week 3 2018

zaterdag 2 juni: Twin Falls

De camping waar we afgelopen nacht sliepen was werkelijk geweldig, de yurt met de prive hot tub was natuurlijk al heel leuk, maar ook de faciliteiten waren boven de (camping) standaard, erg schoon, prachtige restrooms, hele aardige mensen. We vielen in slaap met roepende uilen en stonden op met allerlei vogelgeluiden.

Toen maar weer aan de rit, rijtijd 4,5 uur. We vertrokken om 8 uur, maar kwamen pas om 18.00 uur. Hoe dat kan? Nou zo dus…..

Eerst kwamen we onderweg een bordje tegen die bij een van de lezers herinneringen gaat oproepen, ze was op dat moment helemaal klaar met achter ons aan rijden!!!

Onderweg wilden we door het Morley Nelson Bird of Pray reservation, we reden een beetje mis en kwamen op een weg eronder uit, ook mooi en die vogels kunnen toch geen bordjes lezen, dachten we. Dus op goed geluk maar een afslag genomen, ondertussen zagen we nog deze auto rijden, die is al heeeeel lang niet gewassen…

we reden door Melba, maar geen toastje te bekennen

Ook kwamen we nog langs een mega grote mesterij (later hoorden we dat hier meestal 10.000 dieren staan)

Deze diashow vereist JavaScript.

en op een zeker moment kwamen we in de buurt van een Air Force basis, daar was het heel druk en er stonden mensen langs de weg te wachten op ???? Dus maar even vragen. Bleek dat er de hele dag een vliegshow was en de Thunderbirds gingen vliegen in hun F16’s. Dat leek ons wel wat, dus gezellig meewachten. Na een uur gebeurde er nog niets, we hadden wel leuke gesprekken, dus de tijd vloog om. Er vlogen wel prachtige havikken en er liep een Antilope

Deze diashow vereist JavaScript.

Na ongeveer 2 uur wachten zei een mede wachter dat ze net op de radio hoorde dat er een hang glider was verongelukt op de landingsbaan en dat de rest van de show was afgelast…..

Dus maar weer in de auto en wat doe je dan, ja hoor, nog een keer fout rijden, we zaten zomaar op de weg naar Elko (Nevada). Dus maar weer gekeerd en toen ging het wel goed. Gelukkig had Albert het vrij snel door omdat de stand van de zon niet klopte met de richting waar we heen moesten.

Voor de mensen die hier nog nooit geweest zijn: zo lever je nieuwe vrachtwagens af.

Eenmaal op de goede weg bereikten we de volgende bestemming : Shoshone Falls: De Snake River is een van de grotere rivieren in het noordwesten van de Verenigde Staten. Hij begint in Yellowstone National Park en stroomt vandaar over een afstand van ongeveer 1700 kilometer door de staten Wyoming, Idaho, Oregon en Washington, en mondt uit in de Columbia River. De loop  is gevormd tijdens de ijstijd. Er vonden toen enkele enorme overstromingen plaats, het puin dat door het water werd meegesleurd schuurde met enorme kracht over de bodem van de rivier en vormde allerlei kloven en watervallen.

Een van de bekendste watervallen in de rivier is Shoshone Falls. Deze waterval is 65 meter hoog en 14 meter breed en heeft de bijnaam “Niagara of the West”. Shoshone Falls vormde een natuurlijke barrière voor de zalm die veelvuldig in Snake River voorkwam, het werd daardoor een belangrijke plek voor Native Americans van de Lemhi Shoshone stam. De zalm was voor hen de voornaamste voedselbron.

Rond het jaar 1840 werd voor het eerst melding gemaakt van Shoshone Falls in de reisdocumentatie van Europese immigranten. En al rond het jaar 1860 was de waterval een toeristische attractie gepromoot.

Helaas zijn de chinezen er ook achter dat dit een makkelijk te bereiken doel is dus enige ergernis was er wel weer tijdens het foto’s maken.

Deze diashow vereist JavaScript.

Onderweg naar de camping hebben we maar wat klare kippenvleugels opgehaald, dat scheelde weer bbq-en. Tegen 6 uur reden we de camping op en kwamen erachter dat hier Mountain time is dus toen was het al 7 uur.

De was draait inmiddels en we hebben een cabin, dat scheelt dus morgen met afbreken. Dan moeten we naar Green River en dat is 6 uur rijden!

zondag 3 juni: Green River

Vanochtend vroeg vertrokken want we hadden een afspraak verderop… Eerst zagen we nog iets grappigs, een kruisje in de lucht, volgens Albert gemaakt door Belgische piloten, dan weten ze waar ze heen moeten…

Tegen 09.15 waren we bij de Flying J in Snowville en daar was onze “date”. Hij kwam er al vrij snel aan en we hebben ongeveer anderhalf uur staan kletsen. Hij heeft hier een motor gekocht in Illinois en die brengt hij naar Californië, alvast voor een trip volgend jaar.

We namen weer afscheid en gingen beiden de andere kant op. We reden door het drukke Salt Lake City waar de Temple van de Mormonen staat, fier boven de rest uit.

Verder was het alleen maar rijden over mooie wegen.

Deze diashow vereist JavaScript.

En zo reden we onze eindbestemming binnen…

97 graden Fahrenheit, das even wennen…rustig de tent opgezet op een mooie stukje gras

Het uitzicht over de rest van de camping is een beetje anders

En dat hebben we geweten! Tegen 7 uur begon het zomaar uit het niets te stormen, enorme wolken stof vlogen in het rond, geen foto’s, dat vindt de binnenkant van m’n camera niet leuk. Toen het weer een beetje ging liggen hebben we in de luwte van de auto een paar tosti’s gebakken.

Overal lag stof

De zonsondergang was dan wel weer erg mooi, je ziet gewoon het stof in de lucht!

En…vanmiddag moest ik nog een boodschap bij de buren doorgeven: ik trof Chandra bij de balie, ze vond het erg leuk dat ik haar de hartelijke groeten deed, jullie worden gemist en ze hoopte dat jullie volgend jaar weer van de partij zijn!

maandag 4 juni: Lake City

Tegen 7 uur opgestaan, tent ingepakt en onze niet al te slimme buren uit Kentucky uitgezwaaid. Om 8 uur had deze KOA een complimentary ontbijtje dus nog even naar binnen, kop koffie en een “danish”,  het leuke hierbij is dat je altijd ook een leuk gesprek hebt met de medekampeerders en KOA werkers.

Aan de rit maar weer, de I-70 op, een beetje een saai stuk, en dan even kijken wat er in Delta staat bij de Classic Car verkoper, er stond 1 mooie maar er was al teveel aan gedaan…

Deze diashow vereist JavaScript.

In Montrose was de volgende stop, benzine tanken,  2.89 per gallon, zo goedkoop hebben we het nog niet gehad!

En weer verder, we wisten al dat er op de 550 een sluiting is ivm een Wildfire, maar de maatregelen zijn in een groter gebied

Ondertussen zagen we in de verte onze eindbestemming al

Op weg daarheen kwamen er nog wat Mountain Sheep zo ongeveer van de steile helling rollen. Gelukkig zagen we het op tijd!

En Albert zijn favoriete stukje

Na de brug hebben we even geluncht en toen maar weer aan de rit voor het laatste stukje, de Scenic Silver Thread Byway (Co-149)

Het begon al goed, er vloog een Bald Eagle

En toen verder, onderweg zag Albert iets groots op een paaltje, gedraaid, een Turkey Vulture

Deze diashow vereist JavaScript.

Aangekomen in Lake City reden we naar de Camping, waar Allan en Linda ons nog net niet stonden op te wachten, wat een hartelijk ontvangst. We hebben zoals altijd Cabin nr.1. We zagen direct al een Deer lopen op de helling achter de camping.

Er is een Fire Ban, gelukkig is het Stage 1, dat betekent geen open vuur, geen gas/benzinebranders, geen kampvuur en roken op het gravel of in de auto. Mocht het Stage 2 worden dan wordt het nog strenger! We moesten het evacuatieplan ook even gaan doornemen…

Faye was er ook vrij snel, we kletsten bij en toen ging ze haar zelfgemaakte eten voor ons halen. Dit jaar was het Western Cowboy Food, een zeer smakelijk eenpansgerecht met Pintobonen, tomaat, Green Chili en  nog wat andere ingredienten.

We hadden een gezellige avond en hebben morgen om 9 uur afgesproken bij de Bakery, daarna gaan we kijken of we een Moose kunnen vinden.

dinsdag 5 juni: Lake City

Vanochtend heb ik even staat proberen om een erg actieve kolibrie op de foto te krijgen. Hij was blijkbaar een vrouwtje aan het imponeren door in de lucht te hangen.

Tegen 9 uur hadden we afgesproken bij de Bakery, waar we weer een overheerlijke Calzone opaten. Dat is dan ook gelijk genoeg om de hele verdere dag door te komen!

We hebben een ritje rond Lake San Christobal gemaakt om te kijken naar Moose, helaas niets gezien. Eerst was het plan om ook naar Deer Lakes te rijden maar dan moet je nog een stuk hoger en ik had nogal last van deze hoogte dus het was geen goed plan om nog zeker 1000 meter hoger te gaan. We hebben dus een uitstapje gemaakt naar de Ute Ulay mijn en naar Capitol City.

Deze diashow vereist JavaScript.

Faye was erg slim, en had haar eigen opstapje meegenomen om in de auto te komen.

De middag brachten we door op de camping, Gezellig kletsend en lekker relaxed. Ondertussen merkten we ook de gevolgen van de enorme bosbrand verderop bij Durango, heel langzaam begin je het hier te ruiken en en drijven ook rare wolken over. Ze zijn hier heel erg bang dat er ook iets uitbreekt dus er vloog een vliegtuig over die alles in de gaten houdt, en we zitten nog steeds in fase 1.

’s avonds had Faye afgesproken met Rene en Belinda, we hebben lekker gegeten en de avond afgesloten bij Rene en Belinda thuis.

woensdag 6 juni: Cortez

Tegen 8 uur hadden we met Faye afgesproken bij de Bakery, we aten gezellig een broodje en Faye vertelde nog dat er inmiddels ook een bosbrandje is op de 71, dat is een berg waar 71 op staat als er nog sneeuw ligt. We zagen geen rook, maar dat is erg moeilijk te zien omdat een bosbrand witte rook heeft en het ook kan lijken op een wolk.

Tegen half 9 verlieten we Lake City en reden over de mooie 149 weer richting Montrose.

Faye heeft ons uitgelegd waar de Dutch Gulch is en die hebben we gevonden!

We zagen nog een bijzondere wolk drijven….meer een dikke streep in de lucht.

En toen kwamen we de borden tegen: de 550 zou open zijn, 1 weghelft en met een Pilot Car.

Dichterbij was er een Detour en de 550 kwam je dus niet op, die was waarschijnlijk toch gesloten. Geeft niet, we waren toch van plan om een andere weg te rijden, de San Juan Skyway (Co-145).

We zagen hoge afrasteringen, met af en toe een plek waar de Elk kan oversteken.

Eerst bezochten we Telluride, een mondain stadje aan de voet van erg hoge bergen. Je kan hier met een stoeltjeslift omhoog. Maar toen we in de buurt kwamen hebben we dat idee maar laten varen, de hele vallei stond vol met rook van de bosbrand bij Durango en het rook er naar een enorm kampvuur.

Deze diashow vereist JavaScript.

Er lag nog een hele grote kudde Elk, erg mooi om ze zo te zien.

Deze diashow vereist JavaScript.

Sommige van de uitzichten werden behoorlijk belemmerd door de smog, en dan was het soms wel weer helder. Hoe verder we richting Cortez reden, hoe beter het werd. Gelukkig staat de wind de andere kant op.

Deze diashow vereist JavaScript.

In Cortez aangekomen hebben we eerst de tent opgezet en toen hebben we eten gehaald. Dat de brand behoorlijk groot is blijkt wel uit de aanwezigheid van Firefighters  vanuit Indiana. Ze komen overal vandaan om te helpen met de bestrijding, op dit moment is hij voor 10% gedoofd en ze verwachten dat het zeker tot 30 juni gaat duren voordat dit onder controle is!

Zowel onderweg als op de camping kwamen we verder nog leuke “dingetjes”tegen:

Deze diashow vereist JavaScript.

donderdag 7 juni: Kanab Monument Valley

Gisteravond zaten we te bespreken dat een avondje sterren kijken ook wel erg leuk zou zijn, dus we hebben onze plannen wat aangepast! Het doel is geworden: Monument Valley

De weg erheen kennen we wel, maar hij blijft mooi, ook deden we de Moki Dugway voor de leukste beleving!

Deze diashow vereist JavaScript.

Ook bezochten we Goosenecks State Park,  er is alleen één uitkijkpunt, vanwaar je zicht hebt op de San Juan River die in een aantal grote bochten door het landschap heen stroomt. Hemelsbreed legt de rivier hier een afstand van 1,6 kilometer af maar de stroomafstand is  8 kilometer. De bochten worden in de volksmond Goosenecks genoemd, ganzen nekken dus.

Deze diashow vereist JavaScript.

Daarna was het tijd voor de foto die iedereen maakt:

En toen naar de campground, in de hitte tentje opgezet, en wat een uitzicht…

Albert nam me voor mijn verjaardag mee naar Gouldings, waar ik een heerlijke Navajo Taco op Flatbread heb gegeten.

Deze diashow vereist JavaScript.

Terug op de camping was het natuurlijk tijd voor een gebakje, dat hoort er ook bij!

Iedereen bedankt voor de felicitaties, ik voelde me echt een beetje jarig!

vrijdag 8 juni: Hatch

Gisteravond hadden we, zoals we al hoopten, een enorm mooie sterrenhemel! Met wat hulp van een buurman die met een enorme telescoop sterren aan het kijken was, vond ik de juiste instellingen en heb wat foto’s gemaakt. In het echt was het natuurlijk nog veel mooier.

Deze diashow vereist JavaScript.

Al met al was het een latertje, maar het was het waard!

Tegen 8 uur reden we van de campground en gingen onderweg naar Hatch. Onderweg een stop in Page voor wat boodschappen, bij de Paria Outpost om te melden dat we in de buurt waren, in Kanab voor een broodje.

Deze diashow vereist JavaScript.

Tegen half 3 waren we in Hatch, waar Larry en Andrea ons al opwachtten. Ons tentje paste prima op hun enorme plek, en wat een uitzicht:

Deze diashow vereist JavaScript.

We zijn nog even wezen sightsee-en in de omgeving.

Deze diashow vereist JavaScript.

De dag hebben we gezellig afgesloten rond een groot kampvuur.

 

9 gedachten over “week 3 2018”

  1. Ah! Hells Canyon. 80 mijl omrijden omdat de onverharde binnendoor weg afgesloten was. Ik was blij met de rustdag daarna .. hihi.
    Zo te zien hadden jullie vandaag een mooie rit.

  2. Wat een stof in Green Rver, hartelijk dank, we missen ons stam hotel, en het zitje aan de rivier, veel plezier in Lake City van Alida en Jan.

  3. Welkom thuis in Lake City, zo…. gezellig.en speciaal de vele Bald Eagles, fijne dagen van Alida en Jan.

  4. Lekker maaltje heeft Faye gemaakt. En de Bakery heeft ook weer goede klanten de komende dagen. Hopelijk zien jullie moose vandaag.

  5. Hsha wat een dag! Dat het jullie nog overkomt zo verkeerd rijdrn. Leuk verslag hoor! Groetjes Marjan

  6. Hiep Hiep Hoera, Lyan van harte gefeliciteerd!! Maak er een leuke dag van.
    Groetjes papa en Renske

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

%d bloggers liken dit: