week 1 2017/1

vrijdag 3 maart: Groningen-Dusseldorf

En toen was het zomaar vakantie…vandaag hoefden we alleen maar naar Dusseldorf, dus rustig aan gedaan en in de middag naar het vliegveld gereden. Geslapen in het Maritim hotel en lekker gegeten op het vliegveld.

zaterdag 4 maart: Dusseldorf-Los Angeles

De wekker ging vroeg, zeer vroeg! Om 4 uur opgestaan en een kop koffie in de lobby gedronken. Het vliegveld lag naast het hotel dus we waren er zo. Inchecken ging vrij snel en de gate was zo gevonden. Het vliegtuig naar Parijs zat helemaal vol. De handbagage moest ik afgeven want die paste niet in de overhead bins. Gelukkig kreeg ik die bij aankomst ook direct bij de trap weer terug! We hebben nog even wat winkeltjes bekeken, maar toch maar niets gekocht.

Het vliegtuig, een A-380 stond er al. Het wordt onze eerste keer in zo’n mega groot vliegtuig.

Er passen ongeveer 550 mensen in, verdeeld over 2 verdiepingen. We hadden erg veel hoop op een extra stoel, vooral omdat het een lange vlucht was en een beetje ruimte nooit verkeerd is. En…..dat is gelukt!

Je zou dan denken dat er wel heel veel kracht nodig is om zo’n ding van de grond te krijgen, maar eigenlijk ging dit heel erg mooi, je wordt niet achter in je stoel gedrukt en hij zat zomaar in de lucht. De vlucht was een van de mooisten die we ooit gehad hebben, bijna geen turbulentie, 2x erg lekker eten en boven Amerika af en toe mooie uitzichten. We vlogen over Rocky Mountains National Park en we zagen ook de Grand Canyon.

De foto’s zijn gemaakt met de telefoon, dus niet van geweldige kwaliteit.

Aangekomen in Los Angeles moest ik via de officier van de Immigrations. Vast omdat ik een nieuw paspoort heb. Daardoor werd het een uurtje wachten ” in line”. Toen de bus naar Alamo, waar we met een GMC Acadia limited edition weer naar buiten reden. Eerst nog even een paar boodschappen gehaald en zo waren we tegen 16.00 uur in ons hotel: de Travellodge at LAX. Mooi hotel met een prachtige binnentuin/zwembad. Niet alleen een prachtige plantentuin, maar ook springen hier de eekhoorns gezellig rond.

Gegeten hebben we in de hiernaast gelegen Denny’s. Albert helemaal blij met zijn steak and shrimp.

Terug in het hotel ging het licht al snel uit. Na het douchen en de koffers reorganiseren ging het licht tegen 19.30 toch echt uit!

zondag 5 maart:Los Angeles-Victorville

Tja, de eerste dag….de eerste keer wakker om 01.25 en daarna ongeveer elk uur, tot, om 04.30 we echt wakker waren. Met een kop koffie op het balkon en dan loopt dit door de tuin: een opossum. Wij vonden het heel bijzonder, maar als je ze opzoekt op internet dan blijkt dat het echt ongedierte is waar je maar moeilijk van af komt.

Ook zagen we toen het licht werd nog wat kolibri’s rondvliegen. Het ontbijt begon om 6 uur en we waren niet de eerste, maar dat scheelde niet veel. Prima ontbijt trouwens, dat is wel eens anders!

Na het ontbijt zijn we maar aan de rit gegaan. Eerst langs Venice Beach, waar eigenlijk nog weinig leven te bekennen was. Wel erg veel zwervers, op elke hoek van de straat!

Ik wilde toch graag even zien hoe het strand eruit zag, maar het aantal zwervers stond me niet echt aan, alle spullen liggen dan wel onbeheerd in de auto. We zijn dus dicht bij het strand even gestopt en ik heb een paar foto’s geschoten.

Deze diashow vereist JavaScript.

Daarna ging het op naar de Santa Monica Pier. Je kan hier nergens onbetaald parkeren, dus 8 dollar armer hadden we een parkeerplek voor onze auto en wij konden de pier bekijken. Heel leuk, aan het begin van de pier is het eind van de route 66. En zo hebben we dan weer een stukje van de Route 66 gezien.

We zijn de pier opgelopen tot het eind. Helaas is het weer niet geweldig, het waait nogal en het is wat bewolkt.

Toen was het op naar Beverly Hills, wat je toch ook gezien moet hebben als je hier dan toch al bent. Prachtige straten met veel groen, erg mooie huizen en natuurlijk de Rodeo Drive met alle luxe winkels en een nieuwe Tesla met wel erg leuke achterdeuren.

Deze diashow vereist JavaScript.

Na Beverly Hills kwam Hollywood met duidelijk minder geld, alles net even wat armoediger dan waar we vandaan kwamen. (en ook weer zwervers).

Hierna reden we door richting Victorville. Onderweg was het voor ons gevoel best wel druk, waarschijnlijk was het erg rustig want ondanks dat de weg soms 7 of 8 banen breed is, zijn files hier vrij normaal.

Aangekomen in Victorville hebben we eerst maar even ingecheckt in ons hotel en toen zijn we doorgereden naar de ouders van Andrea. Ook Larry en Andrea waren hierheen gekomen, en het weerzien met allemaal was heel erg leuk! We zijn heel gezellig uit eten geweest bij de Mexicaan. Er was live-muziek en heerlijk eten. Ondertussen hebben we nog allerlei plannen gemaakt voor de toekomst.

Hierna hebben we afscheid van elkaar genomen, we komen elkaar de komende week nog een paar keer tegen. De eerste keer wordt waarschijnlijk donderdag, dan gaat Andrea met ons mee op een hike.

En zo kwam er een eind aan onze eerste volle dag hier, de jetlag valt wel mee, gisteren om deze tijd (20.30) sliepen we al lang….

maandag 6 maart: Victorville-Mesquite

Na een goede nacht en alweer een prima ontbijt ging de reis vandaag via Las Vegas naar Mesquite, waar we 4 nachten blijven.

Onderweg kwamen we een plek tegen met een onmogelijke naam

Helaas werd het plaatsje Zzyzx niet goed op borden aangegeven dus dat hebben we niet bezocht.

Op ongeveer 40 mijl van Las Vegas ligt Primm, hier namen we een koffiestop en aangezien er ook een Outlet is, hebben we daar ook nog even rondgelopen, het was er erg rustig!

Verder dus maar naar Las Vegas, ik geniet altijd van het uitzicht. Ook zijn alle op en afritten prachtig ingericht.

In Las Vegas hadden we alleen even een hele korte stop om e-juice te halen en daarna weer snel verder. De lunch stop deden we bij Loves, waar ik ook gelijk onze auto even op de foto heb gezet.

Toen was het nog vrij vroeg om in 1 ruk naar Mesquite te rijden. We hebben dus maar even een omweg gemaakt door het State Park die we het vaakst bezocht hebben maar die elke keer weer betoverend werkt: de Valley of Fire SP. We deden de White Domes Trail en hebben nog even een uitstapje gemaakt naar het achterland. Ik had eens gelezen dat je van daaruit ook de Crazy Hill kan vinden. We waren in de buurt maar zaten weer eens te laag en omhoog klimmen hebben we maar even overgeslagen. Maakt niet uit, het was geweldig!

Deze diashow vereist JavaScript.

Vlak voor Mesquite zagen we nog een vlieg-baken (Janny: zo zien ze er dus uit!)

Tegen 5 uur waren we in Mesquite. We wilden graag een kamer op de begane grond maar die waren helaas al op, dus werd het de eerste verdieping, 1 trap op, valt nog wel mee. We slapen hier standaard als we op weg zijn terug naar Las Vegas en dit  is op zich ook wel een mooie basis voor de rest van de plannen, hoeven we niet steeds te verkassen. Het is hier heel erg druk (best wel abnormaal), het ziet er naar uit dat het hotel zo goed als vol is.  De jetlag is over dus we zijn inmiddels gewend aan de tijd.

dinsdag 7 maart: Mesquite

Goed geslapen, we zitten aan de achterkant van het complex, dus geen last van de i-15. We hebben ontbeten in het buffet, we hadden verwacht dat het daar erg druk zou zijn, maar dit viel erg mee. Na het eten natuurlijk nog even de dagelijkse 5 dollar in een slotmachine gegooid. Albert ging weg met 15 en ik met 5. Niets verloren dus.

Hierna zijn we naar St George gereden, best grappig: binnen een half uur doe je 3 staten. Mesquite ligt in Nevada, dan moet je een pas over, de Arizona Strip, die ligt dus in Arizona en St George ligt in Utah. En dan heb je ook nog tijdverschil (1 uur), Arizona en Utah liggen in de Mountain time zone.

In St George zijn we eerst naar de Kohls gereden. Het gebeurt niet vaak, maar Albert stelde dit zelf voor! Na toch wel een uur in de winkel kwamen we naar buiten met een grote zak kleren. Al met al hadden we 190 dollar bespaard en ook nog een certificaat voor 30 dollar shoptegoed omdat ik een klantenkaart heb. Dat shoptegoed moeten we maandag verzilveren en dat lukt vast wel op weg naar LA.

Hierna hebben we lekkere verse broodjes gehaald bij de Albertsons, kaas hebben we meegenomen. Die aten vlak voor onze wandeling op.

En toen moesten we nog een stukje natuur bekijken. Uit de plannen voor mei/juni kozen we de Red Cliffs National Conservation Area. Ik had mooie plaatjes gezien van een niet te lange hike vanaf de campground. Het is een stuk van de Lowland Zone. Een hele mooie wandeling met als verassing een prachtige waterval. Het was af en toe wat klauteren en we moesten talloze keren het water oversteken, maar de beloning was het wel waard! Na de waterval kon je nog verder, helaas durfde ik dat stuk naast de waterval niet omhoog te klauteren.

Deze diashow vereist JavaScript.

OP de terugweg stond nog een bijzondere boom, Albert zei dit is een heksenboom, hij groeit maar door, maakt niet uit waarheen…..

Vlak voordat we de i-15 weer bereikten maakte ik nog een mooie foto van de Red Cliffs met op de achtergrond besneeuwde toppen.

We hebben genoten van de rode rotsen met een geweldig mooie blauwe lucht. Het koudefront is voorbij en het wordt vanaf nu elke dag warmer. In het weekend gaan we de 80’s in, heerlijk!

Na de wandeling zijn we weer richting Mesquite gereden en hebben voordat we naar het hotel gingen de drankvoorraad nog maar even aangevuld. Dit zou toch wel genoeg moeten zijn tot dinsdag!

woensdag 8 maart: Mesquite

Na, zoals gewoonlijk een prima nacht en een goed ontbijt moesten we kiezen wat we gingen doen vandaag: de keuze ging tussen Zion National Park, waar het waarschijnlijk heel erg druk zou zijn of the Vortex, waar we het gebied met maar een paar mensen moesten delen. De keuze was snel gemaakt! Aangezien Zion in mei ook al bezocht wordt, en de Vortex in een gebied ligt waar we echt niet aan de wandel gaan met een temperatuur van 40+ gingen we hier dus voor.

Dus….weer de Arizona Strip over en naar St George. Bij exit 6 eraf, de 18 op en dan na ongeveer 18 mijl een dirtroad op. Toen werd de beschrijving een beetje onduidelijk maar we vonden het begin van de hike na even zoeken.

Eerst moet je een heuvel af van lavastenen en dan een droge wash over. Tja, dat is geschreven in de zomer, dus nu is die wash niet droog, gelukkig was het oversteken een makkie.

We hadden de GPS mee met de coördinaten van de Vortex. Onderweg kwamen we ook nog 2 mannen tegen die even uitlegden waar we moesten zoeken. De weg ging over slickrock en door het zand. Onderweg veel potholes, sommigen met water erin.

Ook zagen we Air France overvliegen op weg naar LA, en hij was niet de enige met dezelfde bestemming.

De GPS gaf de bestemming best wel goed aan, maar toch was het moeilijk te vinden. Albert wilde al opgeven, maar opeens zag ik cairns, dus die hebben we toch maar even gevolgd. We zochten te laag, we moesten omhoog klimmen en helemaal bovenop de berg: the Vortex, een hele grote kom. Mensen hebben over de jaren heen hun namen hierin gekerfd, de oudsten moeten meer dan 100 jaar ud zijn. Geen idee hoe ze hierin zijn geklommen want je komt er niet zo maar weer uit. Ik schat dat het toch zeker een meter of 4-5 diep is.

Deze diashow vereist JavaScript.

Het uitzicht op de top was adembenemend. Hier waren we alweer een stukje afgedaald, Albert heeft me een paar keer geholpen want mijn hoogtevrees speelde me weer behoorlijk parten.

Verder laat ik de foto’s voor zichzelf spreken.

Deze diashow vereist JavaScript.

Op zich was de wandeling wel te doen, alleen sta je vaak scheef op het slickrock en moet je door diepzand. En dan moet je nog weer naar boven klimmen via de lavaberg. Ons calorierijke ontbijt hebben we vast helemaal verbrand. De temperatuur was lekker, graad of 25 en warmer wil je het ook niet aangezien er weinig schaduw is.

Albert werd ook blij van hoe de auto er inmiddels uitziet, het witte begint al wat te verdwijnen.

De terugweg (speciaal voor Annie): er is een andere weg dan de Arizona Strip. Die heet de alt US 91. We hebben hem vandaag gereden en hij is een beetje langer maar er zijn daar geen crosswinds en hij is ook veel minder steil. Hij loopt vanaf Gunlock naar de Beaver Dam. Omdat we nieuwsgierig waren hebben we deze weg dus gereden. Ik vond hem prettiger, lekker rustig, geen jagende vrachtwagens en het kostte maar een beetje meer tijd, maar och, het is vakantie toch?

donderdag 9 maart: Mesquite

Vanochtend hadden we een afspraak met Andrea, ze kwam uit Las Vegas (met haar dochter) om met ons mee te gaan op een hike die we al jaren op ons programma hebben, maar elke keer hebben laten overgaan omdat het hier gewoon te warm is om kilometers te lopen: Yant Flat.

In de buurt van St. George bevindt zich een rotsgebied met de naam Yant Flat. Het gebied is nog vrij onbekend, maar sinds enkele jaren komen er langzaam aan meer bezoekers. De aanrijroute is alleen geschikt voor auto’s met high clearance, en vanaf de trailhead moet je ook nog enkele kilometers lopen voordat je Yant Flat bereikt, het zal dus nooit echt een toeristen bestemming worden.

Het is een komvormig dal, door  de hoge ligging heb je een weids uitzicht over het landschap van Washington County. Het gebied bestaat uit zeer kleurrijk Navajo Sandstone. Opvallend zijn blokvormige patronen, en de prachtige lijnen in het gesteente, die swirls worden genoemd.

De weg erheen: ik had een vrij goede beschrijving en de gps coördinaten. Je moet een behoorlijk stuk over dirtroad, het eerste stuk was prima, maar hoe verder we reden, hoe slechter de weg werd. We dachten dat we high-clearance hadden maar er blijkt een mooie spoiler voor op de auto te zitten die niet zo ” high” is. Gisteren raakten we de bodem ook al, en het begon eruit te zien dat we beter konden stoppen, er zaten erg diepe sporen in de weg. Albert besloot om te stoppen…. Ik had de GPS al aangedaan met de coördinaten voor de parkeerplek en toen ik daarop keek was dat nog 169 meter verderop. Dus de heuvel maar even opgelopen en jawel: het begin van de trail! We hebben de auto maar mooi laten staan waar hij stond, heel ” veilig” , midden in een wash…….

Toen was het een kwestie van de oude jeeptrail volgen (2 mijl lang) en dan kwam je vanzelf aan de rand van het gebied en dan moest je afdalen.  Andrea en Corinna nog even op de foto gezet…

en ook vloog de a-380 van BA ook nog even over, erg jammer al die strepen in de lucht.

De wandeling was wel erg mooi, overal cactussen, jammer dat ze nog niet in bloei stonden.  Maar…na een behoorlijke wandeling stonden we dan aan de rand, en wat een uitzicht!

We hadden het hele gebied voor ons alleen! Albert wilde niet afdalen, die heeft nog last van onze hike van gisteren en ik heb m’n best gedaan maar deze afdaling is toch echt niet voor iemand met hoogtevrees. Een deel ben ik op m’n achterwerk naar beneden gegaan, niet tot de bodem, maar wel genoeg om mooie foto’s te kunnen maken.

Deze diashow vereist JavaScript.

Andrea en Corinna gingen wel helemaal naar beneden en Albert bleef boven, makkelijke baken om te weten waar je weer omhoog moet, verdwalen is hier vrij gemakkelijk en de afdaling is vrij steil.

Na een tijdje hebben we ons allemaal weer boven bij Albert verzameld en hebben even gewoon van het uitzicht en de stilte genoten. Andrea was nog niet helemaal uitgeklommen.

Toen werd het tijd om aan de terugweg te beginnen, ik liep even een ander padje en zag wel een heel interessant spoor, dit moet wel een mountain lion zijn, het spoor was een paar dagen oud dus zoveel geluk hadden we nou ook weer niet.

Ook Albert deed nog even een ” kracht” foto

en liet ons zien hoe je kan overleven in de woestijn

Nog een mooi plaatje van de terugweg

Toen waren we weer terug bij de auto, al met al 5 mijl gelopen!

Het eerste stukje weg hebben we rustig aan gedaan, gelukkig hebben we de bodem niet geraakt. Je mag met je huurauto niet op dirtroads rijden, dus je moet een beetje voorzichtig zijn waar je rijdt.

En weer de Arizona Strip (die trouwens Virgin River Gorge heet) weer naar beneden. Tegen 4 uur waren we weer terug bij het hotel en namen afscheid van Andrea en Corinna die weer naar huis gingen.

Morgen gaan we naar onze 2e woonplaats: Las Vegas!

 

12 gedachten over “week 1 2017/1”

  1. Wat een mega vliegtuig zeg! En tja, vroeg uit de veren natuurlijk met zo’n jetlag. Leuke trip gewenst en veel plezier.

  2. Ik ben een beetje jaloers ;) Heerlijk dat Amerikaanse en Steak and shrimps,jammie! Wat grappig,een Opossum, nog nooit in het echt gezien :)

  3. Welkom, wat een vliegtuig, met extra ruimte voor Albert, geniet verder op jullie tocht, duimen voor zon, groetjes van Alida en Jan. mooie auto!

  4. Right! Beautiful Car, and it is a GMC! Wonderful! Your blogs are so great it makes me feel like I am right there with you.

  5. Oh Crazy Hill staat nog steeds op onze to do list, als je de goede omschrijving nog eens wilt mailen zijn we jullie dankbaar en gaan we het volgende maand weer proberen.

  6. Vortex hike is nieuw, ziet er goed uit, Beaverdam road, is bij ons , bekend Virgin River George, we genieten altijd, prachtig, ,

    Groetjes van Alida en Jan.

  7. Jammer dat jullie niet naar beneden zijn gegaan bij Yant flat, ik vond het zelf ook wel een beetje eng hoor, maar het is zo mooi daar. Andrea is een echte berggeit hoorden wij van Volkert, die kan goed klimmen en hiken! Wat hebben jullie een prachtig weer! Veel plezier in Vegas en de groetjes aan Andrea en Larry.

    Groetjes Ina

  8. Yant flat, jammer de cactussen nog niet in bloom, wij zijn ook niet naar beneden gegaan, maar ook langs de rim de moeite waard, in één woord prachtige rotsen , geniet in LV, groetjes van Alida en Jan.

  9. Geweldig om al die verhalen te lezen. Wat een prachtig land is het toch.

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

%d bloggers liken dit: