week 1 2018/1

Zondag 25 februari: Amsterdam-New Orleans

Zoals altijd sliepen we in het vd Valk hotel, in een mooie IAm-kamer. De dag begon wel wat vroeg…om 05.30 zaten we al aan het zeer uitgebreide ontbijt en om 06.40 zaten we in de shuttlebus die ons netjes op het vliegveld afleverde.

Inchecken was thuis niet gelukt, dus moest het hier. Helaas dacht de machine daar anders over en ook hier kon Albert niet inchecken. Dan maar op naar de balie en daar ging het wel. Ik dacht even van er zal toch niets met de Esta zijn???? Maar we mochten mee, dus via de winkeltjes en rookruimtes naar de gate, helemaal achteraan op de D pier.

We vertrokken bijna op tijd, gelukkig zat er niemand tussen ons in dus we hadden 3 stoelen, wat de reis net even wat prettiger maakt. De vlucht zelf was behoorlijk “bumpy” en helaas was het ook heel erg bewolkt. Er was totaal niets te zien van de wereld onder ons. Vaak duurt deze vlucht geen  11 uur, maar deze keer wel, dat gaf ons maar 1,5 uur om bij het andere vliegtuig te komen. Houston staat niet bekend als reiziger vriendelijk, we hebben hier al genoeg beleefd dus het is nooit onze eerste keuze om via hier de USA  binnen te komen maar Chicago en New York zijn ivm slecht weer in deze tijd ook geen optie dus het moest maar.

Er stond natuurlijk weer een enorme rij voor Immigrations, we dachten dat we wel via de apparaten konden want het is niet de eerste keer op deze Esta maar iedereen moest via de apparaten. En natuurlijk kreeg Albert een kruis wat betekende dat hij in de volgende rij mocht aansluiten. Je mag geen foto’s maken daar maar het stond er goed vol.  We zijn het land binnengelaten door een zeer norse douanier die helemaal niets zei, maar oke, we waren binnen! Toen de koffers halen en door de Costums en dan nog van pier E naar pier C lopen, weer een beste wandeling. Aangekomen op pier C moesten we weer door de controle, we hadden wel TSA Pre maar ook daar stond weer een beste rij en nu begon de tijd te lopen.  Tegen de tijd dat we er door waren was het boarden ook al begonnen dus met de nodige snelheid richting de pier en gelukkig konden we zo doorlopen. Helaas geen tijd om nog een broodje te kopen maar gelukkig was dit maar 1 uur vliegen. Ook deze vlucht was wat bumpy en ook hier was het zwaar bewolkt, dus weinig gezien van de omgeving, alleen tijdens de landing zagen we dat het wel erg veel water is hier. De i-10 staat volledig op palen, mooi gezicht!

New Orleans is niet zo groot, dus lopend naar Hertz, waar al een mooie witte Nissan Pathfinder op ons stond te wachten. Naar het Best Western Airport hotel was het ook maar een klein stukje rijden. We hebben onszelf getrakteerd op een lekker footlong broodje van de Subway en zijn vrij snel in slaap gevallen. De echte reis kan beginnen……

Maandag 26 februari: New Orleans-Natchez

We vielen als een blok in slaap, zelfs de afscheidsceremonie van de Olympische Spelen kon ons niet wakker houden….

En dan komt het….wakker om 03.00 uur. Nee, gewoon de oogjes weer dicht doen…wakker om 04.00….even naar de wc en weer op bed. Toen kwam er een trein langs en die hoor je zeker want bij elke overgang moeten ze 3 keer op de toeter drukken. De een doet het wat rustiger als de ander. Maar helaas voor ons was deze machinist wel enthousiast. Toch nog maar even weer de ogen dicht… Om kwart voor 5 waren we wel klaar met slapen, dus maar opgestaan. Kopje koffie gezet en gewacht tot 06.30, dan begon het ontbijt. Echt Amerikaans maar niks mis mee, scambled eggs, toast en een zelfgebakken wafel en wij konden er tegenaan.

Eerst naar de Walmart voor wat spulletjes om te kamperen. Een paar dollars armer verlieten we de winkel weer met alles wat we nodig hadden. Altijd handig als je een boodschappenbriefje hebt!

Toen zouden we beginnen aan de route. Nog maar net onderweg zei ik tegen Albert: wat zit die auto hoog in de toeren. Hij zegt nee hoor, kijk maar….maar veel lawaai maakte hij wel. We reden nog even door maar dit was niet echt normaal. Dus draaien was het plan. De eerste mogelijkheid om te draaien was een half uurtje later, we reden dus terug naar Hertz en legden ons mankement voor. Geen probleem, we kregen gewoon een andere auto mee . We verplaatsen ons nu in een iets kleinere auto een KIA Sorento, nog steeds groot genoeg voor 2 personen.

Helaas heeft deze geen Sirius radio maar we zitten wel steeds in gebieden met ontvangst dus ik ga voor DJ spelen en wissel de kanalen.

En toen weer op pad…Het eerste stuk is best mooi, de snelweg staat hier op palen want hij loopt door een moeras gebied.

Ik wist dat we langs de Plantation Alley kwamen dus daar hebben we een stuk van gereden. Best grappig: zodra je de Mississippi oversteekt is het meer een soort bouwland en daar staan dus de Plantage huizen. Oak Alley Plantation moest erg mooi zijn en eigenlijk wilde ik alleen maar even wat foto’s maken maar het draaide erop uit dat we de plantage echt opgegaan zijn want je mocht en kon nergens stoppen.

Oak Alley Plantation, gebouwd in de jaren 30 van de 19e eeuw in opdracht van Jacques T. Roman. Tijdens de Burgeroorlog werden veel plantages verwoest maar deze is blijven staan. Hij dankt zijn naam aan de 240 meter lange oprijlaan met aan beide kanten 14 enorme 300 jarige eiken. De oorspronkelijke naam was Bon Sejour Plantation.

Deze diashow vereist JavaScript.

The Big House zijn we niet ingegaan, de meubels lijken niet op de originele die er ooit stonden. Wel bekeken we de slavenhuizen. Op een gemiddelde plantage werkten 110 slaven.

Na dit bezoek staken we weer de Mississippi over via een hoge brug en reden naar Baton Rouge.

Deze diashow vereist JavaScript.

Om niet in tijdnood te komen reden we gewoon door verder richting Natchez. Vlak voor Natchez staat Mammy’s Cupboard, een wegrestaurant gebouwd in 1939. Een verhaal is dat Mammy ontworpen is als blanke dame, maar later zwart werd gemaakt omdat dat beter paste in die tijd. Door de jaren heen is ze bij elke verfbeurt weer een beetje blanker geworden. In 1979 was ze bijna met de grond gelijk gemaakt maar ze werd gered en is tot op de dag van vandaag een wegrestaurant. Helaas voor ons gesloten op maandag!

Aangekomen in Natchez zijn we een stukje door Historic Natchez gereden, het is een van de oudste nederzettingen langs de Mississippi. Het werd ooit gesticht door Franse kolonisten en was later de hoofdstad van de staat Mississippi. Halverwege de 19e eeuw werd de stad de plaats waar rijke handelaren in katoen en suikerriet en planters zich vestigden in townhouses, weg van de gevaren van de frequente overstromingen op de plantages. Voor de Burgeroorlog woonden hier net zoveel miljonairs als in New York.

We reden langs de Dunleith Plantation, die ik nog heel snel op de foto kreeg. Verder erg veel mooie antebellum huizen.

Deze diashow vereist JavaScript.

 

Toen was het eten halen en op naar Natchez State Park waar we een cabin hadden geboekt.

Met een prachtig uitzicht over het meer sloten we de dag in stijl af: Albert verzorgde het vlees en ik maakte dit verhaaltje.

Deze diashow vereist JavaScript.

 

Dinsdag 27 februari: Natchez-Clarksdale

Na een goede nacht in de wel heel grote cabin (2 slaapkamers en een complete keuken) stonden we op tegen half 6, we zagen en hoorden de omgeving ontwaken. In alle rust gingen we ontbijten op ons deck. De familie gans kwam ook even een broodje halen…

Het uitzicht hier was echt geweldig!

Deze diashow vereist JavaScript.

Toen het helemaal licht was vertrokken we. De route liep de eerste 60 mijl over het historische Natchez Trace, een voetpad dat eeuwenlang door Indianen werd gebruikt en later door Europese Migranten in de 18e en 19e eeuw. De beroemde verkenner Meriwether Lewis (van de Lewis en Clack Expeditions) vond zijn dood op de Natchez trace in 1809.

In de jaren ’30 werd besloten om een federaal gefinancieerde toeristenweg aan te leggen over de historische Natchez Trace.

We maakten nog een stop bij de Owens Creek Falls, deze viel een beetje tegen, we zijn grotere watervallen gewend.

Op naar Vicksburg dan maar, voor een bezoek aan het Vicksburg National Military Park.

Het Beleg van Vicksburg of de Slag bij Vicksburg was het laatste belangrijkste gevecht in de Vicksburg-veldtocht van de Amerikaanse Burgeroorlog. In een serie briljante manoeuvres wist de Noordelijke generaal Ulysses S. Grant zijn Army of the Tennessee de Mississippi-rivier te laten oversteken en het Zuidelijke leger van generaal John C. Pemberton op te sluiten in de verdedigingslinies van de versterkte stad Vicksburg (Mississippi). Na twee aanvallen op de stad op 19 en 22 mei 1863 sloeg Grant het beleg om de stad. Zonder versterkingen en met weinig voorraden hield het Zuidelijke garnizoen het nog veertig dagen uit. Op 4 juli 1863 werd de witte vlag gehesen. De volledige Mississippi-rivier was nu in Noordelijke handen.

De overgave van Vicksburg en de nederlaag van Robert E. Lee in de Slag bij Gettysburg worden gezien als het keerpunt in de oorlog. Het Zuiden werd na het verlies van Vicksburg in twee delen gesplitst. De stad Vicksburg zou de volgende 80 jaar geen 4de juli vieren (de Amerikaanse onafhankelijksheidsdag).

Erg mooi park, eigenlijk ook indrukwekkend, er zijn hier ontzettend veel mensen gesneuveld. Het meest indrukwekkende van alles wat we zagen vond ik wel de Illinois Memorial, prachtig gemaakt met binnenin de namen van alle gesneuvelde mensen.

Deze diashow vereist JavaScript.

Helemaal aan het einde bekeken we nog de opgegraven USS Cairo, een gevechts (radar) boot die getorpedeerd was.

Deze diashow vereist JavaScript.

Ook zagen we vanaf het hoogste punt hoeveel water er in de rivier de Mississippi staat, of eigenlijk erbuiten. Er is heel erg veel regen gevallen de laatste tijd en dat kun je goed zien.

Onderweg erg veel gieren, behalve die met een rood hoofd zie je ook de iets kleinere soort met een grijs hoofd.

Toen was het op naar de overnachtingsplek. De weg erheen was “boring”. Veel akkerbouw, grote armoede, mensen die wonen in huisjes die op instorten staan. Af en toe enorme graansilo’s.

Geen gebied om al genietend doorheen te rijden, gewoon een must omdat je van A naar B moet.

De eindbestemming was Clacksdale,  ook wel de “Cradle of Blues” of de geboorteplaats van de Blues genoemd. Veel legendarische muzikanten zijn hier geboren. Onder anderen de wieg van Ike Turner, Sam Cooke, Muddy Waters, John Lee Hooker en Big Back Johnson stond hier. Blues is een stroming van muziek ontstaan in de katoenvelden van Mississippi.

The crossroads, kruising 61 en 49:

Volgens de fabel verkocht Robert Johnson hier zijn ziel aan de duivel ,de duivel stemde zijn gitaar vanaf dat moment was hij een super bluesgitarist. Zijn stijl heet deltablues. Een van zijn beroemde tracks heette Crossroads blues. Hij speelde met Muddy Waters en Howlin Wolf. Vanwege flirten met een dame werd hij met vergiftigde whiskey gedood.

We slapen op de Hopson Plantation, de plantage was de eerste in het land die het katoen volledig geautomatiseerd van het land haalde. We hebben de Cadillac Shack gereserveerd: dit is de eerste shack die op de plantage werd gezet (1998) ,  het heeft een open dek met schommelstoelen, een kleine kitchenette en een gezellig 2 persoonsbed. En voor de liefhebbers: er zit zelfs een piano in.

Deze diashow vereist JavaScript.

Wat is een shotgun shack? De shotgun house spelt een grote rol in de folklore en cultuur van het zuiden. De kleine huisjes hebben 2 deuren, recht tegenover elkaar zodat een kogel er zo doorvliegt. De legende verteld dat geesten hierdoor erg worden aangetrokken omdat ze er zo doorheen kunnen vliegen. Sommige huizen zijn echter gebouwd met de deuren niet tegenover elkaar om de geesten in de war te brengen.  Ook zijn deze huizen een symbool voor het leven in het Zuiden. Elvis Presley is geboren in een shotgun huis, de Neville Brothers groeiden op in een en Robert Johnson overleed in een. Kort voor zijn dood in mei 1997 huurde  Jeff Buckley een shotgun house in Memphis en was zo gecharmeerd in het huisje dat hij het wilde kopen.

Helaas geen wc,  maar die staat er naast…

De Hopson Plantage: In 1852 kocht de familie Butler een stuk land ten zuiden van Clarksdale, en begon men met het plukken en bewerken van katoen. Op deze plantage werd in 1944 voor het eerst in de wereld een volledig gemechaniseerde oogst binnengehaald. De sociale gevolgen van die technische vooruitgang waren enorm. Katoenplukkers trokken naar de stad en meer en meer oude plantages verdwenen. Het gezang van de negroïde boeren, waar ooit de blues uit was ontstaan, verstomde.

in 2013 kreeg de voormalige Hopson Plantage een nieuwe bestemming. De Shack Up Inn is, na zes jaar hard werken, als Bed & Beer geopend in 1998. Vanuit het hele gebied werden ‘shacks’ verzameld en nu staan er meer dan een dozijn op het terrein – oude, houten huisjes waar vroeger pachtboeren (‘sharecroppers’) met hun hele families leefden. Men had in die tijd nog geen elektriciteit of stromend water, maar tegenwoordig zijn de huisjes van alle gemakken voorzien. Moderne hulpmiddelen die in schril contrast staan met de antieke inrichting vol authentieke meubeltjes en muziekinstrumenten. Op de oude televisie’s is alleen radio te beluisteren, blueszenders uit de regio. Het is dan ook deze muziek die je de hele dag hoort op dit terrein. Binnen in de shacks is er bepaald geen comfort en luxe (“The Ritz we ain’t”) maar de bijzondere sfeer maakt bijzonder veel goed. Met een beetje fantasie word je vijftig jaar teruggeworpen in de tijd

Deze diashow vereist JavaScript.

De dag werd weer netjes afgesloten met een borrel en een bbq door Albert, terwijl ik weer de blog bijwerk….

Woensdag 28 februari:  Clarksdale-Memphis

Gisteravond regende het niet, het spoelde!!! Het kwam echt met bakken uit de lucht. Wij zijn heerlijk gaan slapen in onze geweldige shack, dit is geen overnachting het is een beleving!

Vanochtend ontbeten, nog even staan kletsen met een Nederlandse die in Chicago woont en toen maar weer aan de reis.  Op naar Memphis, onderweg weer allemaal katoenvelden en zo ongeveer de helft stond onder water. Ze sproeien de velden hier blijkbaar vanuit de lucht, overal zagen we sproeivliegtuigjes.

Ons doel vanochtend was het huis van the King of Rock and Roll: Elvis Presley:

Graceland is de naam van het landgoed in Memphis waar Elvis Presley van 1957 tot zijn dood in 1977 woonde. Hij kocht het voor ongeveer 100.000 dollar om er samen met zijn ouders te wonen. Graceland is het meest bezochte woonhuis-museum in de VS, na het Witte Huis.

Graceland is gebouwd van kalksteen en tan en bestaat uit drieëntwintig kamers, waaronder acht slaapkamers en badkamers. De badkamer waar het ontzielde lichaam van Elvis werd gevonden is pal boven de entree. De ingang wordt ondersteund door vier grote pilaren. Bij de portiek staan aan beide zijden twee grote leeuwen.

Toen Elvis Graceland kocht werden er allemaal aanpassingen verricht. Zo kwamen er een stenen muur rondom het terrein, een smeedijzeren muziekthemapoort, een zwembad, een tennisbaan en de beroemde “Jungle Room”, die beschikt over een overdekte waterval. In februari en oktober 1976 werd de Jungle Room omgebouwd tot een opnamestudio, waar Elvis bijna alle nummers opnam van zijn laatste twee albums: van Elvis Presley Boulevard Memphis Tennessee en Moody Blue, deze waren zijn laatst bekende opnamen in een studio-omgeving.

Deze diashow vereist JavaScript.

Elvis Presley wilde ook een plek hebben in de tuin om tot rust te kunnen komen. Hij kwam op het idee van een Meditatie Garden. Deze plek kwam er. Nadat hij overleed werd Elvis in de Meditatie Garden begraven net als zijn ouders Gladys en Vernon, en zijn grootmoeder. Ook ligt er een kleine steen die de tweelingbroer van Elvis, Jesse Garon, (die bij de geboorte overleed) gedenkt. De Meditation Garden was voor het publiek geopend vanaf 1978. Graceland werd officieel geopend voor het publiek op 7 juni 1982.

Graceland had een oppervlakte van 953,7 m2 toen Elvis het kocht. Het is inmiddels gegroeid naar een grootte van 1630,6 m2. Dit komt doordat er na Elvis dood een groot complex is gebouwd. Dit complex bestaat uit een hotel (Heartbreak Hotel), het Graceland winkelcentrum, Graceland Plaza met winkels, een bioscoop, diverse tentoonstellingen en Elvis’ Automuseum. Bovendien is Elvis’ privévliegtuig, de Lisa Marie, er te bewonderen. In Graceland kun je o.a ook de “Trophy” Building bezoeken. In de Trophy Building staan alle prijzen die Elvis won en hangen de gangen vol met gouden en platina platen.

Deze diashow vereist JavaScript.

Na Elvis’ dood heeft Priscilla Presley het interieur van Graceland van overwegend rood naar overwegend blauw gemaakt, in die zin is het dus niet meer authentiek.

Op Graceland kunnen de bezoekers alleen de begane grond bezichtigen. Dit komt doordat de bovenverdieping niet is opengesteld voor publiek door Lisa Marie en Priscilla.

Het was gelukkig niet zo druk, dus we konden praktisch direct mee met de bus die ons naar het huis bracht. We kregen een koptelefoon en een soort ipad met daarop uitleg wat we zagen. We hadden het veel luxer verwacht maar dat viel eigenlijk best mee, ook was het niet enorm groot. Het blijft natuurlijk best knap dat iemand die in zo’n klein huisje is geboren dit allemaal voor elkaar heeft gekregen. We vonden het erg leuk om eens met eigen ogen te zien.

Na het huis hebben we nog verschillende tentoonstellingen bekeken. De vliegtuigen hebben we overgeslagen.

Toen hadden we bedacht om de Bass Pro shop hier maar eens te bezoeken. Die is gevestigd in een enorme piramide, wel net zo groot als het Luxor in Las Vegas. Er zit zelfs een hotel in! Met een paar bloesjes rijker verlieten we het pand weer.

Deze diashow vereist JavaScript.

Omdat het weer echt niet meewerkt vandaag en het nog steeds hoosde zijn we naar de KOA gereden.

Onderweg alleen maar ondergelopen velden en ook de KOA is voor een deel niet begaanbaar. Onze cabin staat goed en is begaanbaar. We blijven hier 2 nachten en gaan morgen ook nog Memphis bekijken, hopen dat het dan een beetje droger is!

De campingeigenaren brachten het met een goede dosis humor: at least you have a pool view!

Donderdag 1 maart: Memphis

Het heeft werkelijk de hele avond en nacht geregend, maar we sliepen warm en droog dus wat maakt het uit!

Opgestaan, broodje gegeten en toen zagen we het een beetje helderder worden. De voorspelling was dat het ergens in de ochtend droog zou worden, dus we gingen op pad. Onderweg zagen we nog hoever de rivier buiten de oevers stond: links van de bomenrij is de mississippi en rechts is de oever.

Het eerste bezoek was een historische plek: Het Lorraine Hotel, waar Martin Luther King is vermoord op 4 april 1968. Op het balkon waar hij omkwam hangt een krans.

De auto’s die er voor staan werden zijn ook uit die tijd. zo lijkt het heel echt.

Hierna bezochten we de Sun Studio’s, hier zijn veel artiesten in de jaren vijftig begonnen.

De bekendste is wel Elvis Presley, die hier 23 titels opnam. Ook heeft Jerry Lee Lewis, Cal Perkins, Johnny Cash, Roy Orbison, B.B. King en U2 er platen opgenomen.

Jerry Lee Lewis heeft er in de jaren zestig ook nog muziek opgenomen. Er is een album van, waar alle nummers plus enkele andere nummers op staan. Jerry Lee Lewis heeft in de Sun Studio ook Great Balls of Fire, Whole Lotta Shakin’ Goin’ On en Crazy Arms opgenomen, de nummers waarmee hij vooral bekend is geworden.

De studio werd opgericht door Sam Phillips en later door hem verkocht, waarna hij van de opbrengst aandelen Holiday Inn kocht, een toen nog onbekende hotelketen.

Onze gids was Geoff Smith en hij vertelde prachtige verhalen en liet ons mooie muziek horen.

Op de 1e etage was een studio van een bekende DJ uit die tijd die je kon maken of breken: Dewey Phillips. Als hij een plaat voor het eerst draaide en hij vond hem niet goed dan brak hij de plaat in stukjes zodat hij nooit meer gedraaid zou worden.

In deze ruimte was ook veel materiaal uit vervlogen tijden te zien.

Deze diashow vereist JavaScript.

En toen was het tijd om naar beneden te gaan, naar de opname studio. Geoff vertelde dat Elvis een jaar bezig is geweest om iets te mogen opnemen. Sam, de eigenaar vond zijn muziek niet echt geweldig. Maar toen hij eenmaal wel mocht opnemen voelde hij dat dit een ster zou worden en liet hem direct voor 3 jaar tekenen. Achteraf een goede keus. Geoff liet ons zien waar Elvis zijn eerste plaat opnam, er staat een kruisje op de grond.

Ook andere sterren zijn vanuit hier bekend geworden, zelfs een knullige Engelse band die U2 heette. Hun drumstel staat er nog steeds.

Zelfs toen Elvis al heel bekend was kwam hij graag terug naar de Sun studio’s waar hij dan gezellig muziek maakte met andere muzikanten die later ook heel beroemd zijn geworden. Er hangt een foto van het Million Dollar Quartet: Elvis Presley, Jerry Lee Lewis, Johnny Cash en Carl Perkins, gewoon gezellig muziek maken….

De tour was echt heel leuk, we hebben genoten van de verhalen en de muziek!

Toen we buiten kwamen had Albert een Flas Flood Warning op zijn telefoon gekregen. De auto stond er nog en we zagen gelukkig geen ondergelopen straten…

Dan naar Beale Street, het hart van de blues. In deze straat  traden sterren op als Louis Armstrong, Muddy Waters, BB King, Johnny
Cash en Elvis Presley.  Oorspronkelijk was de straat een verzamelplaats voor handelaars langs de Mississippi Rivier. Gokken, drank, voodoo en prostitutie waren aan de orde van de dag. Vanaf 1860 kwamen steeds meer muzikanten op het rumoer af. Met de bouw van het Orpheum Theater en Church Park aan het einde van de negentiende eeuw, ontwikkelde Beale Street steeds meer tot een culturele broedplaats.

We waren er overdag, zo aan het begin van de middag. De straat was leeg op wat bedelaars na, dus we waren snel weer vertrokken.

Deze diashow vereist JavaScript.

Er was nog wat tijd over dus we hebben de Outlet nog even bekeken. We vonden werkelijk niets de moeite waard dus dan de Mall verderop maar. Daar scoorden we nog wel iets. Ook was de benzine hier goedkoper (2.19 voor een gallon) dus de tank is weer vol.

En toen was het van Mississipi, door Tennessee, terug naar de KOA in Arkansas.

Vrijdag 2 maart: Memphis-Nashville

Vandaag moesten we gewoon van A (Memphis) naar B (Nashville). Aangezien er onderweg niet zoveel te zien is namen we gewoon de i-40. Op zich viel het uitzicht nog wel mee, meestal is de interstate vrij “boring”.

En toen kwamen we aan In Nashville, de Country Music Capitol of the World.

In Nashville heb je Bourbonstreet.   In 1930 begon Jimmy Rodgers op te treden in de Honky Tonks op Broadway. Toen hij bekender werd trokken anders zangers en songwriters ook naar dit gebied. Het hart van de Country Music, een 4 blokken groot deel van Broadway verdiende een naam: de Honky Tonk Highway! In deze bars begon de carrière van menig legendarische artiest.  De Honky Tonk is een gelegenheid waar koude dranken worden geserveerd en waar minimaal 1 podium is waar artiesten de hele dag optreden. De muziek start vroeg in de middag en gaat de hele avond door en wie weet…misschien wordt deze artiest later wel heel bekend…

We vonden snel een parkeerplek in de buurt, wel wat prijzig: 20 dollar voor 3 uur!

Maar we waren wel mooi in de buurt en wat een sfeertje hangt hier, gewoon geweldig! Elke bar heeft muziek, dansende mensen, door de straten allemaal mensen op bierfietsen, bijna onbeschrijflijk.

Deze diashow vereist JavaScript.

Aangezien het wel eettijd was en we altijd wel een lekker biertje lusten, gingen we af op de leuke muziek bij de Tin Roof. We hebben genoten van zowel het eten als de muziek en de sfeer.

Deze diashow vereist JavaScript.

Het was erg druk in Nashville, er is een basketbalwedstrijd voor vrouwen.

Wij zijn gewoon naar de camping gegaan, we hebben een heel erg gezellige cabin, met zelfs een tv!

Toen moesten we nog even naar de Publix voor wat bbq vlees en brood. Ik had helaas het briefje met rij-aanwijzingen weg gegooid dus Albert zijn telefoon was de navigatie, dat ging trouwens prima. We hebben een offline navigatieprogramma gedownload die erg goed zijn werk doet.

Met alle boodschappen die we nodig hadden waren we weer terug op de camping. Het is helemaal droog nu, dus tijd voor een kampvuurtje vanavond!

En terwijl het donker werd kwam ook de Worm Moon op.

Zaterdag 3 maart: Nashville-Manchester

We stonden vroeg op want we hadden een afspraak met een oude vriend van Albert.   Ontbijtje en aan de rit.

Aangezien deze oude vriend zelf al een tijdje geleden overleden is bezochten we eerst zijn graf.

En daarna zijn winkel, waar we een paar t-shirts scoorden

En toen was het op naar zijn zaak, waar we een tour gingen doen. We hadden gekozen voor de The Angel’s Share. De tour laat de hele fabriek zien en aan het eind is er een tasting sessie.

Sam was de tourguide en met de bus gingen we naar een hoger punt. Hier stond een van de Barrelhouses (waar de vaten worden opgeslaan), ze hebben er meer dan 90, verspreid over een groot gebied. De vaten die hoog in het barrelhouse liggen leveren de beste kwaliteit whiskey omdat ze daar blootgesteld worden aan grote wisselingen van de seizoenen.

Deze diashow vereist JavaScript.

We liepen naar een heel belangrijk deel van de fabriek: hoe maak je houtskool? Het houtskool wat hier gemaakt wordt, komt van Hard Sugar Maple. Dit wordt aangestoken met pure Jack Daniel Whiskey van 140 %. Dan laten ze het branden tot het houtskool wordt. Niet te lang want anders is het as…..

Deze diashow vereist JavaScript.

Het begint bij de bron, al 140 jaar in gebruik en nog nooit opgedroogd. Dit water wordt gefilterd door Tennessee Limestone.

Het recept: 80% mais,  12% gerst en 8% rogge. Mixen met water en een beetje overblijfselen van het vorige brouwsel. Dat laat je 6 dagen fermenteren. Vervolgens ga je het distilleren. Dat alles gebeurt binnen deze muren, helaas geen foto’s, dat is te gevaarlijk omdat er erg veel whiskydampen hangen.

Hierna wordt het brouwsel gefilterd (charcoal mellowing) door de  3 meter dikke laag houtskool, echt drup voor drup. Het duurt een week voordat de drupjes erdoor zijn.

Dit proces maakt het verschil tussen een Bourbon en Jack Daniel.

Dan gaat het in vaten, die ook ter plekke worden gemaakt en die maar 1 x gebruikt worden.  Vervolgens wordt het opgeslagen in een Barrelhouse. Er wordt niet gekeken naar tijd maar er wordt gewoon geproefd of een Barrel klaar is. Niet klaar? Dan is het gewoon wachten….

De tax op de whiskey wordt pas betaald als het wordt gebotteld dus Jack Daniel had een heel klein huisje laten bouwen voor de tax man die de hele dag alles liep te controleren. Later, na zijn dood, gingen ze meer produceren dus er moest een 2e man bij. Ook die moest in hetzelfde huisje. Binnen alleen de basics die je nodig hebt. Jack Daniel vond het niet nodig dat de mannen die hem plaagden ook maar iets van luxe verdienden.

Wat opviel op de distilleerderij was dat alle bomen zwart zijn, dit komt door de dampen, kan verder geen kwaad. De “Moonshiners” zijn hier altijd erg bang voor, zo worden ze heel makkelijk ontdekt, waar ze stoken is alles zwart!

Sam, de gids vertelde nog dat ze erg zuinig opspringen met de producten, bijna niets gaat verloren. Wat er overblijft na het fermenteren wordt verkocht aan de boeren als veevoer, very happy cows in Tennesse, ze liggen de hele dag. De vaten die slechts een maal gebruikt worden worden voor het grootste deel verkocht aan de Ieren en Schotten. Jameson is een van de grootste afnemers.

Ook vertelde hij hoe Jack Daniel om het leven is gekomen: op een dag kwam hij vroeg naar het werk. Hij wilde iets controleren. Helaas was hij de code van de kluis vergeten en schopte uit boosheid tegen zijn kluis. Hij brak zijn teen en 6 maanden later kreeg hij gangreen en is aan bloedvergiftiging overleden. De les die we hieruit leren? Ga nooit vroeg aan het werk, want daar ga je dood van!

En toen op naar de tasting: in een barrelhouse stonden 5 whiskey’s voor ons klaar. Van links naar rechts: Jack Daniel’s No 27, Jack Daniel’s Sinatra Select, Jack Daniel’s Single Barrel Select, Jack Daniel’s Single Barrel Barrel Proof en Jack Daniel’s Single Barrel Rye. Hik……

Persoonlijk vond ik de lekkerste de Jack Daniel’s Sinatra, alleen heb ik een dure smaak…..

Al zingend verlieten we de distilleerderij en gingen op zoek naar een broodje. Goed idee een tasting op een bijna lege maag!

Een heel leuk feitje wat ik nog wil vermelden is het feit dat de distilleerderij in een Dry County is gevestigd. Er mag hier dus geen alcohol worden verkocht. Nu verkopen ze het wel maar met een foefje: je koopt een mooie fles als souvenir en toevallig zit daar dan whiskey in, haha

Na het broodje reden we nog even langs een tweede distilleerderij, die van George A.   Dickel. Geen tour gedaan want die is praktisch hetzelfde als die we al gedaan hadden.

Hierna hebben we de camping opgezocht en een was gedraaid, moet tenslotte ook gebeuren….

En dan zijn we morgen helaas alweer op de helft. Klopt ook precies met de route, we gaan nu weer langzaam richting het Zuiden.

 

 

 

 

10 gedachten over “week 1 2018/1”

  1. Geen erg prettige reis begrijp ik, maar goed je bent er. Jullie route ken ik en is heel leuk. Have fun.

  2. Balen van die regen, ik hoop dat de flood over 3 weken wat minder is maar begreep dat er nog wel wat smeltwater aan staat te komen buiten het hemelwater. Hopelijk de komende dagen voor jullie beter weer?

  3. Ik geb weer genoten van je prachtige verhalen . Raak helemaal verslaafd ?

  4. Dear friends.

    Er komen vele herinnringen bij ons boven, voor ons ,lang geleden 1990

    Mooie fotos, fijne verhalen. jammer van het heerlijke vlees dat we er niet bij waren.

    We duimen voor goed weer, liefs van Alida en Jan.

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

%d bloggers liken dit: