalgebruik was zwaar onder de maat. De man had eerst ruzie met zijn vrouw en ging toen via de telefoon verder met anderen. Iedereen schold hij uit en verbrak dan de verbinding. De onderhoudsman van de camping had hem ook al gevraagd om zijn taalgebruik wat in te dammen, maar dit ging niet lang goed.

Wij hebben prima geslapen, maar Conny dus niet, want die had aan die kant een raampje die open stond.

Vanochtend, bij het uitchecken, toch maar gemeld bij de onderhoudsman. Hij verontschuldigde zich een paar maal en zei dat hij de mensen direct van de camping zou verwijderen en ze ook niet meer welkom waren…..

Aan de rit dus maar. Doel: Ah-shi-sle-pah, een gebied waar wij al eerder waren geweest, maar Conny nog niet. Het was ook niet een straf om daar een 2e keer heen te gaan. De weg was snel gevonden, het bordje dat het laatste stuk verboden toegang was, hebben we maar even niet gezien en we parkeerden heel mooi aan de rand van het gebied. We hebben daar wat geoefend met onze GPS, want bij de Wave moeten we het alleen doen.

SONY DSC

Toen op naar de Valley of Dreams: een soortgelijk gebied met een soort van zandfiguren. We hadden de goede route in de GPS staan, alleen helaas was het laatste stuk weg veranderd in een zandbak, en de enige keus zou 2 kilometer lopen zijn tot aan dit gebied. Het was midden op de dag, de zon scheen volop dus deze gaat op de lijst voor een volgende reis!

Naar de camping dan maar. We hadden een cabin gereserveerd bij Desert Rose in Bloomfield. We komen binnen en ik zeg dat we gereserveerd hebben. Het meisje kijkt…geen reservering! Ze roept de baas erbij…Ook die verteld hetzelfde. Ik dus het mailtje uit de auto gehaald…..en toen werd het stil! Je zag de man denken van o jeee. Hij verteld dat ze geen cabin vrij hebben, en dat de vrouw die deze reservering heeft gedaan er niet meer werkt en dat hij toch even een oplossing moet bedenken. Eerst biedt hij aan dat we in een hotel gaan en dat hij dan 1 overnachting betaald. Na nog wat heen en weer gepraat komt hij erachter dat wij in ieder geval een tent hebben. Dus hij bedenkt dat hij zelf een tent en een luchtbed gaat halen en betalen en dat Conny daar dan in kan slapen. Ook krijgen we nog 10% korting op de staanplaats. Daar zijn we mee akkoord gegaan en in plaats van in een cabin slapen we nu in een tentenkamp. De tent van Conny is inderdaad ruim genoeg voor 1 persoon en wij gebruiken onze eigen tent gewoon.

Samen de tenten opgezet, en terwijl Albert de rest in orde maakt zijn Conny en ik naar de winkel geweest voor boodschappen. Onderweg heeft ze nog 2 caches opgepikt en we hebben op de terugweg pizza meegenomen. De volgende keer laten we ze bezorgen want nu heeft Albert de pizzabezorger niet gezien, een vrouw van zeker in de 70!

Morgen naar de King of Wings en misschien Bisti Badlands

Vandaag gereden: 200 mijl

donderdag 5 juni

We hebben heerlijk geslapen, het was zelfs een beetje koud!

Rustig ontbeten, vogeltjes gekeken en om half 10 waren we klaar voor de trip van vandaag: de King of Wings (afgekort KOW), dit is een enorme steenplaat die 3 meter vrij in de lucht hangt. Het is een echt kunststuk van de natuur. Er zijn geen gelijksoortige hoodoo’s bekend. De KOW is ontdekt door het duitse fotografenpaar Isabel en Steffen Synnatschke. De locatie is jarenlang geheim gehouden. Er was alleen bekend dat de KOW of in Bisti of in Ah Shi Sle Pah zou moeten liggen. Er werd door veel mensen naar gezocht, en sinds september vorig jaar is de locatie bekend gemaakt door een Duitser die zoekt op satellietbeelden. Hij zag de schaduw van de plaat en wist toen waar hij moest gaan zoeken. Na zijn bezoek heeft hij de locatie bekend gemaakt.

We hadden de track bij ons die Kalaman (van het AA-forum) gemaakt heeft in april, deze route is korter dan de route die reeds bekend was.

Het laatste stukje was wat lastig, Conny’s auto heeft niet echt high clearance (de onze trouwens ook niet). De onderkant is nu mooi schoongeborsteld door allerlei struikjes.

Parkeren deden we bij een waterbasin, en toen het veld in, onder prikkeldraad door, weer een stuk veld en toen kwamen half versteende bergen zand. Eerst moesten we zoeken naar de weg naar beneden, daar liep een wash. Eenmaal daar aangeland was het een stuk tussen de bergen door en toen kwamen we wat meer in open vlakte met hier en daar hoodoo’s. De GPS vertelde ons goed waar we heen moesten en opeens zagen we de KOW op een heuvel. Wat een prachtige hoodoo! Conny had nog gekeken of er caches lagen en toen bleek opeens dat er ook een cache lag en we hebben hem gevonden.

Deze diashow vereist JavaScript.

Albert heeft grof opgemeten hoeveel de steen los overhangt, dit moet toch zeker een meter of 3 zijn.

Overal stonden prachtige formaties en al genietend zijn we weer terug gelopen, richting de wash.

Deze diashow vereist JavaScript.

Eenmaal in de wash moesten we een stuk omlaag, gelukkig heeft Albert ons beide weer naar beneden geholpen, dit was een eng stukje om te doen. Onderweg kwamen we ook nog een ravennest tegen met waarschijnlijk een dood raafje erin. De poot van de moeder vonden we verderop samen met veel veren. Op de heenweg hadden we al coyote sporen gezien dus het verhaal hierachter laat zich raden.

Puffend zijn we de berg weer opgeklommen, en na een korte pauze met wat drinken en eten weer verder gelopen naar de auto. Ik schat dat heen en terug een kilometer of 5 is geweest zonder schaduwplekken. We hebben 3,5 liter water opgedronken.

Op de terugweg hebben we Bisti Badlands maar overgeslagen, de grootste hoodoo hadden we al gezien en we waren wat stijf van het lopen.

We hebben dus maar een lekker ijsje gehaald bij de DQ, die hadden we wel verdiend!

SONY DSC

Vanavond kookte de campingeigenaar, voor 6 dollar pp hadden we fajita’s met chicken en beef, en Albert zijn favorietje: broene boon’n. We hebben heerlijk gegeten!

SONY DSC

Morgen op naar Lake City

Vandaag gereden: 0 mijl (Conny heeft gereden, 150 mijl)

vrijdag 6 juni

Vandaag doet Albert he verslag:
Vanochtend tegen half 10 vertrokken naar het mooie Colorado. Onderweg nog de gevolgen van de brand van vorig jaar gezien, veel zwart geblakerde bergen.
Aangekomen in Lake City tegen half 4. De was gedaan terwijl Conny en Lyan caches hebben gezocht.
Met Faye en Conny uit eten geweest en nu net de auto leeg gemaakt zodat we morgen in 1 auto passen.Morgen de omgeving verkennen.Vandaag gereden 200 mijl

Deze diashow vereist JavaScript.

%d bloggers liken dit: