week 2 2018/1

Zondag 4 maart: Manchester-Cherokee

Na weer een prima nacht zaten we tegen 8 uur in de auto.  Pure rijtijd zonder pauzes was iets meer dan 4 uur, dus we konden onderweg wel een paar keer stoppen. Onderweg zagen we de bomen weer prachtig in bloei staan, de lente begint hier vroeg!

Ook hier weer watervallen langs de weg, ook hier is veel water gevallen.

En…zoals altijd en elke dag die we hier rijden ook hier de bekende borden….

Vervolgens wordt er dan helemaal niet gewerkt, want het is zondag.

En al rijdende zagen we opeens een wel hele mooie waterloop, de Goforth Creek. We waren er al voorbij maar Albert keerde heel netjes en zo kon ik nog wat foto’s schieten.

Deze diashow vereist JavaScript.

Nog weer een stukje verder reden we langs een Yard Sale, weer keren en even kijken. De dingen die we leuk vonden kunnen niet mee in de koffer dus maar weer verder…

Toen was het tijd voor een broodje, dus we stopten bij een mooie Rest Area. Daar kunnen wij echt nog wat van leren! Mooie, schone, gratis toiletten, informatieboekjes, picknicktafels en banken, het ziet er hier altijd prima uit. Ook vloog er nog een heel mooi rood vogeltje die niet op de foto wilde. Elke keer als ik dichterbij kwam, ging hij (of zij) achter de takjes zitten. Ook stond het verhaal van de Cherokee indianen beschreven op de infoborden…

Deze diashow vereist JavaScript.

Na het broodje maar weer verder, mooie omgeving hier.

Aangekomen op de KOA besloten we om toch nog even een waterval te gaan bekijken: de Mingo Falls, 36 meter hoog, geen lange wandeling maar wel inspannend omdat je een behoorlijke trap op moest voordat je de Falls vanaf een brug kan fotograferen. Helaas lag de bovenkant in de volle zon, maar aan de andere kant is deze waterval alleen maar mooi na veel regen, en dat hebben ze wel gehad hier!

Deze diashow vereist JavaScript.

Op de terugweg wilden we nog even hout halen dus maar weer richting Cherokee. Onderweg werden we getrakteerd op een grote groep  Elk. De Ranger was ze al aan het wegjagen dus de hele groep is me niet gelukt.

Deze diashow vereist JavaScript.

En toen was de dag weer om, nog even bij het kampvuur gezeten en toen lekker naar binnen. Het wordt koud hier vannacht, zo rond het vriespunt, maar wij liggen lekker warm!

 Maandag 5 maart: Cherokee

Gisteravond wilde ik even wat water pakken uit de kraan naast de cabin, ik draai de kraan open, pak water, doe hem weer dicht en jawel…..lekke koppeling. Voordat het een zwembad werd toch maar even gewaarschuwd. Het is nu tijdelijk gerepareerd en ik gebruik maar even een andere kraan. Tja nummer 13, wat wil je dan ook?

Vanochtend zijn we wat langer blijven liggen en hebben we het rustig aan gedaan, het is tenslotte vakantie. Tegen een uur of 10 vertrokken we richting het Great Smoky Mountains National Park, een onderdeel van de 2.700 km lange bergketen Appalachian Mountains. Dat is een 900 miljoen jaar oude bergketen.

300 miljoen jaar geleden is dit gebied  “gelift” door de botsing van Afrika en Noord-Amerika, de bergen waren in die tijd waarschijnlijk 6 km hoog. Door langdurige erosie is  de hoogte behoorlijk minder geworden, er zijn nu nog 16 pieken die hoger zijn dan 1800 meter.

Het park bestaat uit veel berg- en heuvelruggen met diepe valleien. De oorspronkelijke bewoners , de Cherokee Indianen, noemden dit gebied Shaconage, de plaats van de blauwe rook . Deze nevelige waas wordt veroorzaakt door de waterdamp die wordt afgescheiden door de dichte bossen in de bergen en valleien.

Deze diashow vereist JavaScript.

In de zomermaanden moet je in een file door het park rijden, dat was nu wel minder. Wij vonden het nog steeds aan de drukke kant.

Onderweg zagen we watervallen, sommigen bevroren, wat best wel een mooi gezicht is…

Deze diashow vereist JavaScript.

Bij het visitorcentrum was een dorpje nagemaakt hoe de eerste blanken woonden. Jammer dat er geen woord besteed werd aan de Cherokee, die allemaal gedeporteerd zijn…..

Het hoogste punt bezoeken zat er niet in, de weg was nog gesloten, net als wat andere wegen. Dit omdat ze nog niet begaanbaar zijn of omdat er schade is door de storm van een paar weken geleden.

We hadden het eigenlijk snel gezien, geen enkel stukje wild tegen gekomen. Het uitzicht was leuk, maar niet spectaculair. Wel zagen we waarom het park deze naam had, maar dat was het dan ook!

Via Gatlinburg reden we het park weer uit en we hebben gewoon een rondje om het park heen gereden om terug te komen op de KOA.  Op zich geen straf, de omgeving is absoluut mooi!Onderweg bezochten we nog de Soco Falls, 2 watervallen die samen komen. Veel water dus mooie waterval. Alleen om onderaan te komen moet je een heel steil padje af, niet voor mij weggelegd. Bovendien stonden er daar wat tieners te genieten van een enorme joint, ze keken al heel schurftig naar boven wat wij gingen doen. We hebben we dus maar lekker met rust gelaten.

Deze diashow vereist JavaScript.

Het dorpje Cherokee is een tourist trap, dus dat hebben we links laten liggen, je wordt er doodgegooid met echte  indianen spullen, made in China. Wel een indiaantje op de foto gezet.

Helaas waren de Elk er vandaag niet, we hebben er onderweg nog wel een paar gezien.

Toen we terugreden viel ons op dat de Cherokee ook een eigen alfabet hebben, alles wordt dus ondertiteld hier.

En toen weer terug naar de heerlijk rustige KOA. Het enige wat je hoort is het water in de rivier.

Dinsdag 6 maart: Cherokee-Forsyth

Aangezien het ’s avonds best wel afkoelde, hebben we 2 dagen binnen gegeten, daarna weer snel naar buiten om gezellig bij een haardvuur te zitten!

Onze 2e stille nacht zat er weer op dus vandaag weer aan de rit. Vannacht regende het al, en het is niet meer gestopt. We reden gewoon in de wolken…..En onderweg hadden we af en toe praktisch geen zicht meer, dus het was niet echt een pretje om te rijden.

Deze diashow vereist JavaScript.

Het geplande bezoekje aan Tallulah State Park is over gegaan, het regende gewoon te hard. En om je dan voor een paar watervallen nat te laten regenen? Nee dus!

Onderweg zagen we nog wel hele mooie huizen. Zo wie zo zitten we in een gebied waar de huizen erg mooi zijn. Bijna iedereen heeft een front-porch.

Deze diashow vereist JavaScript.

Ook werd er aan Albert nog gevraagd of hij een police officer was. Hij heeft vandaag een t-shirt aan die ik een paar jaar geleden in New York kocht. Toen ik daar met Conny was mochten we absoluut geen t-shirt meenemen met iets van New York erop, dus het werd deze.

Aangekomen op de KOA werden we verwelkomd met net gebakken chocolate chip cookies, heerlijk!!!

Verder hebben we nog in de omgeving rondgereden, we wilden een plantage bezoeken, maar soms werkt alles tegen en deze was dus dicht.

Ook de cherry blossems, die nu zouden bloeien, zijn er afgeslagen door de regen van de afgelopen dagen.

Op de camping stond nog wel een boom in bloei die we niet kennen.

Als je net op je balkonnetje gaat zitten dan zie je niet veel bijzonders, bij iets langer zitten vallen je meer dingen op. Zo zwemmen hier Muscovy Ducks in de vijver, deze heb ik nog nooit eerder gezien.

Omdat we het weer niet vertrouwden hebben we lekker pizza besteld, die werd netjes afgeleverd bij ons huisje.

Woensdag 7 maart: Forsyth-Pensacola

We hadden vandaag een “lange”reisdag voor de boeg, dus we zaten om half 8 in de auto. De afstand was (maar) 320 mijl, maar het grootste deel ging via twee-baans binnenwegen, alleen de laatste 90 mijl was Interstate. De geschatte pure rijtijd was iets meer dan 6 uur.

Om toch nog iets te zien hebben we een stop gemaakt bij het Providence Canyon State Park, ook wel      “Georgia’s Little Grand Canyon” genoemd.  Het park bestaat uit diverse kloven, met daarlangs kleurrijke wanden van zand, leem en klei. De kloven zijn ontstaan als gevolg van erosie.  Dat die eroderende krachten grip hebben gekregen op de aardlagen is overigens niet op natuurlijke wijze gebeurd  maar omdat de kolonisten die hier in de 19e eeuw woonden op  een verkeerde manier met de grond zijn omgegaan. Het belangrijkste deel van het park bestaat uit twee kloven, die elk weer diverse zijkloven hebben. In totaal zijn er negen zijkloven,. Je kan afdalen naar de bodem, maar we hebben in verband met de tijd alleen van bovenaf gekeken.   Op zich een hele leuke stop!

Deze diashow vereist JavaScript.

Verder was het in de auto zitten, bakje koffie hier, broodje daar….

Hoe verder we naar het Zuiden reden, hoe groener het werd. Weinig foto’s gemaakt onderweg. Veel bomen zitten al vol met bloesem

Deze diashow vereist JavaScript.

Maar…. omdat er mensen zijn die liever foto’s kijken hierbij nog een paar vogeltjes die ik vandaag heb gezien.

Deze diashow vereist JavaScript.

En als klap op de vuurpijl dit lief beestje, ik was op een stoel gaan zitten en toen ik opstond sprong hij opeens ook weg. Hij kijkt niet zo blij, maar dat zou ik ook niet doen als ze op me gingen zitten.

We zitten nu aan de kust, vlak naast Pensacola, Florida. Een KOA aan de Perdido Bay in een cabin met zicht op de baai.

Deze diashow vereist JavaScript.

Donderdag 8 maart: Pensacola

Albert was er erg vroeg uit en zag de zon opkomen…

Ons uitstapje vandaag lag op een uurtje rijden vanaf de KOA, onderweg zagen we onze eerste Bald Eagle van deze vakantie.

USS Alabama Battleship: Vanaf haar geboorte op 1 februari 1940, toen de kiel werd bevestigd op de Norfolk Navy Yard in Portsmouth Virginia had slagschip USS Alabama (BB-60) een opmerkelijke carrière. Ze begon haar WW II avonturen in de Noord Atlantische oceaan in 1943 en ging in hetzelfde jaar nog naar de Stiile Zuidzee. Ze belandde uiteindelijk in Mobile, Alabama als museum.

Op het 45000 ton wegende schip werkte een crew van 2,500 mensen.  Ze verdiende 9 battle stars, een onderscheiding die werd toegekend aan US Marine schepen voor hun deelname aan gevechten.

Tot eind 1943 was het schip toegevoegd aan de Britse Home Fleet. Het hielp de Britten bij gezamenlijke acties, onder andere bij de beveiliging van het eiland Spitsbergen en was daarna onderdeel van een operatie om het Duitse slagschip Tirpitz uit haar Noorse schuilplaats te lokken. Na 1943 werd de Alabama ingezet bij diverse operaties om door Japan bezette gebieden in de Stille Zuidzee te bevrijden, en bij het escorteren van Amerikaanse vliegdekschepen.

In 1992 werd het schip gebruikt voor de speelfilm Under Siege. Ook al werd wat filmmateriaal gebruikt van het slagschip Missouri; vrijwel alle actie werd gefilmd aan boord van de Alabama.

Deze diashow vereist JavaScript.

Ook kwamen we nog een mooie steen tegen met de Eed.

Verder lag hier ook de USS DRUM, (SS-228) is een  Gato klasse onderzeeër van de  United States Navy, het eerste schip die naar de Drum werd genoemd, een baarsachtige vis die een “drumming” geluid maakt.

De Drum werd te water gelaten op 11 September 1940 op de  Portsmouth Naval Shipyard, Kittery, Maine. Ze werd gedoopt op 12 Mei 1941 en in gebruik genomen op 1 november 1941 met als kapitein Robert H. Rice.

De Drum was de  12e van de Gato klasse maar de eerste die afgebouwd werd en de eerste in meedeed in de 2e wereldoorlog. Ze is de oudste in haar klasse die nog bestaat.

De Drum kwam aan in Pearl Harbor vanaf de Oostkust op 1 April 1942, ze vertrok weer op 14 april voor haar eerste oorlogstocht. Ze maakte verschillende tochten waarin ze van alles deed zinken.

De Drum verdiende 12 battle stars, ze liet 15 schepen zinken.

De drum is in 1969 gedoneerd aan dezelfde organisatie als die van de USS Alabama en is nu een museum.

Ze was afgemeerd in het water achter de Alabama maar werd hevig beschadigd door de storm Georges in 1998. Daarom ligt ze nu op land. Toen kwam de storm Katrina in 2005 waarin beide schepen weer beschadigd warden. Beide schepen zijn weer opgeknapt en sinds begin 2006 weer te bezoeken.

Deze diashow vereist JavaScript.

Er was ook nog een hal met vliegtuigen, maar we hebben al zoveel vliegtuigen gezien dat deze niet meer echt interessant waren, bovendien verkeerden ze in een niet geweldige staat!

Het blijft leuk om eens op zo’n schip rond te lopen en te zien hoe men daar op leeft. Vooral de onderzeeër was erg krap, ik zou niet graag op zo’n ding werken…

Ook zagen we nog een Monument voor de Korean War, ook de Nederlandse vlag wappert daar (rechtsachter).

Nog net iets indrukwekkender was een ander monument, die voor de War Dogs….

Deze diashow vereist JavaScript.

Na dit bezoek zijn we nog wat rondgereden en toen maar weer terug naar de KOA.

vrijdag 9 maart: Pensacola-Arnaudville

Vannacht had ik wat moeite met slapen, bijna elk uur wakker. Om half 6 was ik wel klaar met slapen, dus naar buiten om het daglicht te zien komen. In het water stond een reiger, en het water was helemaal stil…en dan krijg je een mooie spiegeling.

Toen de zon op was kwam Albert ook uit bed. Ontbijten en aan de rit maar weer want aan het eind van de rit wachtte ons iets moois!

Onderweg zagen we dit nog, ik kan me toch echt niets voorstellen bij een Shrimp Outlet, zijn ze dan groen? of zit er haar op?

Na een flinke rit van iets meer dan 300 mijl bereikten we de plek van bestemming.

Hier wachtte Mark ons op voor een persoonlijke Deep Swamp Tour. Hij heeft sinds kort een nieuwe route die je alleen kan doen als er veel water is, en laat dat nou net het geval zijn…

Deze diashow vereist JavaScript.

Het werd een bijzondere tour omdat er een uil op Mark zijn geroep af kwam. Hij liet ons vrij dicht bij komen en hield ons goed in de gaten. Toen we te dicht bij kwamen vertrok hij (of zij).

Deze diashow vereist JavaScript.

Ook vaarden we langs een paar House boats, eigendom van een paar mensen die hier jagen. Wat erg grappig was was dat ze wel primitief op zo’n bootje leven, maar niet zonder TV kunnen, zoals we zagen aan de sateliet schotel in de boom.

Deze diashow vereist JavaScript.

Op de terugweg kwamen we langs een nest van een visarend (osprey), ze zat waarschijnlijk te broeden, dus we zijn maar niet dichterbij gegaan om aanvallen te voorkomen.

Deze diashow vereist JavaScript.

Na 2 uurtjes waren we weer terug bij het vertrekpunt, we hebben genoten, wat een mooi gebied!

Slapen doen we vanavond in de B&B van dezelfde Mark en zijn vrouw Peggy. We werden zeer vriendelijk ontvangen en de Cajun Cabin ziet er prachtig uit, dat wordt vast een goed nachtje!

Deze diashow vereist JavaScript.

Zaterdag 10 maart: Arnaudville-New Orleans

Zoals al wel verwacht hadden we een prima nacht, we hebben lekker buiten gezeten met koffie en een broodje en namen tegen een uur of 9 afscheid van Peggy en Mark. Een adres om te onthouden!

Gisteren zagen we al dat dit kleine stadje 2 katholieke kerken heeft, vlak naast elkaar. We kregen uitleg: heel lang geleden (nu absoluut niet meer) was er dus een kerk voor de blanken en een kerk voor de zwarten.

Onderweg was ons ook opgevallen dat hier werkelijk prachtige huizen staan. De meeste bewoners zijn nog rijk van vroeger, hun voorouders hadden suikerplantages.

Deze diashow vereist JavaScript.

Ons eerste doel was Lake Martin, een meer met moeras eromheen. Aan de kant waar je niet kon komen zagen we allemaal grote zilverreigers in de bomen op hun nesten zitten.

We maakten nog een wandeling in de omgeving, maar verder weinig wild.

Tijdens het rijden viel ons op dat er hele velden onder water stonden. Aangezien het hier niet vriest is het dus niet voor een ijsbaan. Even later waren we erachter: hier worden rivierkreeften gekweekt. Ze zijn er hier dol op!

De volgende stop was Avery Island, de plek waar de volledige Tobasco productie plaatsvindt.

Volgens de traditie worden de rode pepers met de hand geplukt.

Om zeker te zijn van de rijpheid gebruiken de plukkers een rode stok. De Pepers die de kleur van de stok hebben worden geplukt en dezelfde dag nog vermalen en in witte eiken vaten gedaan samen met zout. De vaten zijn trouwens afkomstig van Jack Daniels, die zijn daar eenmalig gebruikt voor het maken van Whiskey. Voordat de vaten gebruikt worden komen er eerst nieuwe roestvrije stalen ringen om en wordt de binnenkant schoongemaakt.

Het pepermengsel blijft tot ongeveer 3 jaar rijpen in de vaten, dan worden de velletjes en zaden eruit gezeefd. Hier zie je de opslag van de gevulde vaten. Op elk vat staat van welke batch het is en wanneer het geproduceerd is. Het rook er trouwens vies!

Vervolgens wordt het gemengd met azijn en blijft het nog een maand in andere eikenhouten vaten. Dit proces zagen we vanachter een raam, maar er zat een knop waar je op kon drukken en dan kwam er een beetje geur vrij…..lekker sterk spul!

Hierna is de Tobasco klaar en wordt gebotteld. Vandaag is het zaterdag dus helaas geen productie.

Het meeste zout wat gebruikt wordt komt trouwens ook van Avery Island, daar is een van de grootste zoutmijnen van de USA.

Nadat we de winkel hadden bezocht voor een souvenirtje gingen we op weg naar de Jungle Garden, die ook hier is.

Een prachtig aangelegd park, veel bloemen die al bloeien of zelfs al uitgebloeid waren. Kans op Alligators en slangen. En ook hier weer broedende White Egrets en hier en daar een schildpad. Ik laat de beelden voor zich spreken…

Deze diashow vereist JavaScript.

En verder maar weer, we kwamen steeds dichter bij ons eindpunt. We hebben nog 1 kleine omweg gedaan, die via de Plantations Alley. Al rijdend is het moeilijk om foto’s te maken, deze lukte aardig.

Ook hier trouwens weer prachtige huizen, afgewisseld met armoedige huizen. De tegenstellingen zijn hier heel erg groot!

Deze diashow vereist JavaScript.

Op dit veld staat suikerriet, een van de gewassen waar sommige mensen heel rijk van zijn geworden.

En toen was het rondje af! Na 2800 mijl waren we weer terug op de zelfde plek waar we gestart zijn. Onze kampeerspullen hadden we al weg gegeven, maar nu moest de rest uit de auto en terug in de tassen. Gelukkig had het hotel een leuk karretje waarmee we alles in 1x konden meenemen.

We zijn eerst maar uit eten gegaan, we waren nog niet bij de Denny’s geweest, dus dat is dan nu ook afgehandeld.

Inmiddels zit ook alles in de tassen en het ziet er naar uit dat alles past en dat we binnen het gewicht blijven. Er kan alleen niets meer bij!

Zondag 11 maart: New Orleans

Onze laatste dag en dus New Orleans bekijken! Ik wilde heel graag naar een Cemetary (begraafplaats). In New Orleans begraven ze bovengronds.

Helaas kan je hier niet zo maar een begraafplaats oplopen.  Het Bisdom heeft besloten dat dit alleen nog maar mag met een gids, dit omdat er in het verleden erg veel graven zijn beschadigd. Ik had een tour willen boeken, maar dat lukte niet omdat we erg slecht internet hadden. We hadden dus besloten dat we zouden zien of het ging lukken…

We waren niet al te vroeg wakker, dat komt mede doordat vannacht de zomertijd is ingegaan dus we liepen gelijk al een uur achter.

We parkeerden in de buurt van het Welcome Center, en we zagen dat we heel dicht bij de St. Louis Cemetary No 1 waren. In het Welcome Center kon je tours boeken, wat een geluk! Na wat kletsen kreeg ik ook nog 5 dollar pp van de prijs af en in een mooie kleine groep van 8 gingen we met gids Paddy het oudste kerkhof van New Orleans  op. Het kerkhof opende in 1789.

Paddy, de gids was een geweldige vertelster. De muren die er om heen staan zijn niet om de geesten binnen te houden maar om de ziektes waaraan mensen waren overleden binnen te houden. De muren waren ooit 14 feet hoog (4.20 m), en werden gebouwd op balen katoen om verzakking tegen te gaan. Of het nou aan de bouwers ligt of aan het katoen weet men niet (de bouwers zijn al heel lang dood en kunnen niet beschuldigd worden), maar de muren zijn heel erg verzakt, je kan er nu bijna overheen kijken!

De manier waarop men begraaft is best bijzonder. In het graf zit een soort stellage. Als er iemand overlijdt dan wordt hij op een van de lagen geplaatst. Omdat het erg heet en vochtig is in New Orleans, werkt de graftombe als een soort crematorium. Na ongeveer 6 maanden is er bijna niets meer over. Het volgende lichaam gaat op een andere laag. Als alle lagen gebruikt zijn dan hebben ze een stok met een schuif eraan en daarmee schuiven ze alle overblijfselen naar achteren. De overblijfselen vallen dan naar beneden in een soort gat en er is weer ruimte voor de volgende familieleden! Zo passen er dus tientallen, zo niet honderden lichamen in hetzelfde graf.

Wat wel een beetje tricky is, is de regel dat een graf pas na 1 jaar en 1 dag mag worden opengemaakt voor het volgende lichaam. Ook dit is bedacht om de verspreiding van ziekten tegen te gaan. Mocht er iemand eerder dan deze 1 jaar en 1 dag overlijden dan komt diegene in een “leen”graf in de zijmuur, en wordt later verplaatst.

Helaas is alles best wel verzakt dus sommige lichamen zijn nu onbereikbaar.

We waren vroeg dus het was nog niet erg druk, over een paar uur kon je hier op de koppen lopen, vertelde Paddy.

We liepen al vrij snel naar een heel bekend graf, die van Marie Laveau. Hoewel de meeste kleurlingen toentertijd in Amerika als slaaf werden behandeld, zou Laveau geboren zijn als vrij persoon. Ze ging aan de slag als kapster en had verscheidene rijke, blanke families onder haar klanten. Tegelijk verdiepte ze zich samen met één van haar dochters in voodoorituelen die sterk gebaseerd waren op het rooms-katholieke geloof, wat haar al snel de bijnaam van Voodoo Queen opleverde. Vandaag de dag geloven veel onderzoekers dat Laveau haar credibiliteit wist te versterken dankzij haar kapsalon, waar ze voortdurend tal van vertelsels over de buurtbewoners opving.

Ze overleed in 1881, haar graf wordt nog steeds bezocht door mensen die hopen dat ze hun wensen laat uitkomen.  Onze gids legde nog uit dat Voodoo in beginsel niet is bedoeld om mensen kwaad te doen, Marie wilde ook alleen maar goede dingen doen.

Ergens aan de buitenring stond ook een bijzonder graf, wie er inligt wist de gids niet uit haar hoofd, maar het verhaal dat ze vertelde is wel grappig: omdat het bij het graf van Marie Laveau altijd erg druk is waren er een paar slimme gidsen die bezoekers vertelden dat dit het graf van Marie was. Als je er 3 kruisjes opzet en je draait je 3 x om, dan wordt je wens vervuld. Nou, dit graf zit dus onder de kruisjes….

Het volgende graf met een verhaal is een graf die nog niet in gebruik is, dit is het aanstaande graf van Nicolas Gage. Toen hij 50 werd besloot hij dat hij hier begraven wilde worden. De graven eromheen heeft hij laten restaureren, de gids zei: vast omdat hij in een goede buurt wil liggen…  Heel bijzonder is de lippenstift kusjes die mensen erop geven. Elke dag wordt het graf schoongemaakt, toen wij er waren was het kerkhof nog maar 1,5 uur open en er stonden alweer verschillende kusjes op.

De volgende stop was een enorme tombe, voor mensen die niet zoveel geld hadden om zelf een graf te kopen. Een soort massagraf dus. Er liggen hier al zeker 2400 mensen, toch handig dat je ze weg kan schuiven om plaats te maken voor de volgende.

Helaas zijn de beelden zwaar beschadigd (door een filmploeg die hier clandestien gefilmd heeft).

Verder was dit dus een katholieke begraafplaats, de plek voor de andere geloven was helemaal achteraan. ooit was het vol, maar veel van de overblijfselen zijn verplaatst naar andere begraafplaatsen.

We leerden ook dat een hekje om een graf heen geen betekenis heeft, gewoon dat de familie wat meer geld had en er een hekje omheen zette.

Nog wat sfeerimpressies:

Deze diashow vereist JavaScript.

Na een uur was de tour afgelopen. We hebben genoten van alle verhalen en de uitleg, het was echt interessant! Ik ben blij dat het gelukt is om dit te doen. We werden nog gewaarschuwd om geen andere (gratis) begraafplaatsen te bezoeken, de kans op overvallen is erg groot, je kan je erg gemakkelijk verstoppen achter een graf en de kans op een overval is erg groot!

En toen was het tijd voor het French Quarter. We liepen richting de French Market en jawel: regen, heel veel regen en dikke druppen.

We hebben hier en daar staan schuilen, maar het ging gewoon niet over. Koffiedrinken was ook geen optie, er stonden rijen te wachten voor de koffie barretjes…

Wachten onder de overkappingen was ook niet echt een pretje. Er lopen bedelaars en zakkenrollers en die doen dus echt hun pogingen, ik vond het niet echt fijn, de sfeer was ook niet echt leuk.

We hebben toen de regen minder werd de French Market bekeken, en nog een kerstornamentje gescoord.

Deze diashow vereist JavaScript.

En toen maar weer terug naar de auto, dit was echt geen doen! We hebben een stukje door Bourbonstreet gelopen en nog wat balkonnetjes gekeken.

Deze diashow vereist JavaScript.

We hadden inmiddels wel honger gekregen dus we zijn lekker gaan eten in de Olive Garden, ook daar een lange wachtrij, maar het was het waard! We hebben werkelijk heerlijk gegeten.

Toen de auto afgetankt en terug naar het hotel.

Ook hebben we inmiddels ingecheckt voor de vluchten morgen, we vertrekken om 14.00 naar Houston en stappen daar over op het vliegtuig naar Amsterdam. We landen dan dinsdag tegen een uur of 8.

Maandag 12 maart: New Orleans-Amsterdam

We vlogen pas om 14.05 van New Orleans naar Houston,  rustig ontbeten, nog even TV gekeken en tegen 11 uur uitgecheckt. De terugbreng locatie was dichtbij dus auto ingeleverd en naar het vliegveld geslenterd. Inchecken hadden we gisteravond al gedaan,  we leverden de koffers in en liepen naar de Gate. We hadden TSA-pre, dus de laptop mocht gewoon in de koffer blijven en de schoenen hoefden ook niet uit, jippie….Het toestel vertrok op tijd en het was een rustige vlucht met mooi uitzicht op het moerassige gebied onder ons.

Op Houston konden we met een treintje van de C naar de E pier, geen controle’s meer. Er was een beetje tijd over dus het laatste wat we hebben genuttigd was geheel volgens de traditie een kop Starbucks koffie met een plak Lemon Loaf, die we netjes gedeeld hebben.

We hadden toch maar ge-upgraded naar Economy plus en hoopten op een vrije derde stoel, maar helaas zat het vliegtuig echt helemaal vol en kwam er in de laatste 10 minuten nog iemand tussen ons in zitten. Ik zit toch liever gewoon naast Albert en we hebben even een stoelendans gedaan waardoor ik dan toch in het midden zat. Misschien toch een foute keuze want ik heb de hele reis praktisch niet geslapen en heb nu behoorlijk last van een loopneus, zere ogen en mijn maag is wat in de war.

Om 08.35 stonden we weer aan de grond, eigenlijk was het een prima vlucht, weinig turbulentie. Ook de bagage kwam vrij vlot en de vd Valk bus stond ook al te wachten, normaal staan we zeker wel een half uur te wachten op die bus. Tegen 12 uur waren we thuis, waar Sil al heel lief op ons zat te wachten. De poezen waren toch ook wel heel blij om ons weer te zien.

We kijken terug op een geslaagde vakantie, de Deep South is echt leuk om een keer te doen. Wel wonen er erg veel mensen, de stilte die we kennen uit het Westen heb je er (bijna) niet, ook misten we de vergezichten.

Iedereen bedankt voor de leuke reacties.

4 gedachten over “week 2 2018/1”

  1. Welcome home, ook hier regent het, maar voelt anders aan dan in de usa, genoten van jullie verslag, alida en jan

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

%d bloggers liken dit: