week 1 2018

zaterdag 19 mei: Amsterdam-Las Vegas

Bij het inchecken gisteravond vroeg de mevrouw achter de balie welke shuttle bus we wilden, we konden kiezen: die van 08.40 of die van 09.20. We vlogen om 11.35 naar Londen, dus die van 09.20 zou moeten kunnen, 2 uur is immers voldoende? Toch gingen we maar voor die van 08.40, dan weet je zeker dat het niet stressen wordt, zou je denken…..

Toen we aankwamen op het vliegveld bleek al snel dat we een goede keuze hadden gemaakt. Er stond een enorme rij voor de balie. Even later kwamen we er achter dat het personeel van Aviapartner het werk had neergelegd om de CAO gesprekken op gang te laten komen. En jawel, British Airways maakt gebruik van Aviapartner voor de afhandeling!

De details zal ik iedereen besparen maar het heeft zeker een uur geduurd voordat we onze (iets te zware) koffers kwijt waren. Daarna was het op naar de controle en natuurlijk ging het hier ook lekker snel (NOT). Eerst stonden we in een rij waar de bakken automaat het niet deed, dus na een tijdje wachten mochten we naar een andere rij.  Alles in de bakken gedaan, er hoefde niets uit de koffers…..achteraf dus wel want onze bagage verdween achter het scherm voor extra controle…. en ondertussen tikte de tijd lekker door!

Albert mocht zijn hele rugtas uitpakken en alles werd bekeken. Ook mijn tas ging volledig op de kop en we kregen nog even de opmerking dat we laptops en vloeistof apart in een bak hadden moeten doen. Goede communicatie, de een weet niet wat de ander zegt!

Na dit alles was het boarden al begonnen, dus we konden zo doorlopen. We hebben het allemaal wel gered, maar het was wel wat krap!

De crew wilde snel vertrekken want het luchtruim rond Londen zou dicht gaan tijdens de trouwplechtigheid van Harry (eerst stond hier William, foutje…..). Natuurlijk kwamen we te laat in de buurt van Londen dus we mochten 20 minuten rondjes gaan draaien waardoor onze vlucht van Amsterdam naar Londen bijna 2 uur heeft geduurd. We vlogen trouwens nog wel langs Windsor, waar de plechtigheid plaatsvond.

Op Londen hadden we tijd genoeg en ook daar mocht Albert weer zijn rugzak uitpakken en mijn tas is ook weer goed bekeken.

De vlucht naar Las Vegas vertrok op tijd, het eten was lekker, het drinken trouwens ook, gelukkig hadden ze Jack en Johnny aan boord dus we hebben ook nog even kunnen slapen. De vlucht zelf was af en toe wat bumpy maar prima te doen! Om even over 7 landden we op Mc Carran.  Ook hier mochten we weer leuk in een rij gaan staan om Amerika binnen te komen. Een heel vliegtuig handel je gewoon af met 3 man, dus de kenners weten dat dat wel eventjes duurt! Automaten staan er wel, maar worden niet gebruikt…..

De shuttlebus naar de Rental Cars stond al klaar dus dat ging dan weer lekker snel en we reden even later naar buiten met een Nissan Armada Platinum.

Om 22.00 uur waren we in het  Silverton en zijn heel erg snel in slaap gevallen…

zondag 20 mei: Las Vegas

Vannacht zoals gewoonlijk een paar keer wakker geworden en tegen 5 uur dan maar opgestaan. Tv aan, kopje koffie erbij en tegen 7 uur maar op zoek naar een lekker ontbijtje bij de Egg Works. Erg calorierijk maar wel erg lekker!

Toen wat boodschapjes gehaald bij de Walmart en vervolgens naar Larry en Andrea, even gezellig bijgepraat/plannen gemaakt en onze kampeerspullen ingeladen. We zien elkaar over 3 weken weer, dan gaan we een weekend samen kamperen in Utah, vlakbij Bryce Canyon. Onderweg zagen we nog wat ballonnen opstijgen bij de Red Rock, prachtig gezicht!

Toen was het inmiddels 2 uur, via een Vapor Shop naar de Best Buy om onze mobiele hotspot te laten activeren en wat data laten activeren zodat we online kunnen als we dat willen. Dat had nogal wat voeten in aarde en ze zijn er wel een uur mee bezig geweest om het voor elkaar te krijgen….ben ik blij dat ik dit niet zelf probeerde….

Tegen een uur of 5 waren we terug in de Silverton en even toegegeven aan alle verleidingen waar je doorheen moet voordat je naar je kamer kan… We gokken eigenlijk nooit meer dan 5 dollar per keer, en dan ook nog op een 1 cent machine, wel 9 rijen dus 1x drukken kost je dan 9 cent. Omdat Albert zijn geld bijna op was en ik nog wat had zette ik hem op 3 x uitbetalen en toen won ik iets, geen idee hoeveel dus laat maar lopen. Albert wilde steeds drukken voor het eindtotaal maar ik vond het ook wel grappig om hem gewoon te laten lopen Zo’n machine maakt namelijk nogal wat lawaai. Het eindtotaal was dus 2700 centen, dus ik had 27 dollar, en die heb ik maar laten uitbetalen.

Daarna even lekker gegeten bij het buffet en nog 1x 5 dollar in een automaat die ik heb verdubbeld naar 10 dollar.

Toen was het wel genoeg dus lekker naar boven, tv aan en waarschijnlijk vallen we wel vroeg in slaap, dat tijdsverschil tikt er meestal de eerste dagen wel in. Morgen is het niet zo erg als we vroeg wakker worden want we gaan in 1 ruk naar Lake Tahoe rijden, een rit waar we normaal 2 dagen over doen.

maandag 21 mei: Lake Tahoe

Op zich hebben we goed geslapen, we lagen er een beetje vroeg in (20.30) en werden precies om middernacht gewekt door een wekker. Gelukkig vielen we daarna nog weer in slaap, maar tegen een uur of 4 was het klaar! Verder ontwaakt met wat koffie en om 05.30 zaten we in de auto, de zon kwam net op…

Deze diashow vereist JavaScript.

De rit ging over de 95, onderweg zagen we nog een basis van de luchtmacht waar ze met drones aan het oefenen waren.

Deze diashow vereist JavaScript.

Na de 95 namen we de 395. We kwamen door allemaal plekken waar we al eerder zijn geweest, helaas werkte het weer niet echt mee. We hebben meer in de regen gereden dan dat het droog was! Toch was het een mooie rit. Wel een pittige  voor een eerste dag (ongeveer 450 mijl), maar toch waren we tegen 15.30 uur in South Lake Tahoe.

Deze diashow vereist JavaScript.

we slapen in een hotel, dus we hoeven geen tent op te zetten. En als je in een hotel slaapt ga je ook uit eten, dat hebben we gedaan bij de Applebees, voor ons de eerste keer in deze keten, maar zeker niet de laatste keer!

We hebben nog een stukje gewandeld en hebben ons verbaasd over de snelheid waar hier nieuwe hotels uit de grond worden gestampt. De laatste keer was er best veel bouwterrein, daar staan nu de mooiste gebouwen op.

Toen we ’s avonds naar het nieuws keken, zagen we trouwens dat de 395, waar we een paar uur daarvoor overheen waren gekomen, nu dicht was door een Mudslide…..toch weer geluk gehad dus!

dinsdag 22 mei: Shingletown

Nog steeds zijn we niet in het ritme van de tijd hier. Vanochtend weer abnormaal vroeg wakker, nog maar even blijven liggen, maar ook nu was het tegen 5 uur toch maar opstaan! Tv aan, kopje koffie erbij en gelukkig hadden we gisteren brood gekocht. Zo konden we eerder ontbijten dan om 07.30, dan begon het ontbijt van het hotel.

We zaten dus tegen 7 uur in de auto, eerst even getankt, behoorlijk duur hier, 3,86 per gallon. In Las Vegas was het 3,14!

We reden langs Lake Tahoe langs de oostkant, af en toe mooie uitzichten maar geen enkele plek om even te stoppen. De enige plek waar je zou kunnen stoppen was nu bezet door werklui die met de weg bezig waren… Gelukkig hebben we een open dakje dus ik kon toch nog een foto maken vanuit de auto.

We reden via Truckee, wat volledig in de mist lag. Waarschijnlijk omdat het in een dal ligt. Toen we er weer uit waren zagen we even later nog zo’n dal die in de mist lag. Van een afstandje best een grappig gezicht.

De bedoeling was onderlangs Lake Almanor, maar het zit niet mee! Daar was de weg dicht omdat er een nieuwe brug kwam dus we moesten langs de andere, voor ons al bekende kant. Maar het blijft een mooi gezicht met Lassen Peak op de achtergrond. Helaas was het weer bewolkt, met een blauwe lucht erachter is het mooier.

We lunchten bij het meer, in de hoop een Bald Eagle te zien, maar helaas geen geluk vandaag.

Lassen National Park hebben we al eens gezien maar we hoopten dat het open zou zijn. Helaas is het laatste (hoogste) stuk nog niet sneeuwvrij, dus dat werd omrijden.

Niet echt een straf, het zijn best mooie wegen…

Onderweg leegden de donkere wolken boven ons zich nog even heel heftig, zware regen en hagel vergezelden ons een stuk. Toen misten we de goede afslag omdat deze niet goed werd aangegeven, dus toen we wisten dat we te ver waren gereden (ongeveer 20 km te ver) zijn we maar weer terug gereden. Bij de goede afslag stond een bordje dat er een weg dicht was. We dachten we proberen het gewoon en we zien wel. Gelukkig klopte dat bord niet maar het was wel even spannend, de weg is de laatste 10 kilometer erg smal dus terug is dan geen pretje.

Aangekomen op de KOA in Shingletown vroegen we naar de weersverwachting. Daar vertelde de mevrouw dat ze net een bad weather warning hadden binnen gekregen. Er werd hagel verwacht, ze wist niet wanneer en hoeveel…. we besloten dus ter plekke om dan maar een cabin te nemen en die was nog vrij.

Eerst hebben we de auto leeg gehaald en alles weer goed terug gezet. Nu weten we precies waar alles staat. We hadden nog even een zoektocht naar een klein potje sambal wat mee was genomen van thuis, dus nu zijn onze gewone koffers ook weer helemaal goed ingepakt. Ondertussen dook het potje zo maar op in een van de boxen, we weten allebei niet wie dat er heeft ingezet, haha…

En volgens de traditie bereidde Albert het eten van vandaag. Biefstuk van de bbq, broodje met kruidenkaas, coleslaw en potatosalad.  Het smaakte weer verrukkelijk!

woensdag 23 mei: Medford

Allereerst wil ik even Jan en Alida bedanken voor de tips die doorkomen via de mail, we gaan kijken of we ze in kunnen passen!

Na een goede nacht waren we tegen 6 uur wakker, ontbijtje en gaan maar weer! Dit is een mooie camping, in de bossen, lekker stil, eekhoorntjes overal, een genot om naar te kijken.

Om 7 uur zaten we in de auto en reden door de enorme bossen richting het eerste doel van vandaag: Burney Falls State Park. Hier vind je een ongeveer 40 meter hoge waterval, niet de hoogste of grootste maar waarschijnlijk wel de meest mooiste! Het water komt uit  ondergrondse bronnen.

Deze diashow vereist JavaScript.

We waren hier lekker op tijd, tegen een uur of 8. Er waren bijna nog geen mensen in het park en de rangers moesten ook nog komen. We betaalden de Fee netjes via een self service kiosk.

Je kan hier een wandeling maken van 1,2 mijl, ze zie je de Falls van alle kanten. Een erg leuke wandeling, mijn knie en Albert zijn heup vonden het dalen en stijgen wat minder maar dat mocht de pret niet drukken!

Toen we het park weer uitreden kwam er net een buslading kinderen aan, dus de timing was prima!

Toen verder over de Volcanic Legacy Scenic Byway, we wilden Mount Shasta zien, een grote vulkaan. Helaas verzamelden alle wolken zich rond de 14000 feet hoge vulkaan en er was niets van te zien.

Op de terugweg hadden we nog wel een mooi zicht op de Black Butte, een andere, veel lagere vulkaan.

Toen we verder reden zag je net iets meer van Mount Shasta, de wolken waren niet zo dik, maar dik genoeg om hem te verstoppen.

En nog een heel stuk verder zagen we heel in de verte Mount Mc Loughlin

Maar ook die was verstopt achter bomen en wolken toen we er echt in de buurt kwamen.

Ook vandaag hadden we onderweg weer een paar leuke buien, de auto blijft lekker schoon zo en ik heb nog niet 1x de ramen gedaan. Normaal doe ik die bij elke tankbeurt.

We waren vandaag tegen een uur of 3 op de camping in Medford. Ondanks de dreigende regen hebben we toch de tent opgezet en die stond in een half uurtje. Albert maakt weer het eten en ik doe het verhaaltje…

donderdag 24 mei: North Bend

Gisteravond werden we getrakteerd op een hele mooie volle regenboog.

Ook maakte ik nog een foto van een grappig rupsje die over mijn kabels wandelde.

Verder gezellig bij een kampvuurtje gezeten en gelachen over mede-kampeerders die vrij laat aankwamen, eigenlijk vlak voordat het donker werd. We zaten er op te wachten dat ze in het donker hun tent zouden gaan opzetten, maar nee hoor, ze maakten een bedje achter in de auto….ik moet er niet aan denken om achterin een auto te gaan slapen, lijkt me erg benauwd.

Wij hebben prima geslapen en vertrokken tegen 8 uur voor de rit naar de kust, eindbestemming North Bend.

Onderweg zagen we nog de postbode, wel even iets anders als thuis. Hier rijden ze in een auto met het stuur rechts, en stappen niet eens de auto uit om de post te bezorgen, maar stoppen gewoon bij elke brievenbus, raampje open en de post erin!

Verder nog wat leuke dingetjes die je zomaar ziet.

Deze diashow vereist JavaScript.

Voordat we het wisten zaten we al in de buurt van Bandon, dus daar het strand bezocht, helaas nog geen tide pools, het water stond nog te hoog, wel wat andere oceaan/kust bewoners. Oregon heeft gewoon een prachtige kust met al die lavablokken in de zee!

Deze diashow vereist JavaScript.

Toen lekker naar de camping, wasje draaien en kijken naar alle mede kampeerders die druk bezig zijn met allerlei duin buggy’s en motoren.

Deze diashow vereist JavaScript.

Er vliegen ook kolibries rond maar die hebben het veel te druk met vrouwtjes imponeren dus die krijg je bijna niet op de foto.

Nog een heel fijn bericht: het is vandaag de hele dag droog geweest en af en toe zien we de mooie blue sky! Hopen dat het zo blijft…

vrijdag 25 mei: Lincoln City

Vanochtend hebben we ons nog even staan te verbazen over wat mensen allemaal meeslepen naar een duin camping waar je dus met Dune Buggy’s mag rijden. De mooiste/grootste campers met allemaal slide-outs, meerdere ingangen, noem het maar op!

Deze diashow vereist JavaScript.

Op zich was dit best een leuke camping, het deed ons denken aan de TT camping, maar dan zonder het lawaai!

Ons eerste doel vandaag was Darlingtonia  State Natural Site,  het enige State Park in Oregon die is opgericht voor de bescherming van een enkele plantensoort: de Darlingtonia Californica, ook wel cobra lily genoemd,  een vleesetende plant uit de familie Sarraceniaceae. De plant vangt voornamelijk kleine insecten.

De beker is om de lengte as gedraaid en heeft een typische ‘slangentong’. Onder de tong bevinden zich de nectarklieren, hiermee lokt de plant insecten. Insecten die in de plant belanden kunnen moeilijk terug omhoog gaan omdat de plant langs de binnenkant haartjes heeft die naar beneden gericht zijn.

De planten kunnen wel een lengte van 90 cm behalen.

Sommigen stonden al in bloei, erg leuk om te zien. Albert zag ook nog heel snel een slang wegkruipen, helaas kreeg ik hem niet op de foto.

Deze diashow vereist JavaScript.

Toen we net weer aan de rit waren, maakten we bijna een noodstop: Albert zag een Golden Eagle. Gedraaid, terug gereden en hij/zij zat er nog!

Toen wilden we kijken naar Thor’s Well, een soort gat in de zeebodem waar water in verdwijnt. Helaas misten we de goede bordjes en we waren er al voorbij voordat we het doorhadden. Dan maar op naar de Yaquina Lighthouse, de grootste vuurtoren van Oregon.

Ook ligt hier Cobble Beach, een strand met allemaal ronde stenen. Dit is lava die door de zeebeweging is veranderd in allemaal ronde stenen. Zelfs het aangespoelde hout is rond geslepen.

Deze diashow vereist JavaScript.

In de verte zie je kolonies vogels (common Murre) die hier zitten te broeden. Helaas zijn deze vogels het doelwit van 3 paartjes Bald Eagles en een heleboel zee meeuwen.  De Eagles zorgen ervoor dat alle vogels in 1 x opstijgen, vervolgens pakken ze een jong, die weer voer is voor hun eigen jongen. Helaas hebben de zee meeuwen geleerd dat je dan ook eieren kunt leeg eten, en die gaan voor de eieren. Op deze manier worden de common Murre dus heel langzaam uitgeroeid! Het gedrag van de zee meeuwen is vrij nieuw, zo werd ons verteld door een ranger, ze leren langzaam gebruik te maken van de veel slimmere kunsten van de Bald Eagles.

Ik schoot nog wat foto’s in afwachting van een Bald Eagle, maar die deden net een middagdutje, er vlogen alleen nog wat bruine pelikanen langs.

Onderweg genoten van de rit, overal staat de brem in bloei, ook zien we enorm veel rododendrons en rijden er soms leuke auto’s langs.

Deze diashow vereist JavaScript.

Toen waren we al bijna op de plek van bestemming, boodschappen gedaan, even naar de Outlet hier om wat bestellingen van het lijstje te strepen en op naar de camping, wat een verschil met die van de afgelopen nacht! Een echte familiecamping…

Terwijl we lekker in het zonnetje zaten kwam er nog even een Golden Eagle overgevlogen…..

Deze diashow vereist JavaScript.

 

 

 

 

 

 

 

9 gedachten over “week 1 2018”

  1. Grote auto … vast wel lekker comfortabel met al die mijlen die jullie gaan rijden .. De Silverton is een leuk hotel. Er zit een Cracker Barrel naast …

  2. Wat een gedoe op de luchthavens. Gelukkig is alles nog gelukt. Mooie auto. Goede reis naar Lake Tahoe. Lekkere lange rit. Have fun. Marjan.

  3. Jullie gaan richting Oregon en het regent … deja vu …
    Bij Applebee’s kun je lekker eten. Het is één van mijn favoriete ketens.

  4. Lyan en Albert. Tip. Even je route in Google maps plannen, dan zie je welke wegen zijn afgesloten. Voorkomt verrassingen. Waar jullie niet verder konden staat inderdaad een stop in GM. Nog veel reisplezier, Jan en Alida

  5. Pfffttt … Wat een gedoe bij vertrek en in Londen … Maar goed, anders had misschien die prachtige auto er niet gestaan !!! Goed voor elkaar !!! En ik vind het altijd heerlijk om die automaten te zien in Vegas; hoort bij het sfeertje. Ik ga liever achter een blackjack tafel zitten, maar die geluiden horen erbij !

    En inmiddels lekker op weg, ziet er allemaal prachtig en relaxed uit ! Geniet ze !!

  6. De taken verdeeld, Albert kookt lekker en jij de verhalen, we duimen voor blue sky, we genieten mee, liefs van Alida en Jan.

  7. Oregon, bij ons lang geleden, beetje heimwee, mooie fotos, cabins, pracht locatie, Bald Eagles, top, duimen voor blue sky, liefs van Alida en Jan, lekker warm in Holland.

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

%d bloggers liken dit: